บทที่ 581 : เปิดของขวัญ! (1)

บทที่ 581 : เปิดของขวัญ! (1) เวลานี้โต๊ะขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้างประตูได้ถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปวางไว้ด้านในใกล้บันไดชิดกับผนังทางด้านตะวันออก เก้าอี้สามตัวถูกนำมาวางเรียงกันไว้ด้านหลังโต๊ะเพื่อรอคอยคนที่เหมาะสม ตรงข้ามกับโต๊ะขนาดใหญ่นั้นมีม้านั่งยาวขนาดสามเมตรวางซ้อนกันอยู่สามแถว และทุกตัวล้วนมีแขกคนสำคัญนั่งเรียงรายกันอยู่เต็มไปหมด ท่านเสี่ยวหมอเทวดาหลินเจิ้งกัง หลี่ยี่เฟิง ถังเทียนห่าว และคนอื่นๆนั่งอยู่แถวหน้า ส่วนบรรดาอาวุโสที่เป็นเพื่อนสนิทของท่านหมอเสี่ยวนั้นนั่งอยู่แถวที่สอง ส่วนแถวสุดท้ายนั้นมีเพียงเสี่ยวเฉิงเยี่วย และเฉิงเทียนนั่งกันอยู่เพียงสองคน หลงเทียนเจียวและคณะนั้นไม่ได้นั่งที่ม้ายาวทั้งสามตัวแต่ยังนับว่าโชคดีที่ถังเมิ่งได้ไปหาเก้าอี้มาให้พวกเขานั่งถัดไป บรรดาแขกเหรื่อที่ได้นำของขวัญไปมอบให้แล้วนั้นบางคนก็ต้องการรอดูการเปิดของขวัญที่คาดว่าคงจะต้องตื่นตาตื่นใจอย่างแน่นอน บางคนก็ต้องการไปรับประทานอาหารฟรีที่โรงแรมซึ่งทางเจ้าภาพงานได้จัดเตรียมไว้ต้อนรับ.. ภายในคลีนิคขนาดสองร้อยตารางเมตรเวลนี้มีผู้คนแออัดกันอยู่เป็นร้อย หากมองเข้าไปภายในคลินิกแวบแรก ก็จะเห็นแต่ศรีษะดำๆเต็มไปหมด ทุกคนต้องยืนไหล่เบียดกัน และแทบจะไม่มีพื้นที่ว่างเลย ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังก็ต้องเขย่งเท้าเพื่อให้สามารถมองเห็นได้ เรียกได้ว่าทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ไม่เพียงแค่ด้านในคลีนิคที่แน่นขนัดแต่ภายนอกคลีนิคเองก็ยังมีแขกเหรื่อที่ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้อีกมากมาย และนอกจากแขกที่มางานแล้ว ก็ยังมีผู้คนที่เดินอยู่ตามท้องถนนพากันเข้ามามุงดูเหตุการณ์อยู่ด้านนอกด้วย ต่างคนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา ทางด้านเด็กหนุ่มเพลย์บอยทั้งห้าคนนั้นพวกเขาล้วนแล้วแต่คุ้นเคยกับพิธีการเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก จึงรู้ดีว่าช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่ตื่นเต้นที่สุด และสำคัญที่สุด ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นจนต้องข้ามถนน และพยายามเบียดเสียดผู้คนเข้ามาจนถึงกระจกหน้าคลีนิค และตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าหลิงหยุนจะได้รับของขวัญอะไรบ้างในวันนี้.. หลิงหยุนและถังเมิ่งเองต่างก็รู้ว่าเด็กหนุ่มเพลย์บอยทั้งห้าคนนั้นยังไม่กลับไปแต่เพราะหลิงหยุนเห็นว่าพวกเขาเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่เย่อหยิ่งจองหองเท่านั้น ไม่ได้เลวร้ายอะไร การสั่งสอนเพียงแค่นั้นก็คงทำให้ทั้งหมดไม่กล้าอวดดีอีก! และในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ก็จำเป็นต้องมีผู้ที่ทำหน้าที่อ่านรายการของขวัญที่แขกนำมามอบให้ หลี่ยี่เฟิงหันไปมองรอบๆ และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่นักข่าวสาวซูหลิงเฟย! “หลิงเฟย..ดูท่าลุงหลี่คงต้องรบกวนเธอสักครั้งแล้ว!” หลี่ยี่เฟิงลุกขึ้นยืนพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับซูหลิงเฟย หลี่ยี่เฟิงรู้ว่าช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้มีเพียงซูหลิงเฟยเท่านั้นที่เหมาะสม และจะสามารถทำหน้าที่นี่ได้ดีที่สุด! ซูหลิงเฟยหันไปมองรอบตัวด้วยสีหน้าลังเลเล็กน้อยแต่แล้วก็พยักหน้า และฉุดเหลียงเฟิงอี้ให้เดินตามเธอไปด้วย เหลียงเฟิงอี้ขัดขืน แต่ซูหลิงเฟยหันไปจ้องเธอตาเขม็งพร้อมกับออกแรงฉุดจนเหลียงเฟิงอี้ต้องยอมลุกขึ้น และเดินไปยืนหลังโต๊ะใหญ่พร้อมกัน “นี่เธอลากฉันมาด้วยทำไม!”เหลียงเฟิงอี้กัดริมฝีปาก และตำหนิซูหลิงเฟยเสียงเบา “แขกตั้งมากมายนำของขวัญมามอบให้ฉันคนเดียวจะรับมือได้ยังไง นี่ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้เพื่อนได้หน้าไปด้วย ยังไม่รู้จักขอบคุณอีก..!” ซูหลิงเฟยกระซิบยิ้มๆ ท่านเสียวหมอเทวดายิ้มและพยักหน้าให้กับสาวสวยทั้งสองคนจากนั้นจึงหันไปมองจงจิ้งเฉินพร้อมกับพูดขึ้นว่า“จิ้งเฉิน..คุณก็ลุกขึ้นไปช่วยอีกคนสิ..!”จงจิ้งเฉินถูกท่านหมอเสี่ยวเรียกตัวเช่นนี้จึงยากที่จะทำไม่รู้ไม่ชี้ได้ เขาจึงได้แต่ตอบรับด้วยท่าทางเคารพนบนอบ และเดินไปนั่งอยู่ข้างหญิงสาวทั้งสองคน“ครับ..”ตอนนี้หลิงหยุนรายล้อมไปด้วยสาวงามมากมายไม่ว่าจะเป็นหนิงหลิงยู่ และเสี่ยวเม่ยหนิงที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเพื่อรอรับของขวัญ ส่วนหลิงหยุนเองก็ต้องยืนรับของขวัญอยู่ข้างเหลียงเฟิงอี้ด้วยเช่นกันหลิงหยุนยืนอยู่ข้างเหลียงเฟิงอี้ที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตที่มีเนื้อผ้าบางเบาและคอผ่าลึก เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองหน้าอกขาวนวลซึ่งชูชันอยู่ภายใต้เสื้อตัวหลวมโคร่งนั้นแต่ผู้หญิงนั้นดูเหมือนจะเป็นเพศที่ประสาทสัมผัสทั้งหกมีประสิทธิภาพที่ดีเยี่ยมอย่างน่าเหลือเชื่อระหว่างที่หลิงหยุนแอบมองอยู่นั้น เหลียงเฟิงอี้ก็ทำเสียงคำรามอยู่ในลำคอ และรีบยกมือขึ้นจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย“ยังเห็นอยู่เลย..”หลิงหยุนจงใจพูดให้เหลียงเฟิงอี้ได้ยินใบหน้าของเหลียงเฟิงอี้ร้อนผ่าวขึ้นทันทีเธอนึกอยากจะจัดการกับหลิงหยุน แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เธอจึงไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากหันหน้าหนีและไม่สนใจหลิงหยุนอีกซูหลิงเฟยลุกขึ้นพูดสองสามคำเท่านั้นเสียงพูดคุยกันที่อยู่ภายใน และภายนอกคลีนิคต่างก็เงียบกริบลงทันที และพิธีรับมอบของขวัญก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนาทีนั้นคงไม่มีใครกล้าที่จะเสนอตัวลุกขึ้นเป็นผู้มอบของขวัญให้กับหลิงหยุนก่อนหลังจากที่หันไปมองหน้ากัน และเกี่ยงกันอยู่นาน ทุกคนก็ลงความเห็นขอให้ท่านหมอเสี่ยวเป็นผู้ขึ้นมอบของขวัญให้กับหลิงหยุนเป็นคนแรกท่านหมอเสี่ยวนั้นมีทั้งฐานะคุณวุฒิ และวัยวุฒิ จึงเหมาะสมที่จะเป็นผู้ขึ้นมอบของขวัญคนแรก และใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้“ฉันแก่ที่สุดสินะ..เอาล่ะฉันจะทำหน้าที่เปิดพิธีให้เอง..” ท่านหมอเสี่ยวพูดพร้อมกับโบกมือรับรู้จางเม่ยหยวนยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นส่งรายการของขวัญในมือให้กับท่านหมอเสี่ยวและท่านหมอเสี่ยวก็ส่งต่อให้ซูหลิงเฟยอีกทอดหนึ่งของขวัญของท่านหมอเสี่ยวนั้นถังเมิ่งและคนอื่นๆได้นำมาวางไว้ด้านในคลีนิคนานแล้ว และตอนนี้ของขวัญสองสามชิ้นก็ได้ถูกนำขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะพอเป็นพิธีเท่านั้นบนโต๊ะมีกล่องลวดลายงดงามอลังการอยู่สองสามกล่องทั้งที่เป็นกล่องหยก กล่องไม้ และกล่องโลหะ อีกทั้งยังมีซองเอกสารอีกหนึ่งซองซึ่งถังเมิ่งถือไว้กับมือซูหลิงเฟยรับรายการของขวัญมาพร้อมกับอ่านด้วยสีหน้าที่ตกใจ เธอถึงกับพึมพำออกมาเบาๆ!“โอ้โห..ของล้ำค่าทั้งนั้นเลย!”