บทที่ 186 ซุปทำเองกับมือ

เขาเพิ่งจะรีบกลับจากการไปเจอลูกค้าข้างนอกมา ไม่คิดว่าเมื่อกลับมาถึงก็ได้เห็นภาพแบบนี้

พายุถูกสั่งให้หยุดรถ แล้วเฝ้ามองดูท่าทางทุกย่างก้าวของทั้งสองอยู่ไกลๆ

ชายหนุ่มสูงใหญ่อ่อนโยน หญิงสาวสวยเสน่ห์ขี้อาย มองไปไกลๆ เหมือนกับเป็นคู่รักที่สนิทชิดเชื้อกันเช่นนั้น ทำให้คนข้างๆ อิจฉา

ฉากเหล่านี้ในมุมมองของภวินท์ ทำให้รู้สึกบาดตาอย่างไร้รอยรองเล็กน้อย

หญิงสาวคนนั้น เวลาอยู่ต่อหน้าเขาปั้นหน้าเย็นชาอยู่ตลอดเวลา และตอนนี้อยู่ต่อหน้าชายอื่น ปรากฏว่ายิ้มหน้าบานเป็นดอกไม้ และบนใบหน้าเธอยังมีความเขินอายเล็กน้อย มันหมายความว่าอย่างไร？

ภวินท์ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เขาเบนสายตาหนี รู้สึกหงุดหงิดและโกรธเล็กน้อย

และในเวลานี้ จู่ๆ พายุก็เอ่ยปากกล่าวว่า “คุณภวินท์ คุณญาธิดาไปแล้วครับ”

เมื่อภวินท์ได้ยินเสียง เงยหน้าขึ้นมองไป เห็นหญิงสาวก้าวเดินช้าๆ จากไป ในมือถือซองเอกสาร ส่วนธีทัตนั้นยืนอยู่ที่เดิมแล้วส่งเธอจากไปด้วยสายตา

ช่างเป็นความรักที่แสนหวาน ไม่อยากพรากจากกัน

เขาขมวดคิ้ว สั่งน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เดี๋ยวลองไปตรวจสอบให้ชัดเจนว่าแฟ้มเอกสารที่ธีทัตให้ญาธิดาคืออะไร”

พายุตอบรับว่า “ ครับ ”

ดูไปแล้วหญิงสาวซื่อบื่อคนนี้ยังไม่รู้ฐานะของธีทัต เขาเป็นCEOของบริษัทเทคโนโลยีคลาวด์ และโครงการที่บริษัทเทคโนโลยีคลาวด์ข้องเกี่ยวนั้นทับซ้อนกับ STN Groupอยู่ ทั้งสองบริษัทก็ย่อมมีความสัมพันธ์ในเชิงแข่งขันกัน เธอไปมาหาสู่อย่างใกล้ชิดแบบเปิดเผยกับธีทัต แล้วยังมีการแลกเปลี่ยนเอกสารแบบนี้ ทำให้คนอื่นคิดมาก และเกรงว่าจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ไม่น้อยเลย

รอให้ธีทัตจากไปแล้ว พายุจึงค่อยๆ เคลื่อนรถขับไปถึงบันไดตรงประตูใหญ่

กลับไปถึงสำนักงานCEOไม่นาน นวิยาก็เข้ามารายงานแผนการเดินทางต่อจากนี้

ช่วงนี้บริษัทงานมากเรื่องเยอะ ภวินท์คนเดียวต้องวิ่งงานพบปะสังสรรค์ทางสังคมหลายงาน หลังจากจัดการงานเร่งด่วนอย่างง่ายๆแล้ว เขาก็ต้องรีบไปงานสังสรรค์ทางสังคมต่อ

ก่อนจะออกไป พายุเดินตามเขาไปขึ้นลิฟต์ พร้อมกับรายงานว่า “คุณภวินท์ เรื่องของคุณญาธิดาตรวจสอบมาแล้ว นั่นเป็นร่างเอกสารที่เธอรับแปลส่วนตัวของบริษัทเทคโนโลยีคลาวด์ ”

เมื่อภวินท์ได้ยินเช่นนั้น อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้ บ้าคลั่งมากกว่าที่เขาคิดไว้อีก กล้ารับงานส่วนตัวลับหลังเขา และยังเกี่ยวกับบริษัทเทคโนโลยีคลาวด์ด้วย

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขาก็ไม่มีเวลาไปหาเธออีก ดวงตาหม่นหมองและพูดขึ้นว่า “ไปSeremban Hotel ก่อน ”

อย่างมากก็แค่ รอให้เขาพบปะสังสรรค์เสร็จแล้วค่อยกลับมาหาเธออีก เพราะว่าช่วงนี้เธอทำโอทีทุกวันอยู่แล้ว ยังจะกลัวเธอหนีทำไม？

อีกฝั่ง ญาธิดานั่งอยู่ในสำนักงาน ไม่รู้ทำไม รู้สึกเย็นวูบที่หลัง เหมือนกับมีคนพูดถึงเธอลับหลังอยู่

เธอหันหลังไปมองดูหน้าต่างที่อยู่ข้างหลังก็ปิดอย่างมิดชิด แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามีลมเย็นๆ ที่หลังของเธอ？

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก ขยับเสื้อผ้า แล้วส่งรายงานที่ทำเสร็จเมื่อกี้ไปสำนักงานหัวหน้า ให้พี่แนนตรวจดูก่อน หลังจากที่ไม่มีปัญหาใดๆแล้ว ค่อยส่งไปที่สำนักงานCEO

เมื่อออกมาจากในลิฟต์ เดินไปกี่ก้าว ญาธิดาที่อยู่ไกลๆ ก็เห็นคนสองสามคนยืนอยู่หน้าประตูสำนักงาน หญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่กระโปรงสีชมพูหันหลังให้เธอ ดูแวบแรกรู้สึกคุ้นตาเล็กน้อย

เธอเดินเข้าไปใกล้ ได้ยินเสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคย “ตอนที่พี่วินไปได้บอกไหมว่าจะไปไหน？”

น้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนโยนและไพเราะ เป็นเสียงที่หญิงสาวที่ใส่กระโปรงสีชมพูคนนั้นพูดออกมา

ความเคลื่อนไหวของญาธิดาชะงักไปครู่หนึ่ง มองเห็นใบหน้าข้างๆ ของคนนั้น ถึงจำได้ว่า

เป็นนิวรา

ไม่ต้องสงสัยก็รู้ว่าเธอนั้นมาหาภวินท์

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือที่ถือรายงานไว้กำแน่นขึ้นเล็กน้อย เก็บซ่อนอาการผิดปกติในดวงตาแล้วเดินไปข้างๆ นวิยา กล่าวเสียงเบาว่า “คุณนวิยา นี่เป็นเอกสารรายงานที่แผนกธุรการทำเสร็จเมื่อกี้นี้ รบกวนคุณช่วยส่งให้คุณภวินท์ตรวจสอบด้วย”