บทที่ 1652 : กำหราบด้วยแส้

บทที่ 1652 : กำหราบด้วยแส้ นับตั้งแต่ประมือกันมานี่เป็นครั้งแรกที่หลิงหยุนเห็นหนิงหลิงยู่อยู่ในอาการเหม่อลอยเช่นนี้.. และผู้ฝึกวรยุทธบ่มเพาะด้วยกันจะเรียกอาการลักษณะนี้ว่าอาการสูญเสียจิตแห่งเต๋า! การที่หลิงหยุนหยุดนิ่งไม่จู่โจมหนิงหลิงยู่นั้นหาใช่เพราะเขาต้องการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไม่ แต่เป็นเพราะเขาตั้งใจที่จะไม่ทำเช่นนั้นต่างหากเล่า.. นับตั้งแต่ที่เริ่มประมือกันหลิงหยุนก็จงใจใช้คำพูดลามกหยาบโลน ที่มั่นใจว่าเมื่อเอ่ยออกไปแล้ว จะสามารถทำให้นางทั้งโกรธแล้วก็อัปยศอดสูเป็นอย่างมาก เพื่อทำลายจิตใจที่มั่นคงแน่วแน่ของนาง และเวลานี้ เขาก็ได้บรรลุเป้าหมายนั่นแล้ว.. ยิ่งนางครุ่นคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อเขา และยิ่งนางเหม่อลอยมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งบรรลุจุดประสงค์ของเขามากเท่านั้น อีกทั้งเขาเองก็ยังมีเวลาอยู่มาก.. ยิ่งหนิงหลิงยู่ใช้เวลาไปกับความคิดมากเพียงใดจิตใจของนางก็จะยิ่งอ่อนแอลงมากเท่านั้น แต่นั่นก็จะยิ่งเป็นไปตามแผนของหลิงหยุน! “หุบปาก!” หลิงหยุนรู้ดีว่าเสียงตวาดเมื่อครู่นี้ หนิงหลิงยู่มิได้ตวาดใส่ตนเอง แต่ตวาดใส่จิตวิญญาณอีกหนึ่งดวงในร่างต่างหาก! และการที่นางสูญเสียจิตแห่งเต๋าไปชั่วระยะหนึ่งนั้นก็ได้ทำให้จิตวิญญาณของหนิงหลิงยู่ หลุดพ้นจากการสะกดของนางได้.. เห็นได้ชัดว่าจิตวิญญาณของหนิงหลิงยู่ได้พยายามดิ้นรน ต่อต้านการสะกดของจิตวิญญาณเทพธิดามาอย่างต่อเนื่องตลอด เมื่อมีโอกาส นางจึงได้แสดงการตอบโต้ทันที! “ข้าสั่งให้เจ้าหุบปาก!” เสียงร้องตะโกนเกรี้ยวกราดครั้งที่สองของหญิงสาวทำให้หลิงหยุนยิ่งมั่นใจว่า นางกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปอย่างมาก และหากเขาไม่ฉวยโอกาสลงมือในตอนนี้ ย่อมต้องพลาดโอกาสทองไปแน่ๆ ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงไม่รอช้า พุ่งเข้าจู่โจมหนิงหลิงยู่ด้วยหมัดปีศาจเถียนกังทันที ไม่เปิดโอกาสให้นางได้มีโอกาสตั้งตัว! หลิงหยุนไม่ยั้งมือแม้แต่น้อยเขาซัดกำปั้นเข้าใส่ร่างของหญิงสาวสุดกำลัง และหมัดของเขาในเวลานั้น ก็มีน้ำหนักมากถึงสองพันกิโลกรัมเลยทีเดียว! แต่หลิงหยุนก็มิได้กังวลว่าตนเองจะลงมือรุนแรงเกินไปจนเกิดอันตรายต่อร่างของหนิงหลิงยู่ เพราะหลังจากที่ได้ประมือกับหญิงสาวมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ทำให้เขาสามารถคาดเดาความแข็งแกร่งของนางได้.. ร่างของหนิงหลิงยู่ลอยละลิ่วออกไปไกลถึงสองพันกิโลเมตรและถึงแม้จะมีพลังอมตะเป็นเกราะคุ้มกันร่างกายอยู่ก็ตาม แต่เมื่อถูกแรงกระแทกรุนแรงเช่นนั้น ย่อมทำให้สัมผัสเทวะของนางได้รับแรงกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ทำให้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ชัดเจนดังเดิม! ในระหว่างที่ร่างของหนิงหลิงยู่ยังคงละลิ่วกลับหัวกลับหางออกไปเช่นนั้นแม้จะอยู่ในอาการตกใจสุดขีด แต่หญิงสาวก็ได้พยายามที่จะลืมตาขึ้นมอง และทันทีที่เปิดเปลือกตาขึ้น สิ่งที่นางเห็นก็คือ กำปั้นของหลิงหยุนที่ลอยตามมา! ปัง! กำปั้นของหลิงหยุนปะทะเข้ากับร่างของหนิงหลิงยู่อีกครั้งร่างของหญิงสาวลอยละลิ่วตกลงกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง และเมื่อสิ้นเสียงดังปัง! ผืนดินเบื้องล่างก็ได้ปรากฏหลุมลึกที่มีรูปร่าง และขนาดเท่ากับมนุษย์ขึ้น!ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว..ดอกบัวทองคำสามดอกพุ่งออกมาจากหลุมลึกนั้น และตรงเข้าใส่ร่างของหลิงหยุน แต่เมื่อไปถึงหน้าตรงหน้าเขา ดอกบัวทองคำทั้งสามก็ถูกทำลายเป็นจุนทันที! หลังจากชกหนิงหลิงยู่เข้าไปถึงสองหมัดหลิงหยุนก็ได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้น เขาเหาะรอหญิงสาวอยู่บนท้องนภาอย่างใจเย็น และภายในรัศมีจิตหยั่งรู้ของเขา ก็พบว่าร่างของหนิงหลิงยู่ได้อันตรธานหายไปจากก้นหลุมยักษ์แล้ว‘ล่องหนสินะ’หลิงหยุนได้แต่นึกเย้ยหยันอยู่ภายในใจแต่เขาก็คร้านที่จะตามหาหญิงสาว เพราะเวลานี้ เขามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำหลิงหยุนเรียกกระจกวงกลมออกมาถือไว้ในมือและกระจกวงกลมบานนี้ เขาก็ได้มาจากพระภิกษุนามว่าคุณจันทร์แห่งสำนักหมื่นพุทธรูป เมื่อครั้งที่บุกไปถล่มชาวพันธมิตรหนานหยางคราก่อนหลิงหยุนเดินวิชาพลังลับหยิน-หยางและเริ่มถ่ายเทพลังหยิน และหยางลงไปในกระจกทรงกลมบานนั้นแต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น! “กระจกไม่ตอบสนองงั้นรึดูเหมือนจะใช้งานไม่ง่ายทีเดียว..”หลิงหยุนจึงได้ทดลองถ่ายเทพลังทั้งห้าธาตุเข้าไปซึ่งได้แก่ธาตุทอง ธาตุไม้ ธาตุน้ำ ธาตุไฟ และธาตุดิน แต่ปรากฏว่า กระจกก็ยังไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ จากกระจกบานนั้น“หรือว่า..จะต้องใช้พลังพุทธะเท่านั้นนะ แต่ข้าจะไปหาพลังพุทธได้จากที่ใดเล่า?”แต่ในระหว่างที่หลิงหยุนกำลังจะเรียกกระจกบานนั้นเข้าไปเก็บไว้ในแหวนด้วยความรู้สึกสิ้นหวังนั้น จู่ๆ ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวของเขาวิชาหยางพิสุทธิ์!หลิงหยุนไม่รอช้าเขารีบเดินวิชาหยางพิสุทธิ์ พร้อมกับถ่ายเทพลังหยางบริสุทธิ์ลงไปในกระจกบานนั้นทันที!บูม!ลำแสงสีขาวสว่างเจิดจ้าประหนึ่งอสุนีบาตที่ฟาดผ่านท้องนภาในยามค่ำคืน ทำให้รัศมีความมืดรอบตัวกว่าหนึ่งกิโลเมตร พลันเปลี่ยนเป็นสว่างรุ่งโรจน์ดุจเวลากลางวัน!“ช่างเป็นสมบัติที่ล้ำค่ายิ่งนัก!”หลิงหยุนยิ้มกว้างด้วยความพอใจเขาไม่รอช้า รีบหันกระจกในมือเข้าใส่กระบี่เล่มหนึ่งของหนิงหลิงยู่ที่กำลังพุ่งฝ่าอากาศเข้ามาทันที!ลำแสงสีขาวนั้นดูเหมือนจะไม่ยินดีที่จะจู่โจมกระบี่เล่มนั้นแต่กลับล้อมกระบี่เล่มนั้นเป็นวงกลม หลังจากนั้น กระบี่นั่นก็สั่นอยู่กลางอากาศอย่างรุนแรง ก่อนจะร่วงตกลงสู่ผืนดินเบื้องล่าง“ฮ่าๆๆสนุกมากจริงๆ!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาอย่างมีความสุขเขาตวัดข้อมืออีกครั้ง แล้วลำแสงสีขาวก็พุ่งเข้าใส่กระบี่อีกสามเล่ม ที่กำลังพุ่งฝ่าห้วงอากาศเข้ามา จากนั้น กระบี่ทั้งสามเล่มก็ร่วงลงเช่นกัน.. ในที่สุดหลิงหยุนก็เข้าใจว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น..นั่นเพราะลำแสงสีขาวที่พุ่งจากออกจากกระจกบานนี้ จะทำหน้าที่สองอย่างคือ อย่างแรก.. จะทำให้ของวิเศษไม่สามารถสื่อสารผ่านทางจิตกับเจ้านายของมันได้ ในเมื่อสื่อสารไม่ได้ เจ้าของของวิเศษชิ้นนั้น ก็ไม่สามารถควบคุมของวิเศษของตนได้ชั่วคราว