บทที่ 1639 : ปราการปกป้องสำนักกระบี่คุนหลุน

บทที่ 1639 : ปราการปกป้องสำนักกระบี่คุนหลุน “แย่แล้ว!ค่ายกลชั้นแรกได้ถูกทำลายลงแล้ว!” หลี่เจี้ยนกังถึงกับหน้าเสียและรีบร้องบอกทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมทันที ภายในห้องประชุมเวลานี้มียอดฝีมือกว่าหนึ่งร้อยคน มากกว่ายี่สิบคนอยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐาน นอกเหนือจากนั้น ครึ่งหนึ่งอยู่ในขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) และอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในขั้นปาเฉิงเชี่ (ขั้นพลังชี่-8) ฉะนั้นแล้ว ทุกคนย่อมมีจิตหยั่งรู้ที่จะสามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้เช่นกัน หลี่เจี้ยนกังเอ่ยถามชาวยุทธทั้งหมดที่อยู่ในห้องประชุมอย่างตรงไปตรงมา “หากค่ายกลถูกทำลายลงทั้งหมด พวกท่านจะยอมสู้จนตัวตาย หรือจะหนีเอาชีวิตรอด” ความจริงแล้วหลี่เจี้ยนกังแทบไม่ต้องรอคอยคำตอบ เพราะเพียงแค่เห็นสีหน้า และปฏิกิริยาของทุกคนเวลานี้ เขาก็สามารถคาดเดาคำตอบได้แล้ว กระทั่งมดตัวเล็กๆมันยังรักชีวิตของมันนับประสาอะไรกับผู้ที่เฝ้าเพียรบ่มเพาะพลังมาด้วยความยากลำบากเล่า แน่นอนว่า คำตอบของพวกเขาทุกคนก็คือ ต้องการที่จะมีชีวิตรอด! หากต้องการต่อสู้จนตัวตายพวกเขาคงจะไม่หนีออกมาจากสำนักของตนเอง มาหลบภัยที่สำนักกระบี่คุนหลุนแน่ พวกเขาคงจะสู้ตายอยู่ที่สำนักไปนานแล้ว หลี่เจี้ยนกังรู้คำตอบดีอยู่แล้วแม้ทุกคนจะยังคงนิ่งเงียบ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบีบคั้นเอาคำตอบแต่อย่างใด และถึงแม้ว่ายอดฝีมือจากสำนักอื่นๆ จะไม่หนีมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เมื่อหนิงหลิงยู่บุกมาที่สำนักกระบี่คุนหลุนของเขา ทั้งเขาและศิษย์ก็คงยากที่จะหนีพ้นหายนะใหญ่หลวงในคืนนี้ได้ ฉะนั้นแล้วคำถามเช่นนี้ เขาควรจะต้องถามตัวเองมากกว่า! “อะไรกัน!ค่ายกลปกป้องสำนักกระบี่คุนหลุน ถูกทำลายลงง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง?” “นี่แม้แต่ค่ายกลของสำนักกระบี่คุนหลุนยังคุ้มกันภัยไม่ได้แล้วพวกเราจะทำเช่นใดต่อไปดี” “พวกเรารีบออกไปดูด้านนอกกันดีกว่า!” หลังจากที่พบว่าค่ายกลได้ถูกทำลายลงแล้ว ทุกคนต่างก็เริ่มมีสีหน้าซีดเผือด และมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป แต่นับว่าโชคดีที่เป็นเพียงแค่ค่ายกลชั้นแรกเท่านั้นที่ถูกทำลายแม้ทุกคนจะเริ่มตื่นตระหนก แต่ก็สามารถสงบสติลงได้ในเวลาไม่นานนัก และเวลานี้ทุกสายตาต่างก็จับจ้องไปทางหลี่เจี้ยนกัง นั่นเพราะที่นี่เป็นสำนักกระบี่คุนหลุน และเขาเองก็เป็นถึงเจ้าสำนักอีกด้วย “ในเมื่อศัตรูมาถึงประตูแล้วไม่มีประโยชน์อันใดที่จะนั่งสนทนาอยู่เช่นนี้ พวกเราออกไปดูพร้อมกันเลยจะดีกว่า..” หลังจากพูดจบร่างของหลี่เจี้ยนกังก็พุ่งปราดออกไปจากห้องเป็นคนแรก และเหาะขึ้นไปบนท้องนภาอย่างรวดเร็ว เวลานี้ ร่างของหลี่เจี้ยนกังก็ได้เหาะอยู่เหนือลานจตุรัสของสำนักกระบี่คุนหลุนจากนั้นสำนักใหญ่น้อยอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าสำนัก หรือผู้พิทักษ์กฏ ต่างก็พากันเหาะตามหลี่เจี้ยนกังไปทันทีจากนั้นทั้งหมดก็เงยหน้าขึ้นมองปราการที่ปกป้อง แม้ปรากการจะมีลักษณะใส แต่คนนอกก็ไม่อาจมองเห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นภายในได้ ตรงข้ามกับผู้ที่อยู่ด้านใน จะสามารถมองเห็น และได้ยินเสียงด้านนอกได้อย่างชัดเจนหาไม่แล้วหากเปิดใช้งานค่ายกล ผู้คนที่อยู่ด้านใน ก็คงไม่ต่างจากคนหูหนวกตาบอด..หลี่เจี้ยนกังจ้องมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้านนอกเวลานี้คิ้วทั้งสองข้างของเขาถึงกับขมวดเข้าหากัน พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักอกหนักใจ“ข้าไม่เคยพบเห็นหรือได้ยินว่า มีผู้ใดใช้วิธีเยี่ยงนี้ในการทำลายค่ายกลมาก่อนเลยจริงๆ!”และเวลานี้ค่ายกลชั้นแรกของสำนักกระบี่คุนหลุน ก็ได้ถูกทำลายลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ายกลชั้นแรกนี้ใช้ขุนเขาที่สำนักกระบี่คุนหลุนตั้งอยู่นี้เป็นฐาน และมีต้นไม้ ศิลา สายน้ำ และหมู่เมฆเป็นองค์ประกอบ หลอมรวมเป็นค่ายกลห้าธาตุอีกที..ค่ายกลชั้นแรกนี้สร้างขึ้นสำหรับป้องกันชาวบ้านเลี้ยงสัตว์ มิให้บุกรุกเข้ามาในเขตแดนของสำนักกระบี่คุนหลุนโดยไม่ตั้งใจ ชาวบ้านที่มองเข้ามา จะเห็นบริเวณนี้เป็นภูเขาสูงใหญ่ ที่มีป่าไม้หนาทึบ มีแม่น้ำกว้างใหญ่ล้อมรอบ อีกทั้งยังมีหมอกปกคลุมหนาแน่นไปทั่วทุกหนทุกแห่งอีกด้วย ชาวบ้านเห็นเช่นนี้ก็จะหลีกเลี่ยงไม่เข้าไปกล้ำกรายแต่ท้ายที่สุดหากมีชาวบ้านเดินหลงทางเข้ามาจริงๆ ศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนก็จะเป็นผู้นำทางพวกเขาออกไปเองแต่หากเป็นศัตรูของสำนักกระบี่คุนหลุนบุกเข้ามาแม้จะเป็นถึงยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานก็ตามที พวกเขาก็ยากที่จะหาทางออกจากค่ายกลนี้ได้ ท้ายที่สุดก็ต้องเดินวนอยู่ภายในค่ายกล จนกระทั่งหมดแรง หรือไม่ก็อดข้าวอดน้ำจนเสียชีวิตไปเอง และเมื่อถึงตอนนั้น ศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนจึงจะค่อยปรากฏตัวขึ้นแต่นี่..ทันทีที่หนิงหลิงยู่ปรากฏตัวขึ้นนางก็เพียงแค่โบกไม้โบกมือไปมาไม่กี่ครั้ง พืชพรรณโดยรอบพลันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งบริเวณในเวลาเพียงแค่พริบตาเดียว แล้วพืชพรรณเหล่านั้น ก็เริ่มทำลายค่ายกลของสำนักกระบี่คุนหลุน สายน้ำที่เคยเต็มเปี่ยมเริ่มเหือดแห้ง หมอกหนาเริ่มจางคลายลง..ค่ายกลที่เป็นเสมือนเขาวงกตกักขังยอดฝีมือมานับไม่ถ้วนกลับถูกหนิงหลิงยู่ทำลายลงได้อย่างง่ายดาย จากนั้น หญิงสาวเคลื่อนไหวอีกเพียงไม่กี่ครั้ง ดอกบัวทองคำหลายดอกก็ปรากฏขึ้น และหมุนรอบตัวของนาง ไม่นานนัก ค่ายกลชั้นแรกก็ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์!และนี่คือผลของการใช้วิชาพฤกษาขจีร่วมกับวิชาคลื่นคงคานั่นเอง หนิงหลิงยู่สามารถทำลายค่ายกลชั้นแรกของสำนักกระบี่คุนหลุน ด้วยวิชาทั้งสองของนาง!หลังจากค่ายกลถูกทำลายลงแล้วหนิงหลิงยู่ก็เหาะขึ้นไปบนท้องนภา เผชิญหน้ากับหลี่เจี้ยนกังที่อยู่ด้านใน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง สายตาทั้งคู่ที่จ้องมองผู้คนที่อยู่ภายใน เต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างมากเรือนร่างงดงามผมยาวที่ปลิวไสว ยืนอยู่ท่ามกลางดอกบัวสีทองแปดสิบเอ็ดดอก ที่กำลังเบ่งบาน และหมุนรอบตัวนาง ใต้ฝ่าเท้าทั้งสองข้างมีพลังชีวิตสีม่วงรองรับอยู่ ดูประหนึ่งเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ ที่มาปรากฏกายบนโลกมนุษย์ก็ไม่ปาน“หลี่เจี้ยนกังจะยอมสวามิภักดิ์ข้า หรือจะยอมตาย!”ในที่สุดน้ำเสียงเย็นชาไร้ซึ่งความเมตตาปราณีของหนิงหลิงยู่ ก็ดังขึ้นกระทบแก้วหูของเหล่ายอดฝีมือที่อยู่ด้านใน“นางถามเช่นนี้ทุกครั้งที่บุกไปสำนักต่างๆว่าจะสวามิภักดิ์ต่อนาง หรือจะยอมตาย!”