บทที่ 1641 : ค่ายกลปราการพังทลาย

บทที่ 1641 : ค่ายกลปราการพังทลาย “ในที่สุดเจ้าสำนักหลี่ก็ตัดสินใจเปิดค่ายกลงสังหารแล้วนี่เป็นสิ่งที่นางมารสมควรต้องได้รับ!” หลังจากที่เห็นหลี่เจี้ยนกังตัดสินใจเปิดค่ายกลสังหารเช่นนี้ซูเต๋อเจ้าสำนักเบญจธาตุก็ได้ร้องออกมาด้วยความพอใจ “ค่ายกลปราการปกป้องสำนักกระบี่คุนหลุนนี้สร้างขึ้นโดยปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก ดวงตาค่ายกลคือขุนเขาขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งสะสมพลังชีวิตมานานหลายปี กว่าที่จะเป็นปราการสีทองสุกสว่างนี้!” หวังเป่าซึ่งเป็นประมุขตระกูลหวังก็ได้เอ่ยขึ้นเช่นกันเวลานี้สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมมาก และเห็นได้ชัดว่า เขามั่นอกมั่นใจในอานุภาพของค่ายกาลของสำนักกระบี่คุนหลุนอย่างมากด้วย “ประมุขหวังกล่าวได้ถูกต้องเวลานี้ ข้ากำลังรอดูอานุภาพค่ายกลสังหารของสำนักกระบี่คุนหลุนอยู่!” จูเถี่ยเจ้าสำนักอู๋หลิงเอ่ยสมทบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ฮ่าๆๆเวลานี้เจ้าสำนักหลี่เหาะลงไปบนผืนดินเพื่อควบคุมค่ายกลด้วยตัวเองแล้ว ข้าเชื่อว่าดอกบัวทองคำทั้งแปดสิบเอ็ดดอกของนางมาร คงจะไม่สามารถต้านทานค่ายกลสังหารได้แน่..” ในระหว่างที่เจ้าสำนักคนอื่นๆกำลังสนทนากันอยู่นั้นหลี่เจี้ยนกังก็ได้เปิดค่ายกลสังหารให้ทำงาน เขายกมือขึ้น กระบี่ทองคำพลันปรากฏขึ้นในมือของเข้าทันที ปราณกระบี่อันทรงพลังที่พวยพุ่งออกมา ทำให้ทุกคนต่างก็หยุดพูด และรีบเหาะออกไปให้ห่างจากร่างของหลี่เจี้ยนกังในทันที แม้หลี่เจี้ยนกังเพิ่งจะอยู่ในขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) แต่ถึงอย่างนั้น ก่อนหน้าที่นั่งอยู่ในห้องประชุมหารือกับเจ้าสำนักคนอื่นๆ เขากลับมิได้รู้สึกว่าตนเองด้อยค่ากว่าผู้ใดนั้น ก็ด้วยเหตุว่า เขาคือผู้ที่ควบคุมค่ายกลทั้งหมดของสำนักกระบี่คุนหลุนแห่งนี้ และเวลานี้ ทุกคนต่างก็ต้องพึ่งพาค่ายกลที่แข็งแกร่งของสำนักกระบี่คุนหลุน ฉะนั้นแล้วที่นี่จึงเปรียบเสมือนดินแดนที่หลี่เจี้ยนกังเป็นผู้ครอบครอง! “เตรียมตัวตายได้แล้ว!” หลี่เจี้ยนกังรอจนกระทั่งกระบี่ทองคำในมือแข็งแกร่งถึงจุดหนึ่ง จากนั้น จึงชี้ปลายกระบี่ไปทางหนิงหลิงยู่ พร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า “ไปจัดการนางมาร!” ฟิ้ว.. กระบี่ทองคำพุ่งทะยานไปบนท้องนภากลายเป็นสายรุ้งสีทองที่ทอดเป็นทางยาว ก่อนจะทะลุปราการออกไปอย่างรวดเร็ว และเป้าหมายก็คือร่างของหนิงหลิงยู่ที่อยู่ด้านนอก! ทันทีที่กระบี่ทองคำพุ่งออกจากปราการค่ายกลไปได้หนิงหลิงยู่พลันสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารที่แผ่ซ่านออกมา แต่ถึงกระนั้น นางกลับมิขยับเคลื่อนไหวเพื่อหลบหลีก เพียงแค่แสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันให้กับกระบี่ทองคำที่พุ่งเข้ามาเท่านั้น สายรุ้งสีทองทอประกายพาดผ่านท้องนภาที่มืดมิดพุ่งตรงเข้าสู่ร่างของหนิงหลิงยู่อย่างรวดเร็ว เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในค่ายกลต่างก็ดังขึ้น และส่วนใหญ่ต่างก็ลงความเห็นว่า หญิงสาวไม่มีทางที่จะต้านทานอานุภาพของกระบี่ทองคำได้อย่างแน่นอน แต่แล้วจู่ๆแสงสว่างสีม่วงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหนิงหลิงยู่ และทำหน้าที่เสมือนปราการที่คอยปกป้องคุ้มภัยให้กับนาง ทำให้นางสามารถต้านทานกระบี่ทองคำได้อย่างง่ายดาย! และเวลานี้รอบกายของหนิงหลิงยู่ ก็ได้ปรากฏพลังอมตะสีม่วงรายล้อมไว้! “นี่มันอะไรกัน!”“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”“ผ่านไปเพียงแค่สองสามวันความแข็งแกร่งของนางมารกลับพัฒนาขึ้นมาก และน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวรึ”ภายในค่ายกลปราการขนาดใหญ่นั้นหลายคนที่เคยมั่นอกมั่นใจอย่างมาก ในอานุภาพค่ายกลสังหารของสำนักกระบี่คุนหลุนก่อนหน้านี้ ต่างก็ตกตะลึง และเริ่มลังเลใจ เมื่อได้เห็นการรับมือของหนิงหลิงยู่กระทั่งหลี่เจี้ยนกังเองก็อดที่จะตกใจไม่ได้แม้ว่าเมื่อครู่เขาจะใช้พลังความแข็งแกร่งของค่ายกลสังหารไปเพียงแค่ห้าสิบส่วนเท่านั้น แต่เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจดีว่า ความแข็งแกร่งเพียงเท่านั้น หากอีกฝ่ายไม่ตายในทันที อย่างน้อยก็ควรต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส!แต่กลับคิดไม่ถึงว่าไม่เพียงหนิงหลิงยู่จะสามารถต้านทานไว้ได้อย่างง่ายดาย แต่สีหน้าท่าทางของนางนั้น กลับมิได้บ่งบอกถึงความหนักอกหนักใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับมีสีหน้าผ่อนคลายเป็นอย่างมาก แม้กระบี่ทองคำจะอยู่ห่างจากร่างของนางไปไม่ถึงสามฟุต!ลูกนัยน์ตาของหลี่เจี้ยนกังถึงกับสั่นระริกเขาไม่อาจปราณีหญิงสาวผู้นี้ได้อีก และได้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับกระบี่ทองคำเป็นเจ็ดสิบส่วนในทันทีกระบี่ทองคำพุ่งทะยานไปข้างหน้าอีกครั้งและเวลานี้ มันก็อยู่ห่างจากร่างของหนิงหลิงยู่ไปเพียงแค่สองฟุตเท่านั้น แต่ยิ่งเข้าใกล้ร่างของหญิงสาวมากเท่าใด ความเร็วของกระบี่ทองคำกลับยิ่งลดลง ก่อนจะหยุดนิ่งไม่สามารถขยับเข้าใกล้ร่างของหญิงสาวได้อีกในที่สุด เพราะถูกพลังอมตะสีม่วงสะกัดกั้นไว้“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน”หลี่เจี้ยนกังร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและแทบไม่อยากจะเชื่อว่า พลังป้องกันของหนิงหลิงยู่จะแข็งแกร่งได้อย่างน่ากลัวถึงเพียงนี้ กระทั่งค่ายกลสังหารที่มีพลังแข็งแกร่งถึงเจ็ดสิบส่วน ยังไม่สามารถฝ่าเกราะป้องกันของนางไปได้!ไม่แปลกเลยที่หนิงหลิงยู่จะกล้าบุกเข้าไปถล่มสำนักต่างๆ บนเขาคุนหลุนเพียงลำพังคนเดียว นั่นเพราะนางมีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งเช่นนี้นี่เอง“หรือแม่นางหลิงยู่จะเป็นเซียนกันแน่!”หลี่เจี้ยนกังถึงกับรำพึงรำพันออกมาสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างของหนิงหลิงยู่แน่นิ่ง ก่อนจะเพิ่มพลังให้กับกระบี่ทองคำเต็มร้อยส่วน ซึ่งเขามั่นใจอย่างยิ่งว่า ครั้งนี้เขาจะสามารถสังหารหลิงหลิงยู่ได้อย่างแน่นอน!กระบี่ทองคำที่ติดแน่นอยู่ในพลังอมตะสีม่วงเริ่มขยับเขยื้อนได้อีกครั้ง ก่อนจะพุ่งทะลุเกราะป้องกันเข้าสู่ร่างของหญิงสาวในทันที“เยี่ยม!”“ดีมาก!”“สมกับเป็นค่ายกลเก่าแก่ของสำนักกระบี่คุนหลุนจริงๆ!”“ครั้งนี้นางมารไม่รอดแน่!”เมื่อได้เห็นกระบี่ทองคำสามารถแทงทะลุเกราะป้องกันของหนิงหลิงยู่ได้แล้วเจ้าสำนักน้อยใหญ่ต่างก็พากันร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจแม้แต่หลี่เจี้ยนกังเองก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเช่นกันเขาคิดไม่ถึงว่า ทันทีที่เพิ่มพลังให้กับค่ายกลสังหารเต็มร้อยเช่นนี้ กระบี่ทองคำจะสามารถแทงทะลุเกราะป้องกันของหนิงหลิงยู่ได้อย่างง่ายดาย