ตอนที่ 338

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 338 บทที่ 338 : กลับจิงฉูอย่างทรหด! “ที่รัก.. อีกไม่นานข้าจะไปพาเจ้ากลับจากญี่ปุ่นอย่างแน่นอน!” หลิงหยุนพึมพำกับตัวเองขณะที่มองดูภาพถ่ายของฝาหม้อเสินหนงที่อยู่ในมือ ตู้กู่โม่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนถึงกับขนหัวลุกพร้อมกับร้องบอกไปว่า “ข้าไม่ไปกับเจ้าด้วยหรอกนะ!” ส่วนเจ้าขาวปุยนั้นดูเหมือนอาการบาดเจ็บจะค่อยๆดีขึ้น มันจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา หลิงหยุนยืนมองภาพถ่ายอยู่นาน จากนั้นจึงหันไปมองหม้อเสินหนงที่วางอยู่ข้างๆ หลิงหยุนสำรวจหม้อใบนั้นพร้อมกับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นมาว่า “ชื่อก็ฟังดูดีหรอกนะ แต่สภาพของมันเก่ามาก ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสวยตรงใหน! ตู้กู่โม่นายช่วยฉันตรวจดูหม้อใบนี้หน่อยสิว่ามันมีความพิเศษตรงใหน?” ตู้กู่โม่เพียงแค่ส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “ถ้าคนเก่งจากสำนักหมอสวรรค์อย่างเจ้ายังไม่รู้.. แล้วข้าจะไปรู้ได้ยังไง? เจ้ารีบเก็บมันกลับไปเถอะ พวกเราจะได้ออกไปจากที่นี่กันซะที!” หลิงหยุนยิ้มและตอบไปว่า “นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่าของที่ได้มาให้แบ่งครึ่งกัน? หม้อนี้หนักมาก.. นายช่วยฉันแบกไปครึ่งทางก่อน..” ตู้กู่โม่ถึงกับตกใจตาโต เขาหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับร้องบอกว่า “ใครพูดว่าจะแบ่งครึ่งกับเจ้า? หม้อนี่แค่มองก็รู้แล้วว่าหนักแค่ใหน.. ข้าไม่โง่หรอกนะ!” หลิงหยุนหัวเราะเสียงดังพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าหูของหม้อเสินหนง และเรียกเข้าไปเก็บในแหวนพื้นที่ และนั่นก็ถึงกับทำให้ตู้กู่โม่ตะลึงจนพูดไม่ออกอีกครั้ง “เร็วเข้า! มาช่วยกันค้นตามตัวของคนพวกนี้ก่อน!” แต่ตู้กู่โม่กลับถามขึ้นอย่างแปลกใจ “คนก็ตายไปแล้ว เจ้าจะค้นตัวพวกเขาไปทำไมกัน?!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปตรวจค้นร่างของเฉินเจี้ยนเหยิวนเป็นรายแรก เพียงไม่นาน.. หลิงหยุนก็พบเงินสดสองปึกในร่างของเฉินเจี้ยนเหยิวน เขารีบร้องบอกตู้กู่โม่.. “เห็นไม๊!! ไม่ใช่จะเอาแต่ฆ่าคนแล้วก็ไป การสังหารคนชั่วมักต้องมีรางวัลตอบแทน!” ตู้กู่โม่เป็นเด็กดีและจิตใจบริสุทธิ์ เขาถึงกับตกใจกับพฤติกรรมของหลิงหยุนจนต้องร้องถามขึ้นว่า “ทำแบบนี้มันจะดีรึ?!”เมื่อพบว่าร่างของเฉินเจี้ยนเหยิวนไม่มีอะไรแล้ว หลิงหยุนก็ขยับไปที่ร่างของโทคุงาวะต่อ“มีเครื่องมือสื่อสารจริงๆด้วย!”หลิงหยุนพบเครื่องมือสื่อสารในร่างของโทคุงาวะ แต่เขาไม่มีความรู้เรื่องอุปกรณ์ไฮเทคเหล่านี้มากนัก หลังจากพลิกดูเครื่องมือสื่อสารอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ร้องบอกตู้กู่โม่ว่า“จัดการทำลายเครื่องนี้ทิ้งซะ!”ตู้กู่โม่ไม่ต้องการแตะต้องเนื้อตัวของคนญี่ปุ่นก็จริง แต่เขากฌเข้าใจสิ่งที่หลิงหยุนพูดจึงได้แต่พยักหน้าและเข้าไปช่วยหลิงหยุนอีกแรงทั้งสองคนจัดการตรวจค้นตามร่างกายของแต่ละคนอย่างละเอียด และเมื่อพบเครื่องมือสื่อสาร หรือเครื่องมืออิเล็คทรอนิคอย่างอื่น พวกเขาก็รวบรวมไว้เป็นกองเดียวกัน แล้วหลิงหยุนก็จัดการใช้ยันต์อัคนีเผาทำลายทิ้งไปพร้อมๆกันหลิงหยุนพบเงินสดเพิ่มอีกจำนวนหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน รวมกับเงินสดสองปึกแรกจำนวนสองแสนหยวนอาวุธปืนและกระสุนเหล่านั้นไม่มีประโยชน์กับหลิงหยุนแม้แต่น้อย เขากับตู้กู่โม่จึงทำการขุดหลุมและจัดการฝังอาวุธเหล่านั้นซ่อนไว้ใต้พุ่มไม้“เอาล่ะ.. ส่วนซากศพพวกนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสัตว์ป่าในนี้ก็แล้วกัน พวกเราไปกันได้แล้ว!”พูดจบ.. หลิงหยุนและตู้กู่โม่ก็พาเจ้าขาวปุยเดินไปตามเส้นทางที่เฉินเจี้ยนเหยิวนบอกโทคุงาวะ ทาคาซุเกะผู้น่าสงสาร เขาต้องการกินสมองลิง แต่คงคิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดร่างของตนเองกลับต้องมานอนแน่นิ่งอยู่ในป่าเสินหนงเจี๋ยอย่างไม่มีวันฟื้น และต้องถูกสัตว์ป่ามากมายรุมทึ้ง!เฉินเจี้ยนเหยิวนบอกทางได้ดีเยี่ยม ทั้งหลิงหยุนและตู้กู่โม่ต่างก็เดินมาตามเส้นทางที่เขาบอก และหลังจากข้ามภูเขามาถึงสี่ลูก ในที่สุดพวกเขาก็พบกับถนน!หลิงหยุนจัดการเก็บกระบี่ยาวของตู้กู่โม่ไว้ในแหวนพื้นที่ จากนั้นก็ให้เจ้าขาวปุยใช้วิชาลวงตาให้คนอื่นมองไม่เห็นหางของมัน ตู้กู่โม่ได้เห็นวิชาลวงตาของเจ้าขาวปุยมาก่อนแล้วจึงไม่ประหลาดใจอีกระหว่างทางที่เดินออกจากป่านั้น ทั้งคู่ก็ได้ลงไปอาบน้ำชำระคราบเลือดตามร่างกายและเสื้อผ้าแล้ว แต่ก็ต้องสวมเสื้อผ้าเปียกเดินลงไปตามถนนแม้ว่าทั้งคู่จะได้ชำระล้างคราบเลือดตามร่างกายออกไปแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ต้องเผชิญกับสายตาเย็นชาของนักท่องเที่ยว ทั้งคู่ต่างก็ทำให้นักท่องเที่ยวหวาดกลัว เพราะนึกว่าเป็นคนป่าออกมาจากเสินหนงเจี๋ยนั่นเพราะทั้งคู่ต่างก็ผ่านการต่อสู้ที่แสนหฤโหดมา และยังต้องเดินทางผ่านภูเขาและป่ามาอีกหลายลูก เสื้อผ้าจึงขาดวิ่น และดูคล้ายขอทานอีกด้วย