บทที่ 5 เด็กปากดี

บทที่ 5 เด็กปากดี

บดินทร์ขมวดคิ้วเดินเข้ามาหาแม่ที่อยู่ในห้องครัว แต่ก็ต้องคลายสีหน้ากับภาพที่เห็น

"มาแล้วเหรอ ไปนั่งรอเลยเดี๋ยวแม่ไปตักข้าวให้" รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ทำให้เขาหลุดยิ้มตามอย่างลืมตัว สายป่านตักเครื่องเคียงข้าวต้มโบราณใส่ถ้วยเล็กๆ มาวางบนโต๊ะตามด้วยข้าวต้มสองถ้วย เธอเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับลูกชาย "ดินชอบกินกุ้งกับหมูใช่ไหม เอาไปเยอะๆ เลยนะ" รอยยิ้มของแม่ทำให้เช้านี้สดใสขึ้นมาเยอะเลย

"แต่แม่ไม่ต้องลำบากทำก็ได้"

"ให้คนแก่ทำบ้างเถอะ อยู่เฉยๆมันก็เบื่อ ทำแค่กับข้าวไว้รอลูกก็ดีใจแล้ว"

"ครับ แต่ห้ามทำงานหนักเข้าใจไหม เดี๋ยวผมให้ลุงอเนกมาอยู่ด้วย"

"ไม่เป็นไรๆ แม่อยู่คนเดียวได้"

"อย่าดื้อ" บดินทร์ปรายตามองเพียงนิดแล้วตักข้าวต้มใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ สายป่านมองหน้าลูกชายอย่างมีความสุข "อร่อยเหมือนเดิมครับ"

"กินเยอะๆนะลูก" เธอยิ้มหวานให้ลูกแล้วตักข้าวต้มใส่ปากบ้าง นานๆ ทีจะได้นั่งกินข้าวกับลูกชายสองคน เพราะปกติบดินทร์จะออกไปเรียนแต่เช้าและกลับเข้าบ้านดึก เลยพลาดโอกาสนั่งกินข้าวด้วยกัน

"วันนี้ผมมีเรียนช่วงบ่าย เดี๋ยวตอนเย็นจะซื้อขนมตาลร้านที่แม่ชอบมาฝาก"

"จ้ะ" เธอยิ้มกริ่มแล้วตักกุ้งใส่ถ้วยให้ลูกด้วย "กลับบ้านปลอดภัยนะลูก เอ่อ..อย่ามีเรื่องกับใครนะ"

"ครับ" บดินทร์ชะงักเล็กน้อยกับคำขอร้องของแม่ก่อนที่จะตักข้าวใส่ปากจนหมดแล้วลุกออกมาจากโต๊ะอาหาร เดินขึ้นมาบนห้องนอนส่วนตัว "เฮ้อ~" ชายหนุ่มเท้าเอวมองกีต้าร์โปร่งตัวโปรดก่อนจะถอดเสื้อแล้วเดินอาดๆ ไปที่ระเบียงเพื่อสูบบุหรี่

ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากบดินทร์ ชายหนุ่มคาบบุหรี่ไว้แล้วเดินเข้ามากดรับสายโอโซนพร้อมกับเปิดลำโพง

"มีไร"

(ตอนบ่ายกูเข้าเรียนสายหน่อยนะ พอดีติดธุระน่ะ)

"อืม"

(แล้วมึงทำอะไรอยู่เหรอ) โอโซนเอ่ยถามเพื่อน

"สูบบุหรี่"

(เออ ตอบตรงดีว่ะ อ๊ะ..อ๊า~ พี่โชน)

"ไอ้สัตว์! เอากันอยู่ก็โทรมา" บดินทร์พ่นคำหยาบด่าเพื่อนพลางชักสีหน้าใส่

(แฮ่ๆ ก็กูกลัวไม่มีคนรับสาย พอเช้ามาพวกเหี้ยนั่นก็ไม่ค่อยอยากจะรับสายกู มีมึงคนเดียวเนี่ยแหละ อ๊า..คะ..แค่นี้นะเพื่อน)

"อืม" บดินทร์กดตัดสายก่อนพร้อมกับส่ายหน้าอย่างระอาใจกับสิ่งที่ต้องรับรู้ในเช้านี้ "เหี้ยกันจริงๆ เอากับสาวอยู่ก็โทรมาหากู ไอ้เหี้ย" เขาพ่นควันบุหรี่สีขาวคละคลุ้งในอากาศแล้วหันไปมองประตูรั้วหน้าบ้าน เห็นแม่กำลังถือสายยางฉีดน้ำรดต้นไม้อยู่ เขาเผลอยิ้มอีกครั้ง

"คนแก่ทำไมชอบดื้อแบบนี้นะ หึหึ"

หลายชั่วโมงต่อมา

บดินทร์เดินอาดๆ เข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับถุงใส่กล่องขนมที่แม่ฝากมาให้เพื่อนเขา ปกป้องรีบรับถุงนั้นมาถือและเปิดดูของด้านใน

"ว้าว.." เขาหยิบขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มขึ้นมาให้เพื่อนดูก่อนที่สี่หนุ่มจะรุมล้อมโต๊ะเขาเพื่อกินขนม

"ไอ้โชนมายัง"

"ยังเลย มันโทรไปหามึงไหม?" ปรินเอ่ยถามพลางเคี้ยวขนมคำใหญ่

"โทร บอกจะเข้ามาช้าหน่อย มัวเอากับเด็กอยู่"

"ฮะ! ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" ขุนเขาที่กำลังเคี้ยวขนมเต็มปากอยู่เอ่ยถามเพื่อน "มันเอากับเด็กแล้วโทรไปหามึงเนี่ยนะ"

"อืม" บดินทร์ชักสีหน้าใส่แล้วหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมามองอย่างพิจารณา "อร่อยมากเลยเหรอ" เขามองหน้าเพื่อนทุกคนหลังจากเอ่ยถามแล้ว และทั้งสี่หนุ่มก็พยักหน้ารับเบาๆ ธันวาสาธิตการกินให้เพื่อนดูอย่างเอร็ดอร่อย บดินทร์ดมกลิ่นแล้วอ้าปากกัดกินคำใหญ่

"อร่อยใช่ไหม"

"อร่อย"

"นี่ไง ถ้ามึงชมต่อหน้าแม่ แม่คงดีใจมากๆและทำขนมให้กินทุกวัน กับข้าวฝีมือแม่มึงอร่อยกว่าร้านอาหารหรูๆอีก" บดินทร์เงียบไป ก่อนจะหยิบขนมขึ้นมาอีก ปกป้องรีบยกกล่องขนมหนีเขา

"พอเลย แม่เอามาให้พวกกู ของมึงกลับไปกินที่บ้านเลยไอ้ดิน"

"ขี้หวง!" ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วอ้าปากกัดกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมทั้งโยกศีรษะไปมาเบาๆ ราวกับเด็กน้อยกำลังดีใจที่ได้กินของอร่อย รอยยิ้มของบดินทร์เรียกสายตาเอ็นดูจากเพื่อนทุกคนได้เป็นอย่างดี