บทที่ 240 คนตอแหลตัวเป็นๆ

อัญมณีตกตะลึง จึงอ้าปากพูดตามสัญชาตญาณทันที “ธิดา แกบาดเจ็บอยู่นะ!”

ญาธิดาก้มศีรษะลง พลันมองข้อศอกแวบหนึ่ง และพูดตามปกติ “เมื่อกี้ตอนล้มไม่ทันระวังเลยโดนขูดมา ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่เป็นไรได้ไง? จะติดเชื้อเอาน่ะสิ!” สีหน้าอัญมณีเคร่งขรึมขึ้นมาก พลางจูงเธอเดินออกทันควัน “ฉันจำได้ว่าแถวนี้มีคลินิก ฉันจะพาแกไปทำแผล”

ญาธิดาปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงไปพร้อมกับเธอ

ตลอดทาง อัญมณีบ่นต่อไปไม่หยุด เมื่อถึงคลินิกแล้ว พอได้เจอหมอ เธอถึงได้หยุดลงบ้าง

มีการพันแผลอย่างเรียบง่าย หลังจากนั้นหมอก็สั่งยาทาและผ้าก๊อซ พร้อมกับกำชับให้เธอให้เปลี่ยนยาให้ตรงเวลา

เมื่อได้ยามาแล้ว ญาธิดากับอัญมณีก็ออกมาจากคลินิก

“ธิดา เมื่อกี้ฉันมาคิดดูแล้วนะ ฉันรู้สึกว่าเรื่องที่แกเซล้มลงไปมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา แกไม่รู้สึกว่านิวราตั้งใจเหรอ? แกลองมองท่าทางตอนที่นางซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของภวินท์เมื่อกี้นี้ คนตอแหลตัวเป็นๆเลยแหละ”

ญาธิดาได้ยิน พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันว่าเธอไม่เหมือนตั้งใจนะ อาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้มั้ง”

“อุบัติเหตุ? ธิดาแกช่างใสซื่อเกินเหตุจริงๆ!” อัญมณีพูดอย่างไม่พอใจทันที “ยังไงฉันก็รู้สึกว่านิวราคนนี้ไม่ธรรมดาเลย แกต้องระวังไว้ด้วย”

ญาธิดาเกี่ยวแขนอัญมณี พลันกระซิบอย่างแผ่วเบา “รู้แล้วค่ะอันอัน”

เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อัญมณีพูดออกมาเช่นนี้ ทว่าในความทรงจำของเธอ นิวราเป็นผู้หญิงที่แสนอ่อนโยนและจิตใจเมตตามาก ไม่เหมือนคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนั้น

ช่างเถอะ ไม่ต้องคิดอะไรมากอีกแล้ว ในทางกลับกันภายภาคหน้าเธอกับนิวราก็จะไม่มีอะไรที่ต้องเกี่ยวกันกันแล้ว

เมื่อกลับมาถึงคอนโด เวลาค่อนคืนแล้ว ญาธิการีบล้างหน้าล้างตาอาบน้ำ จนลืมกดนาฬิกาปลุก และเข้าพักผ่อนทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอตื่นขึ้นมา พอลืมตาก็รู้ตามสัญชาตญาณทันทีว่าเวลาเลยเถิดไม่เช้าแล้ว พลันรีบลุกทางเตียงอย่างกระหืดกระหอบ และบึ่งมายังบริษัททันที

เดิมทีเธอวางแผนว่าวันนี้จะมาลางาน ถ้าสายเกรงว่าจะทำให้หัวหน้าไม่พอใจ เช่นนั้นการพิจารณาเรื่องลางานก็จะยิ่งยากขึ้นอีก

ญาธิดาคิดได้เพียงเท่านี้ จนเกิดความรู้สึกร้อนใจมากกว่าเดิม จึงรีบมาบริษัทอย่างเร่งรีบ ตอนที่วิ่งมาถึงหน้าประตูลิฟต์นั้น ประจวบเหมาะกับมีลิฟต์กำลังขึ้นไปพอดี เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาเหลืออีกแค่ 5นาที เวลานั้น เธอยิ่งร้อนใจมากกว่าเดิม

ตอนที่เธอกำลังร้อนใจโดยที่ไม่รู้ว่าทำยังไงดี พลางมีเสียงรองเท้าหนังดังมาจากทางด้านหลัง เธอไม่ได้สนใจ เพราะสมาธิมัวแต่จดจ่ออยู่กับตัวเลขที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น จนร้อนใจขึ้นมาก

เวลานี้เอง ทางด้านข้างก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้น “ขึ้นไปด้วยกันเถอะ”

ญาธิดาหันศีรษะกลับมา ก็เห็นปากทางเข้าลิฟต์ที่มีไว้เฉพาะของท่านประธานที่อยู่ด้านข้าง ภวินท์กำลังยืนอยู่ตรงนั้น และกำลังใช้สายตาเคร่งขรึมมองมาทางเธอ

หัวใจเธอบีบรัดทันที พลางอยากจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้อมือนั้น พลางกัดฟันแน่น สุดท้ายจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

แค่เรื่องแค่สองนาทีเอง อดทนเอาไว้เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว

เมื่อขึ้นลิฟต์ ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดช้าๆ ต่างยืนอยู่คนละฝั่งในตำแหน่งที่ว่างกับภวินท์ ญาธิดาเริ่มตื่นเต้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

ภวินท์ที่อยู่ด้านข้างหลุบตาต่ำลง แววตากวาดมองแขนเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ สุดท้ายสายตาก็มาหยุดตรงข้อมือที่เสื้อเชิ้ต

ท่อนแขนเล็กๆ ที่โผล่ออกมา ด้านบนยังมีผ้าก๊อซพันเอาไว้ เหมือนได้รับบาดเจ็บมา

เขาขมวดคิ้วหากันตามสัญชาตญาณ สองวินาทีหลังจากนั้น ก็อดใจถามไม่ได้ “มือเป็นอะไร?”

ญาธิดาได้ยิน ก็ตัวแข็งทื่อทันที และรีบหดมือทันควัน พลันชูมือขึ้นเพื่อดึงชายแขนเสื้อ เพื่อปกปิดผ้าก๊อซ “ไม่เป็นไรค่ะ แค่ไม่ทันระวังจนไปเดินชนอะไรเข้า”

เมื่อภวินท์ได้ยิน ดวงตาหวั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกไม่ชัดเจน

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มีอาการตื่นเต้นและห่อเหี่ยว เกรงว่าภวินท์จะซักไซ้ต่อ เธอหันไปหาเขา พลันเริ่มต้นถามกลับ “คุณนิวรา ...เธอเป็นไงบ้างคะ?”

เมื่อเอ่ยถึงนิวรา สีหน้าภวินท์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ในหัวสมองพลันฉายตอนที่นิวราพูดอยู่ในรถเมื่อคืนวาน “พี่วินคะ จริงๆ แล้วคุณญาธิดาเธอสะดุดขานิวจนนิวล้ม แต่ว่าเธอคงไม่ได้ตั้งใจมั้งคะ...”

แววตาเขาหม่นหมองลง พลันชะเง้อมองญาธิดา เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเธอ จึงไม่มีอาการลังเลสักนิด จากนั้นก็เผยอปากพูดออกไป “เธอไม่เป็นไร”

ญาธิดาถอนหายใจ พลันพูดอย่างแผ่วเบา “งั้นก็ดีแล้วค่ะ”

เมื่อสิ้นเสียง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก มาถึงชั้นที่ญาธิดาทำงาน

เธอรีบโค้งตัวให้ภวินท์ จากนั้นก็รีบออกจากลิฟต์อย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งวิ่งเข้าไปในเขตออฟฟิศทันที