บทที่ 217 ให้ท้าย

เห็นเอกสารสัญญาธรรมดาที่ส่งมา ญาธิดาก็อึ้งเล็กน้อย หยิบมาพลิกดู เห็นในนั้นเขียนเงื่อนไขว่าฝ่าย ก จะรับผิดชอบค่าผ่าตัดของคุณพ่อฝ่าย ข ก็ยิ่งตกใจนิดๆ

เธอขมวดคิ้ว สีหน้าโกรธนิดหน่อย มองภวินท์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขณะถามขึ้น “นี่มันอะไร?”

ภวินท์ขยับริมฝีปาก พูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส “สัญญาที่ให้ผลประโยชน์กับเราทั้งสองฝ่าย”

“ค่าใช้จ่ายผ่าตัดทั้งหมดของอาจารย์ ฉันจะรับผิดชอบเอง ตราบใดที่เธอทำตามข้อตกลงของสัญญาได้”

ได้ยินเขาพูดแบบนี้ สีหน้าญาธิดาก็เย็นชาทันที มือเธอที่ถือเอกสารอยู่ก็กระชับแน่นเล็กน้อย กัดปากพูดขึ้น “นี่ถือเป็นการเลี้ยงดูไหม?”

เมื่อก่อนเธอเคยดูละครโทรทัศน์ที่พล็อตเรื่องคล้ายกัน เพราะนางเอกต้องการเงิน จึงเซ็นสัญญาแบบนี้ ทั้งสองฝ่ายจะได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

เธอไม่เคยคิดเลย ว่าวันหนึ่งตัวเองจะเจอเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน

“ไม่ถือ”

สีหน้าภวินท์จริงจัง น้ำเสียงมั่นใจ “เธอต้องการเงินให้พ่อผ่าตัด ฉันอยากให้เธอช่วยแสดงละครต่อหน้าคุณย่าฉัน”

ญาธิดาขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไม?”

ดวงตาดำสนิทอันลุ่มลึกของภวินท์จ้องมองเธอ พูดขึ้นทีละคำ “เพราะตอนแรกคนที่ฉันจดทะเบียนสมรสด้วยคือเธอ และคุณย่าก็ชอบเธอมาก ฉันอยากให้เธอปลอบโยนในช่วงเวลาที่คุณย่าสุขภาพไม่ดี ดังนั้นเธอแค่ต้องร่วมมือกับฉันเพื่อแสดงละครก็เท่านั้นเอง”

เห็นญาธิดาไม่พูดอะไรอยู่นานมาก ภวินท์จึงพูดขึ้นเรียบๆ “นี่เพื่อคำนึงถึงสุขภาพของคุณย่า ถ้าเธอไม่ยินยอม ฉันก็ไม่บังคับ”

ไตร่ตรองอยู่สักพักหนึ่ง ญาธิดาก็กัดฟัน ยืนยันอีกครั้ง “จำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?”

ภวินท์พยักหน้าเล็กน้อย “ตามข้อตกลงของสัญญา ระยะเวลาหนึ่งปี”

ญาธิดาเงียบ สองมือประสานกัน จิตใจคิดมากสับสน

เธอไม่รู้ว่าควรตอบตกลงไหม ถ้าเซ็นไป ภาระครอบครัวพวกเธอจะลดลงเยอะมาก และนี่ก็หวังดีกับคุณย่าด้วย ตอนแรกเธอก็พูดไปแล้วว่าจะตกลงเงื่อนไขทุกอย่างของเขา

คิดไปคิดมา หลังจากชั่งน้ำหนักอย่างจริงจัง ญาธิดาก็พลิกดูเอกสาร หลังจากนั้นสักพัก ก็ตัดสินใจพูดขึ้น “ได้ ฉันตกลง”

เพื่อคุณพ่อ เพื่อคุณย่า เธอยอมทำการแสดงกับภวินท์

ภวินท์ได้ยินดังนั้น ก็เหมือนไม่แปลกใจกับการเลือกของเธอ

ญาธิดากัดฟัน ลังเลไม่กี่วินาที สุดท้ายก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองที่บริเวณลงนาม

ขณะที่ดันเอกสารไปตรงหน้าภวินท์ ทันใดนั้นญาธิดาก็รู้สึกเหมือนขายตัวเอง หลังจากภวินท์ยกมือขึ้นเซ็นชื่อ เธอรู้ดี ไม่ว่าเธอจะเสียใจภายหลังหรือไม่ ทุกอย่างมันก็จบสิ้นแล้ว

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณพ่อสามารถได้รับการผ่าตัดอย่างเร็วที่สุด สำหรับเธอแล้ว มันเป็นข่าวดีที่ยากจะเกิดขึ้น

หายใจเข้าลึกๆ เธอมองดูเวลา มองไปทางภวินท์ แล้วพูดขึ้นเบาๆ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ”

ภวินท์เหลือบมองเธอ ตอบตกลงอย่างสบายๆ ลุกขึ้นตามเธอเดินออกไปข้างนอก

ขณะที่ลงมาข้างล่าง ญาธิดาได้ยินเสียงคุยกันที่ห้องรับแขก หลังจากเดินลงไป ก็พบว่าที่นั่นมีคนอยู่ ภูผานั่งอยู่บนรถเข็น กำลังคุยอะไรบางอย่างกับคราม ลูกน้องของเขา

ภูผาหันหน้ามาเห็นญาธิดาพอดี ดวงตาเป็นประกาย ยกยิ้มทักทายเธอ “ธิดา คุณมาได้ยังไง?”

ญาธิดายิ้มให้เขา “ฉันมาเยี่ยมคุณย่าค่ะ”

เขาควบคุมรถเข็น เข้ามาใกล้เธอ ถามขึ้นช้าๆ “นี่จะไปแล้วเหรอ?”

ญาธิดาพยักหน้า “อืม”

ภูผาเลิกคิ้ว เอ่ยปากอย่างเป็นกันเอง “งั้นให้ฉันไปส่งนะ ฉันจะออกไปข้างนอกพอดี”

ญาธิดาลังเล ไม่รู้ว่าต้องตอบตกลงไหม ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น “ไม่ต้อง”

จากนั้นไหล่เธอก็หนัก ถูกคนโอบจากด้านข้าง เสียงนั้นก็ใกล้เข้ามาอีก “ฉันจะไปส่งเธอ”

ญาธิดาหันหน้าไปมองภวินท์อย่างอึดอัดเล็กน้อย ยังไงแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดเธอก่อนต่อหน้าคนอื่น

สายตาภูผามองไปที่ไหล่ญาธิดาอย่างเป็นธรรมชาติ สองวินาทีต่อมา เขาก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “ในเมื่อพี่ใหญ่จะไปส่งเอง งั้นฉันก็วางใจ”