บทที่ 13 คุณคือภรรยาของผม

เมื่อญาธิดาตื่นขึ้น ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว มองดูเวลาก็เจ็ดโมงครึ่งแล้ว

"ตายแล้ว! " ญาธิดาพูดเสียงเบา

วันนี้วันจันทร์ เป็นวันทำงาน เดิมทีตั้งใจว่าจะตื่น 7 โมง จะได้ไม่ไปทำงานสาย

ใครจะคิดว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับจนดึกดื่น และนอนตื่นสายขนาดนี้

หลังจากญาธิดาอาบน้ำเสร็จ เธอก็รีบลงไปข้างล่าง

"คุณผู้หญิง" เสียงของพายุดังขึ้นในห้องรับแขก

เมื่อได้ยินเสียงของพายุ ญาธิดาก็เดินตามเสียงนั้นไป

เห็นเพียงพายุยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร และภวินท์ที่นั่งแต่งตัวอย่างเรียบร้อยที่โต๊ะ ใช้นิ้วอันเรียวยาวของเขาถือมีดและส้อม กำลังทานอาหารเช้า ดูเหมือนว่าจะผ่านไปสักพักแล้ว

"อรุณสวัสดิ์" ญาธิดาตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วค่อยพูดคำนั้นออกมาช้าๆ

พายุลากเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ ภวินท์ออกให้ญาธิดา เป็นการบ่งบอกให้ญาธิดานั่งตรงนั้น

เมื่อมองไปที่สายตากดั่งภูเขาน้ำแข็งของภวินท์ ญาธิดาส่ายหัวและพูดเสียงเบาว่า "ฉันไม่หิว"

เธอไม่รู้ว่าความโกรธของภวินท์ลดลงหรือยัง ถ้ายัง ไม่รู้ว่าไม่ทำให้เขาโกรธมากขึ้นไหมถ้าเธอมาปรากฏตัวให้เขาเจอ?

เธอคงไม่ซื่อบื้อรอให้เขามาต่อว่าหรอก

เมื่อพูดอย่างนั้น ญาธิดาอยากจะหนีไป

"มานี่ นั่งลง" ใครจะไปรู้ ภวินท์ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองมาที่เธอและพูดอย่างมีคำสั่ง

ญาธิดาไม่กล้าขัดคำพูดของภวินท์และเดินไปนั่งอย่างเชื่อฟังทันที

จากนั้นพายุก็นำอาหารเช้าของญาธิดามาเสิร์ฟ จากนั้นก็ออกไปโดยอัตโนมัติ

ภวินท์ยังคงกินอาหารเช้าต่อไป แต่ญาธิดากลับไม่กล้าขยับ

อย่างแรก เธอยังคงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเมื่อเผชิญหน้ากับภวินท์ ถ้าเขารู้ว่าเธอได้อ่านการ์ดนั่นแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะฆ่าเธอไหม