ตอนที่ 128
บทที่ 128 เกิดเรื่องขึ้นกับดร.ยติภัทร
October 21, 2026
ตั้งแต่ญาธิดาต่อว่าพิชญ์สินีต่อหน้ากลุ่มเพื่อนร่วมงานในแผนกท่าทางของทุกคนที่มีต่อญาธิดาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
หลังจากเรื่องสงบและเงียบไปสองสามวัน แม้แต่เสียงนกเสียงกาที่นินทาก็น้อยลงมาก
ระหว่างพักเที่ยง ชมพู่พาญาธิดาไปยังจุดพักผ่อนเพื่อพูดคุยกัน
“ธิดาๆ รู้มั้ยว่าตั้งแต่เธอบอกคุณพิชให้หุบปากไปครั้งที่แล้ว ช่วงนี้ก็ไม่มีใครในแผนกกล้าพูดไร้สาระอีกเลย”
ญาธิดาหยิบช้อนคนกาแฟใส่ถ้วยแล้วพูดอย่างเฉยเมย “เหรอ"
เธอไม่ค่อยเชื่อเลย คำว่า "หุบปาก" ที่เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ กลับมาผลขนาดนี้
“จริงสิ!” ชมพู่พยักหน้าอย่างแรง “ฉันคิดว่าเพื่อนร่วมงานของเขาเป็นคนที่กลัวคนจริง ถ้าพวกเขากล้าพูดอะไรอีก ก็ให้ตอกกลับไป!”
หลังจากฟังเธอพูด ญาธิดาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เหตุผลที่เธอปฏิบัติกับ พิชญ์สินีครั้งที่แล้วเป็นเพราะความโกรธที่กดทับจิตใจของเธอไม่สามารถระบายออกไปได้ พิชญ์สินีจงใจทำตัวน่ารังเกียจ เธอจึงพูดออกไป
คิดแล้วก็โล่งใจขึ้นบ้างแล้ว
ชมพู่จิบน้ำผลไม้แล้วถอนหายใจ “สิ้นเดือนอีกแล้ว เอกสารที่ต้องเรียบเรียงเยอะเลย น่ารำคาญจัง…”
ญาธิดาแหงนหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้มนอกหน้าต่าง อารมณ์ก็มืดมน
สำหรับเธอ สิ้นเดือนไม่มีอะไรต้องกลัว การรอคอยอย่างไม่รู้จุดหมายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ตอนแรกเธอสัญญากับภวินท์ว่าจะช่วยโค่นล้มมาร์ติน แต่ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะลงมือเมื่อไหร่หรือมีแผนอย่างไร
“วึ่งง—”
จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น ญาธิดาหยิบโทรศัพท์ออกมาเห็นว่าเป็นคุณปภาวีที่โทรมา เธอโบกมือให้ชมพู่ ยืนขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อรับสาย
“ฮัลโหลค่ะแม่”
คุณปภาวีส่งเสียงเอะอะโวยวายมาจากอีกฝั่ง “ธิดา! ลูกอยู่ที่ไหน! รีบไปโรงพยาบาลเร็ว เกิดเรื่องกับขึ้นพ่อคุณ!”
“อะไรนะคะ!”
หัวของญาธิดามึนตื้บ เธอรีบถาม “พ่อหนูเป็นอะไร! เขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหน”
คุณปภาวีพูดอย่างกังวลใจ “เขายังไปสอนอยู่เลยเมื่อเช้านี้ อยู่ๆ ก็หัวใจวายและเป็นลมในชั้นเรียน ลูกรีบมาเลย! อยู่ที่โรงพยาบาลพัฒนา2 ”
“หนู...หนูจะไปเดี๋ยวนี้!”
ชั่วครู่ หัวใจของเธอก็เต้นแรงไม่หยุด เธอวางสายแบบตัวสั่น และน้ำตาก็ไหลออกมาทันที
ญาธิดามองดูชมพู่ด้วยสีหน้างุนงง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “พ่อฉันประสบอุบัติเหตุ ชมพู่ ช่วยขอลากิจให้ฉันหน่อย…”
ชมพู่ก็ผงะไปเช่นกัน “โอเค โอเค..เธอรับไปเถอะ!”
ญาธิดาไม่สนใจสิ่งอื่นใด รีบวิ่งไปที่ทางเข้าลิฟต์
ดร.ยติภัทรป่วยเป็นโรคหัวใจ ต้องกินยาตลอดปี เธอนึกว่าจะอาการจะคงที่แล้ว แต่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น!
เมื่อลิฟต์ไปถึงชั้นหนึ่ง เธอก็รีบออกไปทันทีที่ประตูเปิด
ในเวลานี้ เธอแค่อยากจะรีบไปโรงพยาบาลและอยู่เคียงข้างดร.ยติภัทร!
ภวินท์เพิ่งกลับมาที่บริษัทหลังจากทานอาหารกับลูกค้าเมื่อเช้า พอเดินไปที่ประตู ก็เห็นญาธิดาวิ่งมาแต่ไกล
เมื่อเห็นดวงตาสีแดงของเธอ ตื่นตระหนกจนแม้จะไปชนใครก็ไม่ได้หยุด เขาหันไปถามพายุว่า “เธอเป็นอะไรไป”
พายุทำหน้างง “ไม่ทราบครับ...”
ภวินท์ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าญาธิดากำลังจะวิ่งผ่านจากด้านข้าง เขาก็ก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือออกไปคว้าเธอไว้ “ญาธิดา!”
ญาธิดาหันกลับมาเห็นว่าเป็นภวินท์ก็สะบัดมือเขาออก “ปล่อยฉันนะ!”
ภวินท์คว้าแขนไม่ยอมปล่อย “คุณรีบร้อนไปไหน”
ญาธิดารีบบร้อนจนจะร้องไห้ออกมา เสียงสั่นเครือ “พ่อฉันประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล!”
แววตาของภวินท์มืดลงโดยไม่พูดอะไร เขาเดินตามเธอและเดินออกไปทันที "โรงพยาบาลไหน ฉันจะพาเธอไป!"