บทที่ 199 เยี่ยมบ้านตระกูลวรโชติ

ไม่ทันที่เธอจะเข้าใจ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่น ญาธิดาตกใจมากจนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือมารับสายทันที

“ฮัลโหล”

ทันทีที่เธอรับ ก็ได้ยินเสียงที่ไม่อยากเชื่อของอัญมณีดังมาจากปลายสาย “ธิดา เธอบ้าไปแล้วเหรอ!”

ญาธิดาแก้วหูสั่น รีบเอาโทรศัพท์มือถือออกไปครึ่งเมตร แต่ยังสามารถได้ยินเสียงของอัญมณีได้

“เธอกล้าดียังไงใช้มือตัวเองไปทดสอบ เธอบ้าไปแล้วเหรอ! ทำแผลหรือยัง งานกิจกรรมจบแล้วใช่ไหม เธออยู่ที่ไหน”

เผชิญหน้ากับสามคำถามติดต่อกันของอัญมณี ญาธิดาขดยิ้มมุมปากอย่างอ่อนใจ แล้วปลอบเสียงเบา “อันอัน เธอไม่ต้องเป็นห่วง ทำแผลแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาล”

ทันทีที่ได้ยินเธอบอกว่าอยู่โรงพยาบาล อัญมณีไล่บี้ถามทันที “โรงพยาบาลไหน ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”

ได้ยินเสียงที่แน่วแน่ของเธอ ญาธิดาก็ปฏิเสธไม่ออกไปสักพัก ได้แต่แจ้งชื่อโรงพยาบาลไปอย่างลังเล

“โอเค เธออยู่เฉยๆ ไปเลยนะ ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้”

เธอเพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ก็มีเสียง “ตื๊ด” วางสาย

ญาธิดาเหลือบมองหน้าจอที่มืดดับลง แล้วส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนใจเล็กน้อย

เมื่อไรอัญมณีจะเลิกนิสัยพูดเร็วทำเร็วแบบนี้สักที

เธอเหลือบมองบาดแผลที่ได้รับการรักษาแล้ว จากนั้นลงลิฟต์ตรงไปยังล็อบบี้ชั้นหนึ่งของโรงพยาบาล และหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งลง

กว่ายี่สิบนาทีต่อมา ญาธิดาเห็นอัญมณีเดินเข้าประตูมาอย่างเร่งรีบ และก้าวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เธอรีบลุกขึ้นยืน เธอโบกมือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

เมื่ออัญมณีเห็นก็รีบเดินเข้าหาทันที คว้าข้อมือของเธอขึ้นมาสำรวจดู “ขอฉันดูหน่อย ยังเจ็บตรงไหนอีกไหม”

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ญาธิดารู้สึกอบอุ่นในใจ จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นผ่อนคลาย “ไม่มีแล้วๆ แค่แผลเล็กๆ บนมือและก็มือพันผ้าพันแผลแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว”

เมื่ออัญมณีได้ยินคำพูดนี้ ก็คว้ามือซ้ายที่พันด้วยผ้าก๊อซเป็นชั้นๆ ขึ้นมาดูซ้ำไปซ้ำมา ขมวดคิ้วและพูดอย่างปวดใจ “เจ็บมากเลยสินะ ดูคลิปวีดีโอตั้งหลายรอบแล้ว ดูแล้วก็ปวดใจ ต่อให้หายดีก็ต้องทิ้งรอยแผลเป็นไว้ใช่ไหม”

เห็นอัญมณีบ่นตัวเองไม่หยุด ญาธิดาก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ยกมือขวาขึ้นตบๆ หลังเธอพลางพูดปลอบ “ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรจริงๆ!”

อัญมณีดึงญาธิดานั่งลง เริ่มดุเธออย่างทนไม่ไหว “ถ้าชิ้นส่วนโลหะข้างในมันคมกว่านี้หน่อย บางทีนิ้วของเธออาจจะถูกตัดขัดเลยนะ! ธิดา ทำไมเธอยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่อีก!”

ญาธิดายิ้มและชู “สามนิ้ว” ขึ้นสาบานว่า “โอเค ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ฉันสัญญากับเธอ คราวหน้าฉันจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนี้อีก!”

เห็นเธอทำท่าตลกแบบนี้ อัญมณีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ทั้งโมโหทั้งขำ “เธอยังคิดว่าจะมีครั้งต่อไปอีกเหรอ!”

ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกัน นับว่าบรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

ในเวลานี้ ทั้งคู่ไม่ได้สังเกต ไม่ไกลจากข้างหลังพวกเธอ มีร่างหนึ่งที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้

พายุเดินผ่านม้านั่งหลายแถวเข้ามาใกล้พวกเธอ จนพอจะได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองอย่างชัดเจน

งานกิจกรรมเพิ่งจบลง เขาก็รีบมาทันทีโดยไม่มีการหยุดพัก คิดไม่ถึงว่าประธานภวินท์จะออกไปแล้ว อย่างไรก็ตาม งานที่ประธานภวินท์มอบให้เขาคือการพาญาธิดากลับบ้าน ตอนนี้มาเห็นภาพนี้ มีอัญมณีอยู่เป็นเพื่อน เขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากแล้ว

“อันอัน เธอบอกว่าเธอเห็นการถ่ายทอดสดถึงได้รู้ว่าฉันได้รับบาดเจ็บเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ! ตอนนี้บนอินเตอร์คงยังดูได้อยู่ ธิดา คราวนี้เธอดังจริงๆ แล้ว!”

เมื่อได้ยินอันอันพูดแบบนี้ ใบหน้าญาธิดาไม่ได้ดูมีความสุขแม้แต่น้อย แต่กำชายเสื้อแน่นด้วยความไม่สบายใจแทน

อัญมณีสังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบถามว่า “เป็นอะไรไป”

ญาธิดาพูดเสียงแผ่ว “ฉันกลัวว่าพ่อกับแม่จะเห็น ถึงตอนนั้นพวกเขาต้องกังวลแน่ ช่วงนี้ฉันกำลังหาค่าผ่าตัดเพิ่ม ถ้าคุณพ่อเห็นคลิปวีดีโอแล้วจะเสียใจ......”

บรรยากาศหดหู่ในทันใด อัญมณีอ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้ควรพูดอย่างไรดี