ตอนที่ 344

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 344 บทที่ 344 : หัวเราะทีหลังดังกว่า (2) “เยี่ยมมากเลยพี่หลิงหยุน! พี่นี่เก่งที่สุดเลย!” เสี่ยวเม่ยหนิงไม่จำเป็นต้องไปส่องกระจกก็รู้ว่าดวงตาของเธอนั้นหายบวมแล้ว เธอกระโดดกอดหลิงหยุนอย่างดีอกดีใจ! หลิงหยุนได้แต่นึกอยู่ในใจว่า โชคดีที่เขายังเหลือยันต์บำบัดจากการรักษาอาการบาดเจ็บให้กับเจ้าขาวปุย ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงต้องมีปัญหาแน่.. เพราะไม่ใช่ว่าเก้าเข็มปลุกชีพจะสามารถใช้รักษาได้ผลในทุกกรณี อย่างเช่นการรักษารอยช้ำรอบดวงตานั้น แม้ว่าการรักษาด้วยเก้าเข็มปลุกชีพจะให้ผลที่รวดเร็วก็จริง แต่ก็ไม่คงเร็วและให้ผลดีเยี่ยมเท่ากับยันต์บำบัด เสี่ยวเม่ยหนิงทั้งดีใจและมีความสุข แม้เธออยากจะหอมแก้มหลิงหยุนมาก แต่ก็ไม่กล้าทำเช่นนั้น เพราะเธออายที่จะทำต่อหน้าปู่และพ่อแม่ของเธอเอง ฮู๋เซ่าป๋ายได้แต่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง! เขาแทบไม่รู้ว่าจะเอากระปุกทองคำในมือไปวางไว้ที่ใหน และได้แต่ยืนมองหลิงหยุนอ้าปากค้างพร้อมกับสมองที่ว่างเปล่า! นั่นมันยาอะไรกัน? เหตุใดหมอนั่นจึงมีทักษะทางการแพทย์ที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้! นี่เป็นการเตรียมการมาเพื่อฉีกหน้าเขางั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพียงแค่การเล่นกล? ไม่เพียงแค่ฮู๋เซ่าป๋ายที่ทำอะไรไม่ถูก.. ทั้งหลงเทียนยู่ หลี่ยั่วหมิง และคนอื่นๆไม่ว่าชายหรือหญิงก็ล้วนแล้วแต่อยู่ในอาการตกตะลึงทั้งสิ้น! เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากใหนกัน? ลักษณะท่าทางก็ดูธรรมดาๆ แต่กลับมีทักษะทางการแพทย์ที่ล้ำเลิศ และดูเหมือนจะเก่งกว่าท่านหมอเสี่ยวเสียอีก! เพราะหากท่านหมอเสี่ยวทำได้ เขาก็คงจะรักษาดวงตาที่บวมช้ำให้กับหลานสาวไปแล้ว คงจะไม่ปล่อยให้คนอื่นมาแสดงฝีมือข้ามหน้าข้ามตาในโอกาสสำคัญเช่นนี้! ท่านหมอเสี่ยวรักษาไม่ได้ แต่หลิงหยุนกลับรักษาได้! เช่นนี้แล้วไม่หมายความว่าทักษะด้านการแพทย์ของหลิงหยุนนั้นเหนือกว่าท่านหมอเสี่ยวงั้นหรือ? ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ! ผู้รู้หลายท่านโดยเฉพาะเพื่อนเก่าแก่ของท่านหมอเสี่ยว ต่างก็ถึงกลับต้องขยี้ตาอีกครั้ง! ‘เด็กคนนี้.. เป็นใครมาจากใหนกัน?!’ หลายคนต่างก็คิดเหมือนกัน เสี่ยวเฉิงเยี่วยและจางเม่ยหยิวนต่างก็มองหน้ากัน และต่างฝ่ายต่างก็เห็นสีหน้าแววตาที่ประหลาดใจและตกใจของกันและกัน ทั้งคู่หันไปมองหน้าลูกสาวสุดที่รักของตนเองอีกครั้ง และก็พบว่าดวงตาของหนิงน้อยกลับมาสวยงามและเป็นประกายสดใสเหมือนเดิมแล้ว!ท่านหมอเสี่ยวถึงกับหัวเราะเสียงดังและลุกขึ้นยืน พร้อมกับร้องบอกเสี่ยวเม่ยหนิงว่า “เอาล่ะหนิงน้อย.. ตอนนี้พี่หลิงหยุนของเจ้าก็ทำให้สวยเหมือนเดิมแล้ว มาเป่าเทียนวันเกิดเร็วเข้า ทุกคนกำลังคอยอยู่!”“ได้ค่ะคุณปู่!”เสี่ยวเม่ยหนิงร้องบอกด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ตรงไปที่เค้กวันเกิดก้อนใหญ่สวยงาม และไม่ลืมที่จะลากแขนหลิงหยุนไปด้วยแต่เธอไม่เพียงแค่ดึงหลิงหยุนไปเท่านั้น เสี่ยวเม่ยหนิงหันไปบอกหลิงหยุนว่า “พี่หลิงหยุน.. ยืนเฉยทำไม ไปช่วยฉันเป่าเทียนเร็วเข้า!”หลิงหยุนสำรวจสายตาไปรอบๆพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนให้กับเสี่ยวเม่ยหนิง และตอบกลับไปว่า“หนิงน้อย.. พ่อกับแม่ของคุณตั้งใจเตรียมงานนี้เพื่อคุณ ผมนั่งดูตรงนี้จะดีกว่า..”เสี่ยวเม่ยหนิงตอบกลับไปว่า “มาเถอะน่า.. ฉันอยากให้พี่ช่วย พรที่ฉันขอจะได้เป็นจริง..”พูดจบ.. เสี่ยวเม่ยหนิงก็ลากแขนหลิงหยุนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงไปที่เค้กวันเกิดคนอื่นๆที่ยังคงไม่หายตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เมื่อเห็นเสี่ยวเม่ยหนิงลากหลิงหยุนตรงไปที่เค้กวันเกิดก็ถึงกับงุนงง โดยเฉพาะหนุ่มๆ ที่นอกจากจะตกใจแล้ว ยังเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเกลียดชัง เด็กหนุ่มในโต๊ะต่างมองตากัน และเห็นพ้องต้องกันว่าจะไม่ปล่อยให้หลิงหยุนจองหองพองขนอยู่แบบนี้แน่!หลิงหยุนจะผยองอยู่ได้อีกไม่นานหรอก.. รอให้เป่าเค้กวันเกิดก่อน มันจะต้องเสียหน้าแน่!“คุณลุง.. คุณป้า.. ดูสิครับ!” หลิงหยุนที่ถูกเสี่ยวเม่ยหนิงลากออกไป ได้แต่ร้องบอกเสี่ยวเฉิงเยี่วยและจางเม่ยหยิวน..เสี่ยวเฉิงเยี่วยเองก็เป็นคนที่ท่านหมอเสี่ยวหวังจะให้เป็นทายาทสืบทอดวิชาความรู้ทางการแพทย์แผนจีนของเขา และถึงแม้เขาเองจะมีความรู้เรื่องการแพทย์เช่นกัน แต่ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าหลิงหยุนใช้วิธีใหนรักษาดวงตาบวมช้ำให้กับหนิงน้อยเวลานี้.. ความคิดที่เขามีต่อหลิงหยุนก็เริ่มเปลี่ยนไป ส่วนจางเม่ยหยิวนนั้นไม่ต้องพูดถึง แววตาของเธอที่มองหลิงหยุนนั้น ไม่ต่างจากแววตาของแม่ภรรยาที่กำลังมองลูกเขยของตัวเอง“เด็กคนนี้ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ยังมีทักษะทางการแพทย์ที่สูงส่ง ฉันชักจะชอบพ่อหนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะ”ท่านหมอเสี่ยวเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับใช้มือลูบไหล่ของหลิงหยุน และพูดขึ้นว่า “ในเมื่อหนิงน้อยต้องการ เธอก็ช่วยหลานฉันหน่อยก็แล้วกัน..”ท่านหมอเสี่ยวพูดเช่นนั้นก็เพราะว่าต้องการเร่งรัดให้งานวันเกิดของหนิงน้อยสิ้นสุดเร็วๆ เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาต้องการบอกกับหลิงหยุน และมันก็มากมายพอที่จะทำให้หลิงหยุนปวดหัวได้มากอย่างแน่นอน!