ตอนที่ 496

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 496 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 496 : เข้าข้าง! ตีไป๋เซียนเอ๋อน่ะหรือ? หลิงหยุนเพียงแค่เล่นละคร มันเป็นกลวิธีที่จะเอาชนะศัตรูอย่างหนึ่งของหลิงหยุน ยิ่งหลงหวู่ร้องห้าม หลิงหยุนก็ยิ่งแสร้งไม่ยอมหยุด แต่เขารู้สึกว่าเซียนเอ๋อออกจะทำเสียงร้องที่เกินจริงไปหน่อย! “เซียนเอ๋อ.. เจ้าทำให้พี่หลงหวู่โมโห วันนี้ข้าต้องอบรมสั่งสอนเจ้า วันข้างหน้าเจ้าจะได้ไม่ทำแบบนี้อีก!” ท่าทางของหลิงหยุนนั้นขึงขัง และน้ำเสียงก็ดุดัน ขณะที่พูดก็ลุกขึ้นยืนทำราวกับว่าต้องการที่จะตีไป๋เซียนเอ๋อจริงๆ ไป๋เซียนเอ๋อนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา ดวงตาคู่สวยมีเสนห์ของสุนัขจิ้งจอกเป็นประกาย พร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เมื่อหลงหวู่เห็นว่าหลิงหยุนเข้าข้างตนเอง และต้องการที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง ในใจก็รู้สึกพอใจอย่างมาก ความจริงแล้วที่หลงหวู่ร้องไห้นั้น ในใจของเธอรู้สึกโกรธมากกว่า เมื่อเป็นเช่นนี้เธอจึงเริ่มรู้สึกผิด และคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรตำหนิหลิงหยุน เป็นเพราะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เท้าจึงลื่น และทำให้เกิดเหตุการณ์ที่น่าอับอายเช่นนี้ อีกอย่างตอนนี้สถานการณ์ก็ดูเหมือนจะกระอักกระอ่วนมากขึ้นด้วย นอกเหนือจากเรื่องความอับอายที่หลงหวู่ได้รับแล้ว หากเธอไม่ร้องไห้ออกมาเช่นนั้น เธอก็เกรงว่าหลิงหยุนจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย และนั่นเป็นความคิดของผู้หญิง.. หลงหวู่รีบคว้าตัวหลิงหยุนไว้ จากนั้นก็หันไปมองไป๋เซียนเอ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดกับเขาว่า “หลิงหยุน.. ไปตำหนิน้องเซียนเอ๋อก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ระวังเอง ถึงได้ล้มลงไปแบบนั้น..” หลิงหยุนเห็นหลงหวู่มีท่าทีสงบลง เขาจึงฉวยโอกาสเอื้อมมือที่จับเอวของหลงหวู่พร้อมกับยกมือขึ้นซับน้ำตาให้กับเธออย่างนุ่มนวล และพูดปลอบโยนเธอราวกับเกิดเรื่องที่น่าสังเวช.. “วันหน้าวันหลังก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ ดีนะที่คุณเป็นฝ่ายล้มทับผม ลองคิดดูสิถ้าเป็นผมล้มลงไปทับคุณ.. ผมคงจะทำให้หัวใจของตัวเองต้องเจ็บปวด..” หลงหวู่รู้ดีว่าหลิงหยุนแกล้งทำเป็นพูดปลอบใจเธอ แต่ในใจก็รู้สึกเคลิ้ม และนี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในอ้อมกอดของหลิงหยุน เธอเองก็ทั้งอายแล้วก็มีความสุขในคราวเดียว ในแววตาและสีหน้าของเธอจึงมีทั้งเสียงหัวเราะ แล้วก็น้ำตา และศรีษะก็ซบลงบนไหล่ของหลิงหยุน หลิงหยุนกอดเอวของหลงหวู่แน่น และแอบขยิบตาให้กับไป๋เซียนเอ๋อ พร้อมกับนึกชื่นชมตัวเอง‘กลวิธีในการเลือกเข้าข้างของข้าดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นมาก..’หลงหวู่ทั้งร้องไห้แล้วก็ยิ้มหวานระหว่างที่คลอเคลียอยู่บนไหล่ของหลิงหยุน แต่ในใจกลับนึกโกรธตัวเองที่ต้องมาอ่อนแอในเวลาวิกฤตทุกครั้ง วิธีที่ดีที่สุดก็คือการไม่ต้องทะเลาะกับเขา!เป็นแบบบนี้ก็ดีแล้ว เธอเฝ้ารอการกลับมาของเขาอยู่นานหลายวัน เขาไม่เพียงพาสุนัขจิ้งจอกแสนสวยกลับมา แต่น่าขันที่ตัวเธอเองกลับยอมรับเรื่องราวที่ยิ่งกว่าเทพนิยายของสาวน้อยคนนี้ได้อีกทั้งนอกจากการยอมรับ.. ก็คงไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว? เพราะดูจากท่าทางที่สนิทสนมของหลิงหยุนและไป๋เซียนเอ๋อ หากเธอยังยืนยัน และกล้าที่จะไล่ไป๋เซียนเอ๋อไป ดูเหมือนว่าคงจะต้องเป็นตัวเธอเองที่ถูกไล่อย่างแน่นอน!มาถึงจุดนี้แล้ว หลงหวู่เข้าใจทุกอย่างดี..‘พ่อเองก็เคยบอกว่า หลิงหยุนเป็นคนที่เก่งมาก คนธรรมดาไม่อาจเทียบกับเขาได้ เพียงแต่จะมีหญิงสาวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมมากมายรายล้อม และนั่นจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เป็นทุกข์!’เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลงหวู่จึงได้แต่นิ่งเงียบ และกอดแขนหลิงหยุนแน่นขึ้น..หลังจากนั้นหลิงหยุนก็สอบถามหลงหวู่ว่าหลายวันที่อยู่ที่นี่เธอได้ทำอะไรบ้าง? และเขาก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งทะเลจีนตะวันออกให้กับหลงหวู่ฟังเช่นกัน และนั่นทำให้เธอตกใจกลัว และยิ่งเป็นห่วงหลิงหยุนมากขึ้นหนึ่งชั่วโมงครึ่งผ่านไป หลิงหยุนก็ได้รับโทรศัพท์จากถังเมิ่งว่า เขาและตี้เสี่ยวอู๋มาถึงเขตหลงวานในเมืองเหวินโจวแล้ว หลิงหยุนจึงบอกชื่อโรงแรมและที่อยู่ให้ถังเมิ่งรู้“เซียนเอ๋อ.. เจ้าไปช่วยหลงหวู่เก็บข้าวของเตรียมตัวกลับจิงฉูกัน!”ยังมีเรื่องราวอีกมากมายในจิงฉูที่เขาต้องกลับไปสะสาง หลิงหยุนจึงไม่ต้องการค้างคืนที่เหวินโจว และจะต้องรีบกลับไปให้ถึงจิงฉูก่อนรุ่งสางหลงหวู่ไม่จำเป็นต้องเก็บของอะไรมากมายนัก ผู้หญิงอย่างเธอมีเพียงกระเป๋าเงินใบเดียวก็สามารถไปใหนมาใหนได้อย่างสบาย อีกอย่าง.. เงินในธนาคารของเธอก็มีพอใช้ไปอีกสิบปีเพียงแค่เก็บอุปกรณ์อาบน้ำ แล้วก็เสื้อผ้าที่นำมาใส่กระเป๋า หลงหวู่ก็ร้องบอกว่าเธอเก็บของเสร็จแล้ว..ทั้งสามคนออกมจากห้อง 1758 และรีบลงไปเช็คเอาท์ด้านล่างโรงแรม เวลานี้ดึกมากแล้ว หลิงหยุนจึงไม่ได้ให้ไป๋เซียนเอ๋อปกปิดใบหน้าของตนเอง แม้แต่แคชเชียร์สาวของโรงแรมที่มีหน้าตาสวยงาม ยังได้แต่ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นใบหน้าที่งดงามของไป๋เซียนเอ๋อ!ยังไม่ทันที่ทั้งสามคนจะเช็คเอาท์เรียบร้อย สาวแคชเชียร์ของโรงแรมก็นึกขึ้นมาได้ว่าหลิงหยุนนั้นหน้าตาหล่อเหลาเพียงใด และได้แต่นึกเสียดายที่มัวแต่มองไป๋เซียนเอ๋อเพลินจนลืมมองใบหน้าของหลิงหยุน!“สาวน้อยนั่นหน้าตาสวยงามจริงๆ สวยจนน่าหลงใหล.. เด็กหนุ่มคนนั้นก็หน้าตาหล่อเหลามากเหลือเกิน หากได้เป็นของเขาฉันคงตายตาหลับ..”……รถแลนด์โรเวอร์สีเงินพุ่งเข้ามาจอดหน้าประตูโรงแรม และมันก็คือรถของหลิงหยุนนั่นเอง