บทที่ 111 ใสสะอาด

ญาธิดากัดริมฝีปากไว้ พอขัดขืนไม่หลุด ก็ได้แต่จ้องมองภวินท์ด้วยท่าทางโกรธจัด

แล้วในเวลานี้เอง ปลายสายอีกฝั่งของโทรศัพท์ก็มีเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังลอยมา “พี่วิน เมื่อไหร่พี่จะมาเยี่ยมนิวคะ?”

พอญาธิดาได้ยิน ร่างกายก็แข็งทื่อไป สีหน้าก็ขาวซีดไปเล็กน้อย

ไม่ต้องถามอะไรมาก เธอก็เดาได้ว่า ผู้หญิงที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์จะต้องคือนิวราแน่ ๆ!

ภวินท์ค่อย ๆ หรี่ตาลง ดวงตาดำลึกซึ้งหยุดนิ่งที่ใบหน้าของญาธิดา และเก็บรวบรวมปฏิกิริยาบนหน้าของเธอไว้ในสายตา

เรียวปากของเขาขยับเล็กน้อย แล้วก็พูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า “ เดี๋ยวไปค่ำ ๆครับ”

ญาธิดาโดนทับอยู่ใต้ร่างของเขา วินาทีนี้ราวกับว่าโดนเหยียดหยามอย่างใหญ่หลวงอยู่

นี่ภวินท์สามารถใช้ท่วงท่าที่คลุมเครือทับตัวเธออยู่ แล้วก็คุยโทรศัพท์กับผู้หญิงอีกคนไปอย่างหน้าไม่อายสักนิดได้เลยเหรอ!

ความโกรธพุ่งขึ้นมาในใจ เธอกัดฟันกรอกขึ้น แล้วก็จ้องเขม็งไปที่ภวินท์ แล้วใช้น้ำเสียงที่เบาหวิวพูดขึ้นว่า “ปล่อยฉันนะ!”

แน่นอนว่าภวินท์ได้ยินชัดเจน เขาลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย มือที่กดมือเธอไว้ยังคงไม่ยอมปล่อย

นิวราที่อยู่ปลายสายยังคงพูดต่อไป ในน้ำเสียงที่อ่อนหวานนั้นแฝงไว้ด้วยความดีใจเล็กน้อย “รอให้นิวผ่าตัดเสร็จแล้ว พี่จะพานิวไปทะเลใช่ไหมคะ?”

ภวินท์พูดขึ้นเบา ๆ “ไปซิ นิวพักผ่อนให้ดีนะ”

ความอ่อนโยนและความอดทนในน้ำเสียงของเขา เป็นสิ่งที่ญาธิดาไม่เคยได้รับมาก่อน ที่แท้ เขาก็เป็นคนอ่อนโยน เพียงแต่ว่าเขาไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเท่านั้น

ใจของญาธิดารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา รู้สึกเหมือนกับว่ามีของอะไรมากดทับอยู่ที่หน้าอกเธอ เธอกัดฟันไปเล็กน้อย อดกลั้นจนหน้าแดงขึ้นมา อยู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็เชิดคางขึ้นมาและตั้งใจดัดเสียงแล้วพูดไปที่ลำโพงขึ้นว่า “วินคะ เบา ๆ หน่อยซิคะ……”

คำสรรพนามที่เรียกสนิทชิดเชื้อ คำพูดที่ทำให้คนจินตนาการไปไกล มากพอที่จะทำให้คนทางปลายสายคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

ภวินท์อึ้งไปครึ่งวินาที แล้วก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สายตาที่มองไปที่ญาธิดาแฝงไว้ด้วยความโกรธอยู่ชั้นหนึ่ง

นี่เธอช่างกล้า……

แล้วก็เป็นเช่นนี้ ทางปลายสายได้เงียบไปประมาณสองวินาที ต่อมาก็มีเสียงตกตะลึงของนิวราดังลอยมา “พี่วิน พี่!......”

น้ำเสียงหยุดนิ่งไป นิวราพูดอะไรไม่ออก ในน้ำเสียงปนสะอื้นอยู่เล็กน้อย

แววตาของภวินท์มีแววลนลานกะพริบขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง พอจะเปิดปากพูดอธิบายขึ้น สายของอีกฝ่ายก็ตัดไปเลย

สีหน้าของภวินท์เคร่งขรึมลง ในดวงตามีแววโกรธเคืองปรากฏออกมา เขากำโทรศัพท์ไว้แน่น แล้วก็หรี่ตามองไปที่ญาธิดา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นขึ้นว่า “ญาธิดา ทำไมคุณถึงกล้า?”

ญาธิดากัดฟันเล็กน้อย สายตาแข็งกร้าว “ใครใช้ให้คุณไม่ยอมปล่อยมือล่ะ?”

จ้องมองท่าทางที่ดื้อดึงของหญิงสาว เส้นเอ็นที่ขมับของภวินท์ก็กระตุกเต้นขึ้นมา เขารู้ดีว่า ในเวลาแบบนี้นิวราจะรับผลกระทบใดๆ ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเกิดสภาพจิตใจของเธอไม่นิ่ง ก็จะไม่มีทางดำเนินการผ่าตัดได้!

ภวินท์ขมวดคิ้วขึ้นมา สายตามองผ่านญาธิดาไป แล้วก็ไม่มีเวลามาพูดอะไรกับเธอเลยสักนิด และปล่อยตัวเธอออกทันที แล้วก็ลุกขึ้นแล้วเดินก้าวยาว ๆ ราวกับดาวตกออกไปเลย

ในเวลานี้ เขาจำเป็นที่จะต้องรีบไปอธิบายกับนิวราให้เข้าใจชัดเจนที่โรงพยาบาล ไม่งั้นผลตามมาจะเป็นยังไงก็ไม่อยากจะคิดเลย

จ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่หายวับไปจากประตูอย่างรวดเร็ว ญาธิดาก็แอบโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น และสั่นเทาเล็กน้อย

ที่จริงแล้ว คนที่เขาสนใจที่สุด ยังไงก็ต้องเป็นนิวรา

พอค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว ญาธิดาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็กัดริมฝีปากเล็กน้อย พอตั้งสติกลับมาได้บ้างแล้ว ถึงได้ลุกยืนขึ้นมา

พอนึกถึงปฏิกิริยาที่ภวินท์มีต่อนิวราเมื่อสักครู่ ญาธิดาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอัดอั้นขึ้นมา เธอส่ายหัวเล็กน้อย เหมือนกับว่าจะโยนความว้าวุ่นทั้งหมดทิ้งไปจากสมอง

พอนึกขึ้นมาได้ว่าอัญมณียังรอเธออยู่ด้านนอก ญาธิดาก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก แล้วก็รีบปรับอารมณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ออกมาแล้ว ญาธิดาก็ไม่เห็นอัญมณีที่นอกห้องทำงาน พอมองหาไปรอบหนึ่งแล้วก็ไม่เห็นเงาหล่อน เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว เธอจึงได้แต่ต้องโทรศัพท์หาหล่อน

โทรศัพท์โทรติดแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครรับสายอีก ญาธิดาโทรติดต่อกันไปสองสามครั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย