บทที่ 162 กินไม่เลือกขนาดนี้เลย？

ก่อนจะไปสิงคโปร์สองวัน ญาธิดายุ่งมาก นอกจากงานของช่วงกลางวันแล้ว กลางคืนกลับมาถึงคอนโดเธอยังต้องเก็บข้าวของอีก

นอกเหนือจากนี้แล้ว เธอยังต้องเจียดเวลาไปเยี่ยมดร.ยติภัทรกับปภาวีที่โรงพยาบาลด้วย บริษัท โรงพยาบาลและคอนโด ทุกวันวิ่งอยู่แค่สามที่นี้ ไม่เคยได้พักผ่อนดีๆเลย

ก่อนจะไปวันนึง งานที่ต้องเตรียมทั้งหมดล้วนเตรียมได้พอสมควรแล้ว ในที่สุดญาธิดาก็มีเวลาได้พักผ่อนสักที ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆจะได้รับสายจากการิน

คราวก่อนหลังจากการินถูกหามส่งโรงพยาบาล เธอโทรถามอาการบาดเจ็บของเขาโดยเฉพาะ หลังจากรู้ว่าไม่เป็นอะไรมาก ก็รู้สึกค่อยๆวางใจแล้ว

ตอนนี้การินออกจากโรงพยาบาลแล้ว จะนัดเธอออกไปทานข้าว เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่Wesker Nightclubในคราวก่อน เธอยากที่จะปฏิเสธโดยตรง คิดไปคิดมา จึงได้ตอบตกลง

“งั้นก็คืนนี้เลย ฉันอยากเรียกอัญมณีไปด้วย เราสามคนเป็นเพื่อนนักเรียนเก่ากันหมด นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม？”

คำพูดนี้ออกมาปุ๊บ เห็นได้ชัดว่าคนในสายได้หยุดชะงักไปครึ่งวิ ตามด้วยเสียงอ่อนโยนของการินก้องมา “ได้สิ คนเยอะสนุกดี”

ฟังเขาพูดแบบนี้ ญาธิดารู้สึกโล่งอกไปที จากนั้นได้คุยกับเขาอีกสักพักถึงวางสาย

ที่เรียกอัญมณีไปด้วย เป็นเพราะว่าเธอสามารถจินตนาการได้ถ้าเธอทานข้าวกับการินสองต่อสองมันต้องอึดอัดมากแค่ไหน คิดไปคิดมา เลยอยากลากเพื่อนไปด้วย

ญาธิดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอัญมณี หลังจากพูดเรื่องให้ชัดเจนแล้ว อัญมณีที่อยู่ในสายอดขำไม่ได้

“ธิดา การินนัดเธอไปทานข้าว เธอเรียกฉันไปด้วย นี่ไม่ใช่จงใจลากฉันไปเป็นก้างขวางคอเหรอ！”

ญาธิดาเลยสารภาพซะเลย “ฉันรู้สึกว่าฉันทานข้าวกับเขาสองต่อสองมันอึดอัดมาก ก็เลยเรียกเธอไปด้วย”

อัญมณีฟังแล้วแกล้งพูดว่า “ไม่ไปๆ ฉันไม่ใช่คนที่ไม่รู้กาลเทศะขนาดนั้นหรอก！”

ญาธิดาฟังแล้วแกล้งทำเป็นเสียใจ และพูดเกลี้ยกล่อม “อันอัน เธอก็ถือซะว่าช่วยฉันหน่อยก็แล้วกันนะ ถ้าเธอไม่ไป ฉันตัวคนเดียวคงอึดอัดแย่เลย…”

จะพูดยังไงดี เธอกับการินก็ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีแล้ว จู่ๆทั้งสองไปทานข้าวด้วยกันสองต่อสอง เธอไม่กล้าคิดภาพนั้นเลย……

อัญมณีที่อยู่ในสายฟังแล้วได้หัวเราะอย่างซุกซน “ฉันจะต้องไปอยู่แล้ว！เมื่อกี๊แค่ล้อเล่นเฉยๆ นาทีแบบนี้ ฉันจะทิ้งเธอได้ยังไง？”

ญาธิดาได้ยินแล้วโล่งอกไปที จากนั้นได้พูดคุยกับเธอไปอีกหลายคำถึงวางสายแล้วทำงานต่อ

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เดิมทีญาธิดาคุยกับอัญมณีไว้เรียบร้อยแล้วว่าเธอจะไปหาอัญมณีที่บริษัท จากนั้นทั้งสองค่อยไปเจอการินในร้านอาหารที่นัดเอาไว้

แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอเพิ่งเก็บข้าวของเสร็จ ยังไม่ทันได้ออกจากประตูของออฟฟิศเลย การินก็ได้โทรมาแล้ว

“ฮัลโหล ธิดา เธอเลิกงานหรือยัง？ฉันถึงใต้ตึกบริษัทเธอแล้ว”

ได้ยินการินพูดแบบนี้ ญาธิดาอึ้งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าเขาจะมารับเธอโดยตรง หลังจากสตั้นไปสองวิ เธอถึงค่อยๆดึงสติกลับมา “ฉัน…เลิกงานแล้ว นายอยู่ใต้ตึกเองเหรอ？”

เสียงของการินไพเราะอ่อนโยน ไม่มีทีท่าจะว่าเร่งรัดเลยสักนิด “ใช่ หน้าตึกSTN Group ฉันรอเธอลงมานะ”

ฟังเขาพูดแบบนี้ ในใจญาธิดาร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เธอเพิ่งจะเลิกงานเอง การินก็โทรมาแล้ว แสดงว่าเขาได้มาถึงล่วงหน้าและรอเธอตลอด

ญาธิดาไม่ทันได้คิดมาก ได้แต่ตอบตกลงทันที “โอเค ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้เลย”

พอวางสาย เธอถือของลงไปชั้นล่าง เพิ่งมาถึงใต้ตึก ก็เห็นการินใส่ชุดสูทที่เป็นทางการทั้งตัว ในมือยังถือดอกไม้สดเอาไว้ช่อนึง

ปกติเห็นแบบนี้บนท้องถนน ไม่ใช่บอกรักก็คือขอแต่งงาน ทำเอาเธอตื่นเต้นขึ้นมากะทันหัน