บทที่ 114 ไม่ได้จิตใจหวั่นไหวต่อเขา

ยุ่งวุ่นวายไปมาประมาณสองชั่วโมง ของทั้งหมดก็เก็บกวาดได้พอประมาณแล้ว

อัญมณีทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เหนื่อยจนหายใจหอบ “ธิดา ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!”

ญาธิดาถือน้ำเปล่าสองขวดเดินมาหา แล้วยื่นให้เธอขวดหนึ่ง ยิ้มแล้วก็พูดขึ้นว่า “ฉันสั่งอาหารไปแล้ว มีกระเพาะปลาที่เธอชอบที่สุด แล้วก็มีปิ้งย่างด้วย”

พอได้ยินว่ามีของอร่อย ดวงตาทั้งคู่ของอัญมณีก็เป็นประกายขึ้นมา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนขึ้นมา “ธิดาเธอนี่เข้าใจฉันจริงๆเลย เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากจะกินอะไรน่ะ?”

ญาธิดายิ้มเล็กน้อย แล้วก็ถือน้ำอีกขวดหนึ่งเดินไปข้าง ๆ ธีทัต “คุณพักสักครู่เถอะค่ะ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดเก็บเองค่ะ”

ธีทัตรับขวดน้ำไป แล้วคลี่ยิ้มให้เธอเล็กน้อย ทั้งคิ้วทั้งสายตาล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เรื่องเล็กน้อยน่ะ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก”

ญาธิดาสบเข้ากับสายตาที่ลึกซึ้งของชายหนุ่ม รู้สึกแต่เพียงว่าในแววตาของเขามีอะไรบางอย่างที่เธอคาดเดาไม่ออก แต่กลับดึงดูดคนแปลก ๆ……

“ธิดา วันนี้เรามาเปิดแชมเปญฉลองกันสักขวดเป็นไง?” อยู่ ๆ อัญมณีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ออกเสียงขึ้นมา แล้วถึงทำให้เธอตั้งสติกลับมาได้

“ได้……ได้ซิ”

ไม่ว่าจะยังไง นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอออกมาใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว ก็สมควรที่จะต้องฉลองกันสักหน่อยจริง ๆ

พออัญมณีได้ยิน ก็ยิ้มแล้วโยนกุญแจรถไปให้ธีทัต “ได้ พี่ กุญแจให้พี่นะ ในรถของเรายังมีเหล้าอยู่สองขวด พี่ไปเอาไป”

พอคำพูดจบลง เธอก็รู้สึกว่าธีทัตกำลังจดจ้องเธออยู่ ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

เธอขนลุกขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็รีบเปลี่ยนคำพูดไป “ฉัน……ฉันไปเอาเองค่ะ พี่พักผ่อนไปเถอะ”

ถ้าเธอกล้าทำลายโอกาสของพี่ชายเธอไป เกรงว่าเวลาที่ต้องทนทุกข์ทรมานของเธอจะรออยู่ข้างหลังนะ

พอธีทัตได้ยิน มุมปากก็คลี่ออกเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาขึ้นมา “ไปเถอะ”

อัญมณีคิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วขนาดนี้ แล้วก็เบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน แล้วก็รีบออกไปเอาเหล้าเลย

ญาธิดาไม่รู้ถึงท่าทีของพวกเขาสองคนเลยสักนิด กำลังเอาผ้าเช็ดโต๊ะไป จากนั้นก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจเช็กว่าอาหารที่สั่งไปถึงไหนแล้ว

ธีทัตเงยหน้าขึ้นมา จ้องมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

เขายังจำครั้งแรกที่เจอกับญาธิดาได้ ในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทของอันอัน เขากำลังรออันอันอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน รอไปรอมาก็ไม่เห็นตัว แต่กลับเห็นเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินอย่างเร่งรีบมา

แล้วฝนเพิ่งตกเสร็จ บนพื้นเป็นดินโคลน แล้วมีคนแก่คนหนึ่งเหยียบเข้าไปในดินโคลน บนรองเท้าผ้าใบเปื้อนดินโคลนไปชั้นหนึ่ง ในตอนที่กำลังทำอะไรไม่ถูกนั้น ญาธิดาก็เดินเข้าไป แล้วเอาผ้าออกมาและนั่งลงไป ช่วยเธอเช็ดจนสะอาด

เขาไม่มีทางลืมรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ดูสดใส สะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีอะไรที่ซับซ้อนมากมาย

“ติ่ง!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทีหนึ่ง แจ้งเตือนว่าอาหารที่สั่งไว้ได้มาถึงหน้าประตูแล้ว พอญาธิดาได้ยินก็รีบพูดขึ้นว่า “อาหารมาถึงแล้ว”

พูดแล้ว เธอก็รีบหมุนตัวไป และไม่ได้ระวังใต้ฝ่าเท้า ใครจะไปรู้ว่าจะไปเหยียบโดนแผ่นพลาสติกแผ่นหนึ่งเข้า พอใต้ฝ่าเท้าเกิดลื่นขึ้นมา ทั้งตัวก็ล้มหงายหลังไป

“อ๊าก!”

วินาทีต่อมา เธอก็ล้มลงสู่อ้อมกอดกว้างและอบอุ่น แต่ไม่ได้ล้มลงไปบนพื้น

“ระวังหน่อยครับ”

น้ำเสียงที่มีเสน่ห์น่าฟังของชายหนุ่มลอยมา ญาธิดาลืมตาขึ้นมา แล้วก็สบเข้ากับดวงตาทั้งคู่ของธีทัต

เธอโดนเข้ากอดอยู่ในอ้อมกอด ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก อยู่ ๆ บรรยากาศในห้องก็ร้อนระอุขึ้น แก้มของญาธิดาก็แดงระเรื่อขึ้น

แล้วประตูก็โดนผลักออก และตามมาด้วยเสียงของอัญมณี “อาหารมาถึงแล้ว……”

พอเธอมองภาพเหตุการณ์ในห้องชัดเจนแล้ว น้ำเสียงก็หยุดไปทันที

ทำไมญาธิดาถึงไปนอนอยู่ในอกพี่ชายเธอได้ล่ะ? พัฒนากันไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!

ญาธิดาเหมือนกับว่าเพิ่งตื่นขึ้นมาจากฝัน แล้วก็รีบลุกขึ้นมายืนให้มั่นคง จากนั้นก็ถอยออกไปก้าวหนึ่งเพื่อให้ทั้งสองคนมีระยะห่างขึ้นมา ในขณะเดียวกันก็พยักหน้าขอบคุณธีทัตได้ด้วย

พอธีทัตรู้สึกได้ ก็พยักหน้าให้เธอเล็กน้อย ทั้งสองคนต่างก็ไม่พูดอะไร

ความอยากรู้อยากเห็นของอัญมณีขยายใหญ่ขึ้นมาในวินาทีนี้ เธอค่อย ๆ เดินเข้ามา แล้วก็วางอาหารที่สั่งและกล่องเหล้าที่อยู่ในมือลง แล้วทำเสียงซี่ ๆ ใส่พวกเขาสองสามที

เธอเหมือนจะยิ้มแล้วไม่ยิ้มและถามขึ้นมาว่า “พวกเธอ……ฉันมาผิดจังหวะไปหรือเปล่านะ?”