บทที่ 982 : บ้านเลขที่-1 ถูกล้อม!

เมื่อได้ยินว่าบ้านเลขที่-1ถูกล้อมไว้แล้ว หลิงหยุนก็ถึงกับจิตใจสั่นไหวขึ้นมาทันที! หลิงหยุนสังหรณ์ใจมานานแล้วว่าสักวันต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นที่บ้านของตนเองอย่างแน่นอน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นตอนนี้! “พวกมันมีคนมากน้อยเท่าไหร่แต่ละคนอยู่ในขั้นใหนบ้าง? ยังสามารถรับมือพวกมันได้มั๊ย?” ในนาทีวิกฤตเช่นนี้..หลิงหยุนจึงเลือกที่จะถามคำถามที่สำคัญที่สุดเท่านั้น! แต่กลับได้ยินหนิงหลิงยู่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย“น่าจะมากกว่าสามสิบคน.. ดูเหมือนพวกมันจะเตรียมการมาอย่างดี ตอนนี้พวกมันตัดเบรกเกอร์ไฟที่บ้านแล้ว และตอนนี้ในบ้านก็มืดสนิทเลย..” “ส่วนเรื่องขั้นของพวกนั้นก็น่าจะมีปะปนกันไป นี่เซียนเอ๋อก็เพิ่งจะสังหารพวกมันตายไปสิบกว่าคน แต่นางบอกว่ารอบๆ บ้านยังมีศัตรูที่แข็งแกร่งกว่ามากหลบซ่อนอยู่..” หลิงหยุนตระหนักถึงสถานการณ์เลวร้ายที่บ้านได้ในทันทีจึงรีบถามต่อว่า “เธอได้เห็นหน้าศัตรูที่บุกมาล้อมบ้านบ้างมั๊ย” หนิงหลิงยู่รีบตอบกลับทันที“คนพวกนั้นมีผ้าสีดำปิดหน้ากันหมดทุกคน แล้วในมือก็มีอาวุธทุกคนด้วย!” รังสีสังหารพวยพุ่งออกมาจากร่างของหลิงหยุนอย่างรุนแรงในขณะที่ถามออกไปว่า“แล้วหวังเฟยฮู๋กับลูกน้องของเขาล่ะ. ออกมาช่วยสู้กับศัตรูบ้างมั๊ย” หนิงหลิงยู่นิ่งไปเล็กน้อยคล้ายกับกำลังหันไปมองรอบๆ ก่อนจะตอบหลิงหยุนไปว่า “พวกเขาทั้งสามคนสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย และดูเหมือนจะทำให้ศัตรูสองคนได้รับบาดเจ็บด้วย..” หลิงหยุนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยและรีบตอบกลับไปว่า “หลิงยู่.. ไม่ต้องกลัวนะ! มีเซียนเอ๋ออยู่ข้างๆ รับรองว่านางต้องรับมือพวกมันได้อย่างแน่นอน เว้นแต่จะมียอดฝีมือที่เก่งกาจมากจริงๆ!” “ฟังนะ..พี่จะรีบส่งน้าหญิงกลับไปช่วยทุกคนที่บ้าน! ขอเวลาครึ่งชั่วโมง ไม่สิ.. ยี่สิบนาที! อีกยี่สิบนาทีพี่จะรีบกลับไปช่วย!” เครื่องมือสื่อสารที่ใช้อยู่นี้นับว่ามีประสิทธิภาพดีมากหลิงหยุนได้ยินแม้กระทั่งเสียงกรีดร้องดังผ่านเครื่องมือสื่อสารมาด้วย เขาพูดจากับหนิงหลิงยู่อีกไม่กี่คำก็รีบเก็บเครื่องมือสื่อสารทันที.. หลังจากที่เก็บเครื่องมือสื่อสารไปแล้วหลิงหยุนก็ไม่ลังเลที่จะเรียกน้ำเต้าวิเศษออกมา แล้วรีบยกน้ำลายมังกรขึ้นดื่มทันที! ทันทีที่น้ำลายมังกรไหลเข้าปากปราณมังกรจำนวนมากก็ไหลลงสู่จุดตันเถียนของหลิงหยุนทันที จากนั้นหลิงหยุนจึงใช้วิชาพลังลับหยิน-หยาง ทำการเดินพลังปราณไปทั่วทั้งร่างกาย และพละกำลังของเขาก็ฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว! หลิงหยุนสูดลมหายใจเข้าลึกและเริ่มฟืนฟูพลังปราณเข้าสู่ขั้นสูงสุด แล้วจึงเรียกน้ำเต้าวิเศษเก็บเข้าไป หลิงหยุนกวาดตามองเหล่ายอดฝีมือที่อยู่ตรงหน้าลูกนัยน์ตาทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวและดำอย่างน่ากลัว และเวลานี้กลิ่นอายสังหารในตัวของหลิงหยุนก็ยิ่งรุนแรงขึ้นมากจนไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีก.. ความจริงแล้วระหว่างที่อยู่ต่อหน้าเหล่ายอดฝีมือที่เลื่องชื่อเหล่านี้หลิงหยุนก็ได้พยายามใช้ทั้งการเจรจา และการต่อสู้เท่าที่จำเป็น นอกจากนี้ยังพยายามที่จะสังหารผู้คนให้น้อยที่สุด และหาวิธีที่สมเหตุสมผลที่สุดในการยุติปัญหาบนเขาหลงเหมินแห่งนี้! หลิงหยุนใช้วิธีเชือดเสือให้วัวกลัวและโน้มน้าว เพื่อให้คนที่เหลือรู้ว่าหากยังขืนที่จะสู้กับเขาจะต้องมีจุดจบเช่นใด และนับว่าความพยายามของหลิงหยุนนั้นก็ประสบความสำเร็จดีพอควรเพราะอย่างน้อยก็ทำให้เส้าหลินกับบู๊ตึ๊งไม่คิดลงมือกับตนเองในเวลานี้ และดูเหมือนว่าทุกอย่างก็กำลังจะเป็นไปด้วยดี!ระหว่างที่แก้ปัญหาอยู่บนเขาหลงเหมินแห่งนี้หลิงหยุนเองก็พยายามที่จะจบปัญหาที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะในใจของเขานั้นรู้สึกเป็นห่วง และสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก จึงอยากจะรีบกลับไปที่บ้านเลขที่-1 ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!แต่เวลานี้..กลับกลายเป็นว่าบ้านเลขที่-1 ของเขานั้นได้ถูกศัตรูล้อมไว้แล้ว ความคิดที่จะประนีประนอม และจบปัญหาที่นี่ลงด้วยดี จึงเป็นอันว่าจบไป!“คิดไม่ถึงว่าเหล่าชาวยุทธจะกล้าบุกบ้านที่อยู่ในใจกลางเมืองเช่นนี้!”“เอาล่ะ..ข้าต้องรีบกลับบ้านแล้ว! หากใครขวางข้า.. มันผู้นั้นต้องตาย!” น้ำเสียงเย็นชาของหลิงหยุนดังก้องไปทั่วทั้งยอดเขาหลงเหมิน..หลิงหยุนเพิ่งจะจบบทสนทนากับหนิงหลิงยู่ไปแม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก แต่ยอดฝีมือทุกคนในที่นี้ต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า..ฉินตงเฉี่วยยืนห่างจากหลิงหยุนไปเพียงแค่เล็กน้อยมีหรือที่จะไม่ได้ยินทุกอย่างชัดเจน เมื่อรู้ว่าที่บ้านกำลังตกอยู่ในอันตราย จึงต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างกับหลิงหยุน..แต่หลิงหยุนยกมือขึ้นห้ามไม่ให้นางพูดจากนั้นจึงบอกฉินตงเฉี่วยผ่านกระแสจิต–น้าหญิง..ตอนนี้ทุกคนที่บ้านกำลังตกอยู่ในอันตราย ในบรรดาศัตรูทั้งหมด ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดก็คือพรรคมาร ท่านรีบกลับไปช่วยพวกเขา และบอกเซียนเอ๋อให้ระวังโอรสพรรคมารด้วย!-ฉินตงเฉี่วยรู้ตัวดีว่า..หากนางยังอยู่ที่นี่ต่อไป ก็คงต้องเป็นภาระให้กับหลิงหยุนเป็นแน่ นางกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะถามออกไปว่า“แล้วข้าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร”หลิงหยุนยิ้มมุมปากพร้อมกับกระซิบตอบเสียงเบา“ข้าย่อมมีวิธี..”ยังไม่ทันที่จะพูดจบ..คันธนูทองก็ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุน เขาร้องตะโกนบอกไปว่า“ด้วยคันธนูทองนี่ไงล่ะ!น้าหญิง.. ท่านกระโดดขึ้นมาเกาะบนสายธนูไว้!”ฉินตงเฉี่วยเข้าใจความคิดของหลิงหยุนได้เป็นอย่างดีนางบิดร่างเล็กน้อย และกระโดดขึ้นไปเกาะสายธนูไว้ทันทีคันธนูใหญ่สีทองในมือของหลิงหยุนสั่นเล็กน้อย..จากนั้น..หลิงหยุนก็ค่อยๆ ย่อเข่าลง เงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงจันทร์บนศรีษะ พร้อมกับโยกคันธนูขึ้นไปบนท้องฟ้า ในขณะที่มือขวารวบเท้าทั้งสองข้างของฉินตงเฉี่วยไว้ และดึงเข้าหาตัวพร้อมกับสายธนู!เวลานี้คันธนูของหลิงหยุนเล็งขึ้นไปบนท้องฟ้าส่วนร่างของฉินตงเฉี่วยก็ยืนตระหง่านอยู่บนคันธนูราวกับกิ่งหลิว จากนั้นหลิงหยุนก็ปล่อยมือขวาที่น้าวสายธนูทันที..ฟิ้ว!หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของสายธนูที่อยู่ภายใต้เท้าทั้งสองข้างของฉินตงเฉี่วยจากนั้นร่างบอบบางของนางก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดอย่างรวดเร็ว!หลิงหยุนใช้ร่างของฉินตงเฉี่วยแทนลูกธนูและส่งนางออกจากยอดเขาหลงเหมินได้ในทันที!