ตอนที่ 6

หญิงสาวเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘คุณ’ มาเป็น ‘นาย’ เพราะให้ความรู้สึกเป็นกันเองมากกว่า

“ไม่เป็นไรครับ... ”

ไทเกอร์ยิ้ม หัวใจพองโตเมื่อเห็นว่าหล่อนแสดงอาการสนใจในตัวเขาอย่างเห็นได้ชัด

“นายเป็นคนที่ไหน บ้านอยู่ในกรุงเทพฯ หรือเปล่า”

หญิงสาวชวนคุยขณะเช็ดแผลไปพลาง

“ผมมาจากต่างจังหวัดครับ... เข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯ ได้สองวันแล้วครับ”

ไทเกอร์โกหก จู่ๆ แผนการบางอย่างก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว

“นายเป็นลูกครึ่งใช่ไหม... หน้าตาเหมือนฝรั่ง”

ปั้นหยาสงสัย ได้โอกาสไทเกอร์รีบปั้นเรื่อง เล่าถึงความเป็นมาของตัวเอง บางเรื่องจริง และบางเรื่องก็แต่งขึ้นเท่าที่จะนึกได้

“ใช่ครับ... ผมเป็นลูกครึ่ง”

“ลูกครึ่งอะไร”

ปั้นหยาอยากรู้

“ไม่รู้ครับ... เพราะว่าผมเองก็เคยสงสัยในความเป็นมาของตัวเองเช่นกัน เดาเอาว่าพ่อหรือไม่ก็แม่ของผมคนใดคนหนึ่งจะต้องเป็นชาวต่างชาติอย่างแน่นอน”

ไทเกอร์ปั้นน้ำเป็นตัว แต่ก็เพื่อเรียกคะแนนสงสาร

“ผมเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกนำมาทิ้งครับ ลุงกับป้าที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเดาว่าคงเป็นฝ่ายพ่อของผมที่เป็นชาวต่างชาติ แม่ผมน่าจะเป็นคนเอเชีย ผมเลยกลายเป็นลูกครึ่งอย่างที่เห็นนี่แหละครับ”

ปั้นหยานิ่งฟังด้วยความรู้สึกสงสารลูกกำพร้า เรื่องโกหกของไทเกอร์ได้ผล

“นายเรียนจบอะไร”

หญิงสาวอยากรู้

“ผมเรียนจบแค่ชั้นมอหกครับ”

ชายหนุ่มตอบ ก่อนฉุกคิดได้ว่าวุฒิแค่มัธยมปลายนั้นน้อยไป แต่ก็พลั้งปากตอบเร็วไปหน่อย ช่างเถอะ... บอกไปแล้วนี่นา คงต้องปล่อยเลยตามเลย

สิ่งที่ได้ยินทำให้คิ้วของหญิงสาวชิดเข้าหากัน ไม่อยากเชื่อว่าชายหนุ่มที่แลดูสุดสมาร์ทหล่อเหลาเหมือนนักเรียนนอกคนนี้ จะเรียนจบแค่ชั้นมัธยมปลาย

“ตอนนี้ยังไม่มีงานทำใช่ไหม”

ปั้นหยามองหน้าชายหนุ่มอย่างนึกเห็นใจ สมัยนี้ปริญญาตรียังตกงานกันเกลื่อน แต่ไทเกอร์เรียนจบเพียงแค่ชั้นมอหก ยากนักที่จะได้งานดีๆ แต่อันที่จริงหน้าตาแบบนี้ก็ไม่น่าหางานยาก แม้การศึกษาน้อยก็จริง แต่ไทเกอร์มีรูปสมบัติเป็นสิ่งชดเชย

“ครับ... ผมยังไม่มีงานทำครับ”