บทที่ 995 : เซียนเอ๋อตกที่นั่งลำบาก!

การที่ซือกงวู่จี๋เอ่ยถามไป๋เซียนเอ๋อว่าต้องการจะมาเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาหรือไม่นั้นมีอยู่สองนัยยะ.. หนึ่ง..เป็นการบอกว่าสาวงามที่เก่งกล้าสามารถอยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่มนุษย์ และสอง.. เป็นการบอกว่าต่อให้ไป๋เซียนเอ๋อจะเก่งกล้าสามารถสักเพียงใด ก็ไม่มีทางจะเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน! และด้วยเหตุนี้..ซือกงวู่จี๋จึงได้กล้าพูดจายะโสโอหัง และแสดงท่าทางที่หยิ่งผยองเช่นนั้น! “ไอ้ชั่ว!ระวังปากแกให้ดี!” ยังไม่ทันที่ซือกงวู่จี๋จะพูดจบประโยคดีถังเมิ่งซึ่งอยู่ในค่ายกลลวงตาก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโหเมื่อได้ยินซือกงวู่จี๋พูดจาดูถูกไป๋เซียนเอ๋อเช่นนั้น! ปัง..ปัง.. ปัง.. ปัง.. ………….. ถังเมิ่งเห็นร่างของซือกงวู่จี๋ที่ค่อยๆลอยลงมาจากท้องฟ้าเช่นนั้น ก็ถึงกับใจสั่นรุนแรง! นั่นเพราะถังเมิ่งติดตามหลิงหยุนมานานแม้เขาจะไม่รู้วรยุทธ แต่ใช่ว่าคนที่ไม่กินหมู จะไม่เคยเห็นหมูนี่นา! ถังเมิ่งเองเคยเห็นหลิงหยุนใช้วิชาตัวเบามาก่อนและจากวิชาตัวเบาของซือกงวู่จี๋ในตอนนี้ เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่า อีกฝ่ายนั้นต้องแข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน และอย่างน้อยก็ต้องไม่ด้อยไปกว่าหลิงหยุน.. เมื่อคิดได้เช่นนี้..ถังเมิ่งก็รีบก้มลงหยิบปืนสองกระบอกบนพื้นขึ้นมาทันที แล้วจัดการยิงออกไปอย่างไม่มียั้ง.. แต่ในวินาทีที่คำพูดประโยคนั้นหลุดจากปากของซือกงวู่จี๋ทุกคนในบ้านต่างก็รู้สึกโกรธมากเช่นกัน! ถังเมิ่งกับหลิงหยุนนั้นรักกันดั่งพี่น้อง..เมื่อได้ยินซือกงวู่จี๋พูดจาสามหาวกับไป๋เซียนเอ๋อเช่นนั้น มีหรือที่เขาซึ่งมีนิสัยใจคอไม่ต่างจากหลิงหยุน จะยอมให้ซือกงวู่จี๋ตีเสมอหลิงหยุนเช่นนี้! ในเวลานั้นถังเมิ่งโกรธมากจนไม่สนใจความเป็นความตายของตนเองเขาลืมแม้แต่จะนึกถึงความสามารถของตัวเอง และไม่สนใจว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งสักปานใด ปืนทั้งสองในมือจึงเล็งไปที่ร่างของชายชุดขาวพร้อมกับลั่นไกทันที! ถังเมิ่งคิดว่าในระยะที่กระชั้นชิดเช่นนั้นลูกปืนที่พุ่งออกจากปากกระบอกตรงเข้าใส่ร่างของซือกงวู่จี๋นั้น คงจะรวดเร็วเกินกว่าที่ซือกงวู่จี๋จะตอบโต้ได้ทัน! แต่ซือกงวู่จี๋เพียงแค่หันหน้ามาเผชิญกับลูกปืนด้วยรอยยิ้มเขายื่นฝ่ามือออกไปพร้อมกับบิดข้อมือสะบัดไปมาตรงหน้าไม่กี่ครั้ง และเมื่อแบมือออกมา ลูกปืนของถังเมิ่งทั้งหมดก็อยู่ในกำมือของซือกงวู่จี๋แล้ว.. ซือกงวู่จี๋เงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศทางที่ลูกปืนพุ่งออกมาเขายิ้มเล็กน้อยพร้อมกับมองใบหน้าที่โกรธขึ้งของถังเมิ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกปืนของเจ้าอาจจะเร็วมากก็จริงแต่ลูกปืนพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก! ไร้ประโยชน์สิ้นดี!” ถังเมิ่งถึงกับตกใจอย่างที่สุด!เขากระหน่ำยิ่งออกไปเป็นสิบครั้ง แต่ลูกปืนกว่าสิบลูกกลับถูกซือกงวู่จี๋จับไว้ได้หมด แสดงให้เห็นถึงความว่องไวที่เหนือมนุษย์ของคนผู้นี้!ค่ายกลลวงตานั้นเป็นเพียงแค่การพรางตาเท่านั้นเมื่อถังเมิ่งยิงปืนออกจากค่ายกลเช่นนั้น ค่ายกลลวงตาจึงถูกทำลายในทันที และเผยให้เห็นคนที่อยู่ภายในนั้นหมดทั้งสิบเอ็ดคน..แม้ระหว่างซือกงวู่จี๋กับผู้ที่อยู่ในค่ายกลลวงตาจะห่างกันในระดับหนึ่งแต่ซือกงวู่จี๋เพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ ลูกปืนในมือของเขาก็พุ่งเข้าใส่ร่างของถังเมิ่ง และคนอื่นๆทันที..ไป๋เซียนเอ๋อใช้วิชาเก้าดาราและชั่วเพียงแค่ดวงดาวกระพริบเรือนร่างงดงามของนางก็พุ่งไปยืนขวางหน้าทุกคนไว้ และฝ่ามือซ้ายก็โบกสะบัดไปมา ซัดลูกปืนเหล่านั้นกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง..หลังจากที่ป้องกันทุกคนจนปลอดภัยแล้วไป๋เซียนเอ๋อก็หันไปเผชิญหน้ากับซือกงวู่จี๋ ใบหน้างดงามของนางจ้องมองซือกงวู่จี๋พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา..“คืนนี้จะเป็นวันตายของเจ้า!”ไม่ว่าจะเป็นไป๋เซียนเอ๋อหรือคนอื่นๆ ต่างก็ไม่มีใครตำหนิถังเมิ่งที่ทำลายค่ายกลลวงตาเช่นนั้น นั่นเพราะไป๋เซียนเอ๋อเป็นผู้หญิงของหลิงหยุน ไม่ว่าใครที่ได้ฟังซือกงวู่จี๋พูดจาสามหาวดูถูกไป๋เซียนเอ๋อเช่นนั้น ย่อมต้องโกรธเหมือนกับถังเมิ่งอย่างแน่นนอน!“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”ซือกงวู่จี๋ยังคงยืนเอามือไขว้หลังอย่างสบายใจเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะจ้องมองไป๋เซียนเอ๋อด้วยสายตาเหยียดหยัน พร้อมกับถามออกไปว่า“เป็นวันตายของข้างั้นรึ”และแทนที่จะรอคำตอบจากไป๋เซียนเอ๋อเขากลับยกมือขึ้นชี้หน้านาง หนิงหลิงยู่ เหมี่ยวเสี่ยวเหมา เกาเฉินเฉิน เสี่ยวเม่ยหนิง หลินเมิ่งหาน และเหยาลู่ พร้อมกับพูดขึ้นว่า“หากข้าตาย..พวกเจ้าทั้งหมดก็ต้องกลายเป็นหม้ายสินะ!”ซือกงวู่จี๋ทำหน้าตากรุ้มกริ่มและสรุปเอาเองอย่างจองหองว่า จากนี้ไปหญิงสาวทั้งหกจะต้องตกเป็นผู้หญิงของตนเอง..“ไอ้ชั่ว!”ตี้เสี่ยวอู๋ได้ฟังคำพูดยะโสของซือกงวู่จี๋ก็ถึงกับโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ตาขวาง และกระทืบเท้าอย่างแรงก่อนจะพุ่งเข้าไปหาซือกงวู่จี๋อย่างไม่กลัวตายแน่นอน..ตี้เสี่ยวอู๋รู้ดีว่าด้วยความแข็งแกร่งของตนเองนั้น ไม่สามารถเทียบกับซือกงวู่จี๋ได้เลย และรู้ว่าหากบุกเข้าไปเช่นนี้ก็คงต้องมีแต่ตายกับตายเท่านั้น แต่เขาเองก็โกรธจนยากที่จะทนนิ่งเฉยต่อไปได้..เวลานี้หลิงหยุนไม่อยู่บ้าน..ตี้เสี่ยวอู๋นั้นแม้รู้ตัวว่ายังไม่แข็งแกร่งพอ แต่เขาก็เป็นผู้ชาย และแม้แต่ถังเมิ่งยังไม่ลังเลที่จะยิงใส่ซือกงวู่จี๋ แล้วมีหรือที่คนอย่างตี้เสี่ยวอู๋จะลังเล!แต่ไป๋เซียนเอ๋อยกมือขึ้นผลักร่างของตี้เสี่ยวอู๋ไว้พร้อมกับส่ายหน้า “คนผู้นี้ข้าจะจัดการเอง!”ไป๋เซียนเอ๋อรู้ว่าตี้เสี่ยวอู๋นั้นไม่กลัวตายแต่เขาก็ไม่ควรต้องถูกสังหารอย่างไร้ค่าเช่นนี้..เพราะเวลานี้..นอกจากไป๋เซียนเอ๋อแล้ว ก็ไม่มีใครในบ้านที่จะสามารถรับมือกับซือกงวู่จี๋ได้!