บทที่ 1662 : อิงหลง

บทที่ 1662 : อิงหลง สายน้ำสีขาวพวยพุ่งพาดผ่านนภาก่อนจะร่วงลงรดเรือนร่างของหลิงหยุนตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า ตูม.. เสียงสายน้ำตกกระทบกับผืนดินเบื้องล่างดังกึกก้องหลิงหยุนไม่เพียงไม่หลบ แต่กลับอ้าแขนกว้างออกรับน้ำศักดิ์สิทธิ์จากสระมังกรดำ ที่พร่างพรูไหลร่วงลงจากท้องนภา ปกคลุมร่างของเขาจนทั่ว หลิงหยุนได้แต่ร้องคำรามออกมาด้วยความสดชื่น น้ำจากสระมังกรดำไหลหลั่งรดเรือนร่างของหลิงหยุนจนเวลานี้ได้ท่วมสูงกว่าสองเมตรแล้ว แม้ว่าสระที่ขุดขึ้นใหม่นี้ จะจำลองมาจากสระมังกรดำของจริง แต่กลับมีความลึกถึงเก้าเมตร ซึ่งลึกกว่าสระมังกรดำถึงสามสี่เท่า “น้ำสูงสองเมตรน่าจะเพียงพอแล้ว” หลิงหยุนไม่โลภนักเขากำลังจะนั่งลงขัดสมาธิ และปล่อยให้ร่างจมลงไปใต้ก้นสระ แต่แล้วจู่ๆ ก็เกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นที่สระมังกรดำ ก่อนหน้าที่หลิงหยุนจะเคลื่อนย้ายน้ำในสระมังกรดำออกไปนั้นน้ำในสระยังมีสภาพแน่นิ่ง แต่ทันทีที่หลิงหยุนถ่ายเทมวลน้ำส่วนหนึ่งออกไปไว้ในสระจำลอง จู่ๆ ก็มีน้ำพุพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นสระ และค่อยๆสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้กลายเป็นน้ำพุขนาดใหญ่ที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาเบื้องบนอย่างมากมาย เสาน้ำขนาดใหญ่ที่พุ่งขึ้นมานั้นมีปราณมังกรและปราณลึกลับแผ่ซ่านออกมา อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องให้หลิงหยุนใช้วิชาใดๆในการควบคุม มวลน้ำเหล่านั้นได้เคลื่อนตัวมันเอง พุ่งลงสู่สระจำลองที่หลิงหยุนอยู่ และยังคงไหลลงอย่างต่อเนื่อง กระทั่งพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์และสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพ ยังได้แต่ยืนมองด้วยความตกตะลึง! เมื่อครู่ฉางเฟิงเพิ่งจะหงุดหงิดอารมณ์เสียกับท่าทียึกยักของหลิงหยุน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า การกระทำที่เล็กๆน้อยๆดูเหมือนไม่มีอะไรของหลิงหยุน กลับนำพาซึ่งประโยชน์อย่างมากมายมหาศาล! โฉวเปิ่นที่ยืนนิ่งไปด้วยความตกใจอยู่นานในที่สุดก็เอ่ยขึ้นว่า “การที่หลิงหยุนแสดงกิริยาเคารพต่อองค์จักรพรรดิ นับเป็นเรื่องที่ถูกต้องทีเดียว!” “อีกทั้งเขาเองก็เป็นบุรุษที่ถูกสวรรค์ลิขิตมาการมาที่นี่และได้รับประโยชน์มากมาย จึงเป็นเรื่องที่สมควรยิ่ง!” กระแสน้ำพุใหญ่ได้เคลื่อนตัวสู่สระจำลองของหลิงหยุนร่วมชั่วโมงและในที่สุดน้ำก็เต็มสระจำลอง ในเมื่อน้ำในสระจำลองสูงถึงเก้าเมตรหลิงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องนั่งลงไป เพราะเพียงแค่ยืนนิ่งๆ น้ำก็ท่วมศรีษะของเขาแล้ว และเวลานี้ หลิงหยนุก็กำลังดูดซับเอาปราณมังกร และพลังชีวิตธาตุน้ำเข้าไปในร่างอย่างต่อเนื่อง ความจริงแล้วสามวันหลังการประมือกับจิตวิญญาณเทพธิดาในร่างของหนิงหลิงยู่ หลิงหยุนก็เข้าสู่สภาพพร้อมสมูบรณ์สูงสุด เขาจึงได้เดินทางมาหลอมกลั่นโอสถที่เขาหลงหู่ ในระหว่างการหลอมกลั่นโอสถนั้นก็มิกล้าที่จะดูดซับพลังชีวิตเข้าไปมากนัก เพราะหากเขาไม่ระมัดระวัง เผลอดูดซับพลังชีวิตเข้าไปมากจนเกินไป อาจทะลวงเข้าสู่ขั้นก่อสร้างรากฐานได้ทุกเมื่อ แต่เวลานี้หลิงหยุนได้ดูดซับเอาปราณมังกร และพลังชีวิตธาตุน้ำเข้าไปอย่างเต็มที่ แต่หาใช่เพื่อประโยชน์ของตนเองไม่ เขาได้ส่งพลังชีวิตที่ดูดซับเข้ามาไปยังจุดซือไห่ และจุดตันเถียนของตนเอง เพื่อมอบให้กับกระบี่จักรพรรดิมังกร และมังกรทองห้าเล็บ และในขั้นตอนนี้ก็ใช้เวลาค่อนข้างเนิ่นนาน.. แต่แล้วจู่ๆหลิงหยุนก็นึกขึ้นมาได้ว่าในแหวนของเขาเวลานี้มีหินสีฟ้าที่ข้างในเป็นซากมังกรอยู่ และเป็นซากของมังกรตัวจริง! หลิงหยุนไม่รีรอที่จะเรียกซากมังกรฟ้าออกมาจากแหวนโดยเร็ว! ปราณมังกรภายในสระเริ่มไหลเข้าสู่ซากมังกรอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ได้เกิดเสียงดังแคล๊กคล้ายของแตกหักขึ้น และจู่ๆ ก็ได้ปรากฏรอยแยกเล็กๆ บนพื้นผิวซากมังกรขนาดใหญ่ขึ้น! และทันทีที่ช่องว่างเล็กๆนี้ปรากฏขึ้นปราณมังกรก็ราวกับพบเส้นทางไหลริน และได้ไหลเข้าสู่ช่องว่างเล็กๆนี้ทันที “หรือมังกรจะฟื้นคืนชีพงั้นรึ”ซากมังกรตรงหน้าหลิงหยุนนั้นเป็นซากมังกรที่เสียชีวิตมาเนิ่นนานมาก จึงไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะฟื้นคืนชีพ แต่ถึงอย่างนั้น หลิงหยุนก็เก็บรักษาซากมังกรที่สมบูรณ์ยิ่งนี้ไว้เป็นอย่างดี เพราะมันจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนในขั้นก่อสร้างรากฐานของเขาอย่างมาก แคล็ก..แคล็ก..เสียงลักษณะนี้ดังขึ้นอยู่ตลอดเวลาและยิ่งผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด รอยแยกบนหินสีฟ้าก็ยิ่งปรากฏชัดเจน และมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งปกคลุมไปทั่วพื้นผิวทั้งหมด“ดูเหมือนจะช้าจนเกินไปข้าจะช่วยเจ้าเอง!”หลิงหยุนใช้วิชาเคลื่อนย้ายขุนเขาจัดการยกหินซากศพมังกรขึ้นเหนือน้ำ จากนั้นจึงได้เรียกน้ำเต้าวิเศษออกมา ก่อนจะเทน้ำลายมังกรลงไปบนซากศพมังกรนั่น!นับตั้งแต่ได้น้ำลายมังกรมานั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้น้ำลายมังกรกับสิ่งอื่นอย่างไม่นึกเสียดาย เขาจัดการราดน้ำลายมังกรกว่าร้อยกิโลกรัม ลงไปทั่วทั้งซากศพมังกรนั้นน้ำลายมังกรจำนวนนับร้อยกิโลกรัมได้กระจายไปทั่วทั้งแผ่นหิน และแทรกซึมเข้าไปตามรอยแยกเหล่านั้น ก่อนจะไหลรินเข้าสู่ร่างของซากมังกรที่อยู่ภายใน แต่แล้วจู่ๆหลิงหยุนก็สังเกตเห็นว่า ซากมังกรที่อยู่ด้านในนั้น ค่อยๆพองตัวขึ้น พร้อมกับเสียงแกร๊กของหินที่แตกออกก็ดังขึ้นแกร๊ก..เศษหินชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่แตกแยกออกจากร่างของซากศพมังกรด้านในได้ร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำ ร่างจริงของมังกรที่มีความยาวกว่าสิบเมตร ได้เผยสู่สายตาของหลิงหยุนในทันที!กายมังกรเขามังกร ดวงตามังกร หนวดมังกร เกล็ดมังกร… และอีกมากมายกระทั่งความสง่างามของมังกร ก็ได้ปรากฏออกมาให้เห็น!“ใช่แล้ว!สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากมายมหาศาลทีเดียว!”หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่านี่คือมังกรที่แท้จริง!ที่ผ่านมานั้นแม้เขาจะมีทั้งมังกรสีดำ และมังกรสีแดงที่ยังมีชีวิต แต่นั่นก็ยังไม่ใช่มังกรที่แท้จริง “ใช้น้ำลายมังกรหนึ่งร้อยกิโลกรัมแลกกับร่างของมังกรที่แท้จริง ช่างคุ้มค่ามากจริงๆ!”หลิงหยุนใช้ฝีมือเพียงข้างเดียวยกซากมังกรขึ้นมาก่อนจะช่วยทุบทำลายเศษหินที่เกาะอยู่ตามร่างของมันออกไปจนหมด จากนั้น จึงได้โยนซากมังกรลงไปในน้ำที่เปี่ยมไปด้วยปราณมังกร และพลังชีวิตธาตุน้ำนี้ หลังจากนั้น ตัวเขาเองก็ได้ดำตามลงไปด้วยเช่นกัน..หลังจากที่ทำลายเศษหินที่เกาะอยู่ด้านนอกออกจนหมดแล้วซากมังกรที่จมลงไปในน้ำนั้น กลับมิได้ดำดิ่งสู่ก้นสระ แต่ล่องลอยไปมาอยู่ในน้ำราวกับมังกรที่มีชีวิตจริงๆหลังจากดำลงสู่ก้นสระแล้วหลิงหยุนก็ได้นั่งขัดสมาธิไม่ต่างจากหลวงจีน พร้อมกับใช้เนตรเทวะเทียนเอี๋ยนทงสำรวจซากของมังกรตนนั้นเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหลิงหยุนนั่งยู่ในสระน้ำเกือบตลอดทั้งวัน และในที่สุดเขาก็เหาะขึ้นมาจากนั้น พร้อมกับเรียกน้ำลายมังกรออกมาดื่ม ก่อนจะดำกลับลงไปที่ก้นสระอีกครั้งกระทั่งวันต่อมาหลิงหยุนก็ได้เหาะขึ้นจากสระน้ำอีกครั้ง เขาดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม และหลังจากดื่มเสร็จ เขาก็ได้นำโลหิตมังกรออกมา!และนี่คือโลหิตของหลงเทียนเฟิงที่เขาได้เก็บไว้!ร่างกายของหลงเทียนเฟิงนั้นคือกายามังกรและในคืนงานชุมนุมชาวยุทธ หลิงหยุนกับหลงเทียนเฟิงก็ได้ประมือกันที่ทะเลสาบผอหยาง ครั้งนั้นหลงเทียนเฟิงได้รับบาดเจ็บจนโลหิตไหลออกจากร่าง หลิงหยุนจึงรีบเก็บหยดเลือดซึ่งเป็นโลหิตมังกรของหลงเทียนเฟิงไว้จนถึงทุกวันนี้หลิงหยินชูขวดบรรจุหยดโลหิตมังกรขึ้นเหนือศรีษะพร้อมกับยิ้มออกมาแล้วจึงเทโลหิตมังกรลงบนศรีษะของตนเองร่างทั้งร่างของหลิงหยุนปกคลุมด้วยคาบโลหิตสีแดงเขาไม่รีบร้อนที่จะกลับลงไปใต้น้ำนัก แต่ได้เรียกไม้มังกรซึ่งได้มาจากวังมังกรที่อยู่ก้นทะเลสาบผอหยางออกมา ก่อนจะโลงไปกลางสระท้ายที่สุดหลิงหยุนก็ได้เรียกลูกแก้วมังกรออกมา ซึ่งเขาได้มาจากวังมังกรใต้ทะเลสาบผอหยางอีกเช่นกัน!