ตอนที่ 504

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 504 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 504 : จัดการศัตรูหัวใจ! “พี่หลิงหยุน.. พวกเราจะไม่ไปช่วยพี่เม่ยเฟิง กับพี่เสี่ยวเม่ยเม่ยงั้นหรือ..?” ก่อนที่ไป๋เซียนเอ๋อจะกลายร่างนั้น นางได้อาศัยอยู่กับเฉิงเม่ยเฟิง และเสี่ยวเม่ยเม่ยมาเป็นเวลาครู่ใหญ่แล้ว หญิงสาวทั้งสองคนแม้จะเห็นว่านางเป็นสุนัขจิ้งจอก แต่ก็ปฏิบัติกับนางราวกับเป็นมนุษย์คนหนึ่ง หัวใจที่ไม่เลือกปฏิบัติของหญิงสาวทั้งสองคนนั้น ไป๋เซียนเอ๋อรับรู้ได้ชัดเจนกว่าใครๆ ยิ่งไปกว่านั้น ในคืนวันเชงเม้งที่หลิงหยุนต้องการไปช่วยเฉิงเม่ยเฟิงนั้น หลิงหยุนเองก็ตกอยู่ในอันตรายเพราะต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือถึงสามคน และใหนจะยังมีนักฆ่าระดับสวรรค์อีก ทั้งไป๋เซียนเอ๋อ และเสี่ยวเม่ยเม่ยต่างก็ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ฝ่าฟันความเป็นความตายมาด้วยกัน เมื่อหลิงหยุนได้ฟังคำพูดของไป๋เซียนเอ๋อ แววตาของหลิงหยุนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาเม้มริมฝีปากนแน่นก่อนจะพูดขึ้นว่า “เซียนเอ๋อ.. เจ้าอยู่ที่นี่สักสองสามวันก่อนนะ อีกไม่กี่วันบัตรประชาชนของเจ้าก็จะเสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นเราค่อยไปหาซื้อบ้านกัน” สำหรับไป๋เซียนเอ๋อแล้ว บ้านเป็นเพียงแค่ที่อยู่อาศัย จะใหญ่หรือเล็กนั้นไม่สำคัญสำหรับนาง เพราะที่ผ่านมาเพียงแค่นางได้อยู่กับหลิงหยุนในถ้ำเล็กๆบนเกาะเตียวหยู่ นางก็มีความสุขมากแล้ว หลังจากที่หลิงหยุนจัดการเรื่องไป๋เซียนเอ๋อเรียบร้อยแล้ว เขาและถังเมิ่งจึงเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่ด้านหน้าอพาร์ทเมนท์ ภายในรถแลนด์โรเวอร์.. “ถังเมิ่ง.. ต่อไปนายมีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องอาหารการกินของเซียนเอ๋อ..” หลิงหยุนกังวลว่าต่อไปในวันข้างหน้าเขาจะยุ่งมาก และไม่มีเวลาดูแลไป๋เซียนเอ๋อ เขาจึงได้มอบหน้าที่นี้ให้กับถังเมิ่งเป็นผู้รับผิดชอบ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าถังเมิ่งที่ปกติเชื่อฟังหลิงหยุนมาโดยตลอด กลับส่ายหน้าปฏิเสธทันทีที่ได้ยิน! “ทำไม?!” หลิงหยุนขมวดคิ้วพร้อมกับตะโกนถามถังเมิ่งอย่างงุนงง ถังเมิ่งรีบยกมือขวาป้องปาก และกระซิบกับหลิงหยุนว่า “พี่หยุนอย่าเสียงดังไป.. ฉันยอมทำงานตามที่พี่สั่งทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนี้..” หลิงหยุนถามขึ้นทันที “ทำไม? หรือเพราะนายเห็นเซียนเอ๋อเป็นแค่สุนัขจิ้งจอก? หรือเพราะว่านายกลัว?” ถังเมิ่งรีบส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “พี่หยุน.. พูดอะไรน่าเกลียดแบบนั้น ฉันไม่ได้รังเกียจ แล้วก็ไม่ได้กลัวด้วย แต่.. เพราะเธอสวยงามมากเกินไป มากจนฉันไม่กล้ามองหน้า..”หลิงหยุนถึงกับพูดอะไรไม่ออก แต่ก็นึกเห็นด้วยด้วยกับถังเมิ่ง เขาถึงกับเกาศรีษะพร้อมกับคิดในใจว่าคงจะต้องมอบหน้าที่นี้ให้หลงหวู่กับเหยาลู่แทน..“เอาล่ะ.. ฉันจะหาคนอื่นมาทำงานนี้แทน อีกอย่างตอนนี้นายก็มีงานค่อนข้างยุ่ง..”หลิงหยุนรู้ว่าถังเมิ่งไม่ได้คิดเลยเถิดกับไป๋เซียนเอ๋อ แต่เพราะความงดงามที่เหนือมนุษย์ของนางนั้น แม้แต่หลิงหยุนเองยังยากที่จะหักห้ามใจ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไป..“ขอบคุณพี่หยุนที่เข้าใจฉัน..” ถังเมิ่งถึงกับยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผากออกทันที“เอาล่ะ.. เมื่อคืนนายไม่ได้นอนมาทั้งคืน รีบกลับไปบ้านพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังมีธุระอีกหลายอย่างที่ต้องไปจัดการ” หลิงหยุนร้องบอกถังเมิ่ง และรีบไล่เขาให้กลับไปบ้านพักผ่อน“พี่หยุน.. แล้วพี่ล่ะ?”หลิงหยุนยิ้มและตอบไปว่า “ฉันจะกลับไปที่บ้านในอ่าวจิงฉู หลิงยู่คงจะเป็นห่วงฉันมากแล้ว..”ความจริงแล้วนี่เพิ่งจะหกโมงเช้า หลิงหยุนจึงไม่ต้องการกลับบ้านไปในตอนนี้ เขาต้องการกลับไปที่หมู่บ้านฝูฮัวเพื่อหาหลินเมิ่งหานก่อน..แต่จู่ๆ ถังเมิ่งก็ทำเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า “พี่หยุน.. มีเรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอกพี่ไป..”หลิงหยุนค่อนข้างยุ่ง เขาจึงพูดออกมาอย่างหมดความอดทน “ก็ใหนนายบอกฉันว่านายจัดการเรื่องเล็กๆพวกนั้นไปเรียบร้อยแล้วยังไงล่ะ?”ถังเมิ่งเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับตอบไปว่า “มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ..”หลิงหยุนร้องอุทานออกมา “อะไรนะ?”ถังเมิ่งกัดริมฝีปากแน่น “พี่หยุน.. ก็พี่บอกฉันว่าจะไปแค่สองสามวัน แต่นี่พี่หายไปตั้งเกือบเดือน หลิงยู่กับน้าหญิงของพี่เป็นห่วงพี่มาก ก็เลยมาหาฉัน..”หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของถังเมิ่งก็ถึงกับตกใจ เพราะด้วยความสามารถของฉินตงเฉี่วยแล้ว ยากที่ถังเมิ่งจะรอดพ้นเงื้อมือของนางไปได้..“แล้วนายบอกอะไรน้าหญิงไปบ้าง?” หลิงหยุนถึงกับเสียวสันหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง และรีบร้องถามถังเมิ่งขึ้นมาทันที“เอ่อ..” ถังเมิ่งยิ้มเฝื่อนพร้อมกับยักไหล่และตอบกลับไปว่า“ฉันก็เล่าไปตามที่รู้..”หลิงหยุนได้ยินคำตอบ และเห็นท่าทางของถังเมิ่ง เขาก็ได้แต่สบถออกมาว่า “ถังเมิ่ง.. นี่นายกล้าหักหลังฉันเหรอ?!”