บทที่ 290 เธอถูกไล่ออกไปแล้ว

ในใจก็สับสน แต่คิดไปคิดมา เธอแย่กว่าภวินท์ซะอีก อย่างน้อยเขาก็ไม่ถูกคนอื่นไล่ออกมาในตอนที่ตัวเต็มไปด้วยบาดแผลแบบนี้

ญาธิดาหน้าบึ้งลง แล้วก้าวลงบันไดไป ทันทีที่ไปถึงประตู ลุงทองก็ตามมา “คุณญาธิดา คุณผู้หญิงจัดรถไว้ให้คุณไปโรงพยาบาลครับ”

ญาธิดาฝืนยิ้ม แล้วพูดเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะกลับเอง”

จากนั้นเธอก็ก้าวออกจากประตูและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของหญิงสาวที่จากไป ดวงตาของลุงทองก็หรี่ลง

เธอเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นจริงๆ เหมือนกับคุณหญิงน้ำทิพย์ แม่โดยกำเนิดของภวินท์ไม่มีผิด ตัดสินใจอะไรแล้ว วัวสิบตัวก็ไม่มีทางลากเธอกลับมาได้

ในเวลาเดียวกัน ในห้องนอนอีกห้องบนชั้นสอง ภูผาก็นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เมื่อเห็นร่างที่เดินผ่านประตูไป แสงสลัวก็แวบผ่านดวงตาของเขาไป

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คราม เข็นฉันลงไปข้างล่าง"

ครามเดินมาเข็นรถเข็นแล้วลงไปข้างล่าง

เมื่อเขาไปถึงประตู ญาธิดาก็หายไปแล้ว ครามก็ถามว่า “คุณชายครับ จะตามไปไหม”

“อืม ขับรถตามไป” ครามตอบรับทันที ตอนที่เข็นรถเข็นขึ้นรถ มรกตก็ออกมาจากในบ้าน

เมื่อเห็นแบบนั้น สีหน้าก็จริงจังขึ้น รีบเข้าไปถาม "ภูผา ลูกจะทำอะไร"

ภูผายิ้มอย่างอ่อนโยน "แม่ ผมมีเรื่องนิดหน่อย ออกไปแป๊บเดียวนะครับ"

มรกตขมวดคิ้ว "เรื่องอะไรกัน ลูกคงไม่ได้ออกไปตามผู้หญิงคนนั้นหรอกใช่ไหม"

ภูผาพูดเบาๆ"แม่ครับ เธอบาดเจ็บ ผมจะไปส่งเธอ"

มรกตก้าวไปข้างหน้าดึงรถเข็นไม่ยอมปล่อย พูดเสียงต่ำว่า “ลูกไปไม่ได้นะ พ่อลูกหารถให้เธอแล้ว เธอไม่นั่งเอง ทำให้พ่อโกรธมาก ถ้าลูกตามไปจะเกิดอะไรขึ้น”

ภูผาขมวดคิ้วที่เห็นมรกตไม่ปล่อย เขาหันไปมองคราม"ก็ได้ เราลงไปกันเถอะ"

ครามตอบรับแล้วทำตามทันที

สีหน้าของมรกตผ่อนคลายเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นตบไหล่ภูผา "ดีมาก ฟังแม่นะ แม่ไม่มีวันทำร้ายลูก ใช้โอกาสตอนนี้แหละดี แม่จะไปพูดกับพ่อ ให้ลูกไปฝึกงานที่บริษัท พ่อต้องให้แน่!"

ภูผายิ้มแหยะๆ ไม่พูดอะไร

เขารู้อยู่ในใจว่าในสายตาของมรกต สิ่งสำคัญที่สุดคือทรัพย์สินของครอบครัวนี้ เธอต้องการครอบครองทรัพย์สินของครอบครัวนี้ให้เขา แต่สำหรับเขาแล้วทรัพย์สินของครอบครัวนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเขาต้องการให้คนคนนั้นเจ็บปวดจนเหลือทน

ญาธิดาออกมาจากบ้านสถิรานนท์ เดินอยู่คนเดียวนานมาก ถึงจะถึงถนนใหญ่ด้านนอก แผลที่หลังของเธอดูเจ็บปวด เธอกระตุกเพราะลมหนาวและมีเหงื่อออกที่หน้าผาก

ความเจ็บปวดที่หลังของเธอนั้นทนแทบไม่ไหว เธอเดินไปตามถนนเป็นเวลานานโดยไม่มีแท็กซี่ที่ว่างสักคัน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่น เธอก็หยิบมันออกมาเห็นคำว่า "ภวินท์" อยู่ๆ ใจก็เต้นแรงขึ้น

ทำไมจู่ๆเขาถึงโทรหาเธอ เขารู้หรือเปล่าว่าเธอออกจากบ้านสถิรานนท์มาแล้ว

ญาธิดาไม่แน่ใจจึงปิดหน้าจอไม่รับ

ในที่สุด แท็กซี่ก็มา นางโบกเรียกรถ แล้วพูดด้วยสีหน้าซีดว่า “ช่วยไปส่งที่โรงพยาบาลพัฒนา หน่อยค่ะ”

ตอนที่ญาธิดาเดินทางไปโรงพยาบาลพัฒนา ภวินท์ก็โทรหาเธอได้สามครั้งแล้ว ไม่มีใครรับสายเลย

เกิดอะไรขึ้นกัน

ภวินท์ขมวดคิ้ว รู้สึกกังวล หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เรียกคนใช้นอกประตู

ไม่นานสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา ก้มศีรษะลงถามว่า “คุณชายคะ ต้องการอะไรเหรอคะ”

ภวินท์พูดอย่างเคร่งขรึม “คุณญาธิดาที่เธอมากับผมเมื่อวานนี้ ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง”

สาวใช้ชะงัก สีหน้าร้อนรน เธอตอบอย่างรวดเร็วว่า “เธอ... ทุกอย่างเรียบร้อยดี คุณชายไม่ต้องกังวลนะคะ”

ภวินท์ขมวดคิ้ว สีหน้าเข้มลง “ทุกอย่างเรียบร้อยดีเหรอ”