บทที่ 122 มีเรื่องด่วนให้ช่วย

ญาธิดาหันไปหาเสียงนั้น เมื่อเห็นมีดเรียวยาวสะท้อนแสงในมือของเขา ร่างของเธอก็แข็งทื่อในทันใด

มีดเล่มนี้ไปอยู่กับเขาตอนไหนกัน!

คุณนภทีป์เห็นแล้วอดขำไม่ได้ “คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ช่วยของคุณมาร์ตินจะโหดอยู่เหมือนกันนะ!”

เสียงของคนพูดหัวเราะเยาะกัน “หญิงโหดผู้ภักดี!”

ตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะของทุกคนก็ดังลั่น

ความโกรธเคืองขึ้นมีอยู่เต็มอก ญาธิดารู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด เวลานี้ เธอทำอะไรไม่ถูก ทำอะไรก็ไม่ได้

“น้องสาว เธอตื่นเต้นไปแล้ว เดี๋ยวฉันช่วยให้ใจเย็นลงนะ!”

หญิงสาวชุดแดงก้าวไปข้างหน้าทันที มือจับแก้วไวน์ก็โบกอยู่ ของเหลวในแก้วก็กระเด็นใส่หน้าอกของญาธิดาทันที

ลำคอและหน้าอกของเธอเปียกไปหมด ญาธิดาก็ขนลุกไปทั้งตัว ยังไม่ทันได้สติ พวกผู้ชายในห้องก็เริ่มหัวเราะเยาะเธอ

เธอก้มหน้าลง เห็นว่าไวน์แดงทำให้เสื้อผ้าเปียกบนหน้าอกของเธอ ผ้าสีขาวก็เกือบมองทะลุ

“พวกคุณอย่ามารังแกกันนะ!” ญาธิดารีบยกมือขึ้นปิดหน้าอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ

ทุกสิ่งที่เธอได้เจอที่นี่น่ากลัวกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก!

นัยน์ตาของคุณธนวิชมีแต่ตัณหา สายตามองไปที่หน้าอกไปมา “คุณญาธิดา มาดื่มไวน์กันสักแก้ว ไม่มีใครแตะต้องคุณหรอก ทำไมเธอต้องทำให้เป็นเรื่องด้วย"

“ใช่! ดื่มกันสักหน่อยสิ!"

ญาธิดาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว มองดูคุณธนวิชที่เข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าของเธอก็ซีดด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะโดนพวกเขาไล่จนจนมุม จู่ๆ ญาธิดาก็เห็นห้องน้ำเล็กๆ ในห้อง เธอไม่ได้คิดก็วิ่งตรงเข้าไป

เธอรีบล็อกประตู หัวใจเธอเต้นตึกตัก

"ปัง ปัง!"

"ทำให้เธอกลัวจนต้องหลบเลย!"

“……”

ข้างนอกประตูมีเสียงดังโหวกเหวก พร้อมกับเสียงหัวเราะของชายหญิง ในตอนนั้น ญาธิดารู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดอารมณ์

“ปล่อยเธอไว้! ดื่มของเรากันเถอะ แล้วเรียกผู้จัดการร้านมาทีหลัง เอากุญแจมาเปิดก็ได้แล้ว!”

ได้ยินเสียงจากข้างนอกประตู ญาธิดาก็กลัวขึ้นมา รีบหยิบมือถือออกมาโทรทันที

ในเวลานี้ มีแค่ภวินท์เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้!

เขาบอกว่าถ้ามีอะไร ก็สามารถโทรหาเขาได้เสมอ!

โทรไปแล้ว มีเสียงรอสายสองสามครั้ง แต่กลับไม่มีคนรับสาย

ญาธิดากังวลใจมาก ได้แต่พูดว่า "รับเร็ว รับเร็วสิ" ในใจ แต่จนเสียรอสายดับไป ก็ไม่มีใครรับ!

ญาธิดามือสั่น โทรอีกครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับสาย

หลังจากโทรติดกัน3ครั้ง ความหวังที่เกิดในใจเธอตอนแรกก็หายไปแล้ว!

เธอนึกว่าจะพึ่งเขาได้! เธอนึกว่าเขาจะรับสายทันที! แต่นี่กลับไม่ใช่เลย

ติดอยู่ในห้องน้ำคับแคบนี้ ใจของญาธิดาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากข้างนอก ตัวสั่นไปหมด เพราะเธอรู้ดีว่าเมื่อผู้จัดการเอากุญแจมาไขแล้ว เธอก็จะไม่มีที่ที่ซ่อนตัวแล้วจริงๆ

ญาธิดาตัวสั่นเทา มองดูสามสายที่ไม่ได้รับบนหน้าจอ ใจของเธอก็กลัวขึ้นอีก

เธฮมองลงมาเห็นหมายเลขของอัญมณี เธอก็ไม่คิดอะไร รีบโทรออกไปทันที

ในเวลานี้เธอไม่มีใครให้ขอความช่วยเหลือแล้วจริงๆ

โทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้ง มีคนรับสายจากปลายสาย ทันทีที่เสียงของอัญมณีดังขึ้น ญาธิดาก็แทบจะร้องไห้

“ธิดา เธออยู่ไหน”

เสียงของญาธิดาสั่นเล็กน้อย “อันอัน...ช่วยฉันด้วย...”

คนที่อยู่อีกฝั่งชะงักครู่หนึ่งแล้วจึงถามต่อ “ธิดา เธออยู่ที่ไหน! เกิดอะไรขึ้น!”

ญาธิดาลดเสียงลงเพราะกลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยิน

“รองประธานพาฉันออกมาพบปะสังสรรค์ พวกเขา... พวกเขาให้ฉันดื่มเป็นเพื่อน ฉันไปไหนไม่ได้ ช่วยด้วย ตอนนี้ฉันกำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำ ไม่กล้าออกไปไหน…”