ตอนที่ 214
บทที่ 214 คุณย่าหายตัวไปแล้ว!
October 21, 2026
ด้านหลังหินประดับ
พิชญ์สินีเห็นญาธิดาเดินไปไกลแล้ว ก็เอ่ยปากถามอย่างไม่แน่ใจ “ภา เธอจะทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?”
นีราภาเชิดคาง ในดวงตาปรากฏความมืดมนเย็นชา “ไม่งั้นทำไงล่ะ? เหตุการณ์โบรุยเมื่อคราวก่อนถือว่าเธอโชคดี ตอนแรกยังคิดไม่ออกว่าจะแก้แค้นเธอยังไง! ไม่คิดเลยว่าเธอจะพาตัวเองมาหาถึงที่!”
เดิมทีแล้วเนื่องจากเรื่องนั้นของโบรุย เธอจงใจไปหาเรื่องหล่อน ผลสุดท้ายโดนหาเรื่องกลับ ตอนแรกในใจยังอึดอัดอยู่ ไม่คิดว่าออกมาผ่อนคลายแล้วจะเจอญาธิดา โชคร้ายเสียจริง!
พิชญ์สินีตีสองหน้าเอ่ยปากพูด “แต่เรายังไม่แน่ใจตัวตนของยายแก่นั่น……”
“อยู่กับญาธิดา ก็เป็นคุณย่าไม่ก็คุณยาย ยังไงก็เป็นผู้ใหญ่ ถ้าหล่อนหายตัวไป ญาธิดาจะร้อนใจไหม?”
ขณะที่นีราภาพูด ก็กวาดตามองรอบๆ พูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “ยังไงแล้วที่นี่ก็ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย กลัวอะไร? และเราก็หาเหตุผลพายายแก่นั่นมาอีกทาง ทำให้ญาธิดาร้อนใจก็เท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไร!”
ได้ยินเธอพูดแบบนี้ พิชญ์สินีก็โล่งใจ รีบพยักหน้า พูดอนุมัติ “โอเคได้ งั้นเดี๋ยวฉันจะช่วยเธอดู”
นีราภาพยักหน้า กวาดตามองรอบๆ กดเสียงต่ำเอ่ยสั่ง “เธอดูทางญาธิดานั่น ฉันจะไปนำทางยายแก่นั่นไป”
ทั้งคู่มองหน้ากัน เห็นพ้องต้องกัน แยกย้ายกันไปแล้ว
นีราภาจงใจอ้อมหนึ่งรอบ เดินจากที่นี่ไปอีกทางหนึ่ง เดินไปหาคุณย่า
หลังจากเดินเข้าไปใกล้ สบตากับคุณย่า นีราภาก็ยกยิ้มน่าเอ็นดูแล้วถามขึ้น “คุณย่าคะ คุณย่ากำลังรอธิดาเหรอคะ?”
คุณย่าตกใจ ชะงักไปพักหนึ่ง ลังเลขณะถามขึ้น “เธอคือ……”
นีราภาพูดโกหกตาไม่กะพริบ “ฉันเป็นเพื่อนสนิทธิดาค่ะ เมื่อกี้เราเจอกัน แต่เธอหกล้มโดยไม่ได้ระวัง เพื่อนฉันอีกคนกำลังพาเธอไปพันแผลที่ห้องพยาบาลในสวน เธอให้ฉันมาบอกคุณย่าหน่อย ให้พาคุณย่าไปหาเธอ”
คุณย่าได้ยินว่าญาธิดาได้รับบาดเจ็บ สีหน้าก็ตกใจ รีบเอ่ยปากถามอย่างกังวล “ธิดาเธอเป็นอะไร? บาดเจ็บได้ยังไง?”
นีราภาขมวดคิ้วได้ทันเวลา ตีสองหน้าเอ่ยปากอธิบาย “เธอไม่ระวังเหยียบก้อนหินแล้วล้ม เลือดออกนิดหน่อย เจ็บน่าดูค่ะ”
คุณย่าได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็ประหม่าทันที รีบลุกขึ้น “ตอนนี้เธออยู่ไหน? คุณรีบพาฉันไป……”
ดวงตานีราภาฉายแววเย็นยะเยือก ยกริมฝีปาก ประคองเธอแล้วพูดขึ้น “ได้ค่ะ ฉันจะพาคุณไป!”
คราวนี้ เธออยากดูสิว่าตอนญาธิดากลับมา เห็นหญิงชราหายตัวไป จะทำหน้ายังไง!
เธอจงใจเลี้ยวไปเลี้ยวมา นำคุณย่าผ่านถนนเส้นเล็กยากลำบากหลายสาย จงใจไปที่ที่มีคนน้อย
สวนพฤกษศาสตร์แห่งนี้ใหญ่มาก และรอบๆ ไม่มีรั้ว ด้านในคดเคี้ยว มีถนนเส้นเล็กจำนวนไม่น้อย
เดินไปได้สักพัก เห็นคนน้อยลงเรื่อยๆ คุณย่าก็รู้สึกถึงความผิดปกติ หันหน้าไปมองนีราภาแล้วถามขึ้น “หนู ยังไม่ถึงอีกเหรอ?”
นีราภาสีหน้าชะงักเล็กน้อย ดึงเธอเดินไปข้างหน้าต่อ ชี้ไปทางห้องสีขาวตรงหน้า “ข้างหน้านี่ค่ะ”
คุณย่าเห็นดังนั้นก็โล่งใจ พยักหน้า แล้วเดินไปข้างหน้าต่อ
เห็นว่าใกล้จะถึงแล้ว จู่ๆ นีราภาก็ปล่อยมือเธอ พูดขึ้นเบาๆ “คุณย่าคะ ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำ คุณรอฉันสักครู่นะคะ……”
ขณะที่พูด เธอก็ก้าวยาวๆ ไปด้านข้าง
คุณย่าตกตะลึง ยังไม่ทันตอบสนอง ก็เห็นเธอเดินไปไกลแล้ว
เธอเห็นห้องสีขาวทางนั้น แล้วมองร่างที่เดินออกไปไกลเรื่อยๆ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ
รออีกไม่กี่นาที ไม่เห็นนีราภากลับมา คุณย่าก็กัดฟัน ก้าวเดินไปที่ห้องสีขาว
ใครจะไปรู้ว่า เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ เห็นว่าห้องสีขาวนั้นคือห้องน้ำ!
นี่เธอโดนหลอกเหรอ?
แต่เมื่อครู่นี้เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมา เธอจำเส้นทางกลับไปไม่ได้เลย……
และในเวลาเดียวกัน ญาธิดาที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ซื้อน้ำเสร็จแล้ว กลัวคุณย่าจะร้อนเกินไป จึงซื้อร่มกันแดดมาด้วย จากนั้นก็กลับไปเส้นทางเดิม
แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เธอเห็นที่ม้านั่งใต้ร่มเงาต้นไม้ มันว่างเปล่าไม่มีคน!
คุณย่าล่ะ?