บทที่ 302 สาดกาแฟกลับ

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมทั้งยิ้มให้อัญมณีทันที “แหงล่ะสิ เรื่องที่เกิดก่อนหน้านี้ก็ควรจะเปลี่ยนบทได้แล้ว ตอนนี้ภวินท์จะหมั้นหมายกับนิวราอยู่รอมร่อ ฉันก็ต้องอวยพรให้กับพวกเขาสิ!”

เธอพูดออกมาเช่นนี้ แต่กลับรู้สึกแสบจมูกอย่างอดไม่ได้

อัญมณีรู้ดีอยู่แก่ใจ และก็ไม่อยากจะซักไซ้ต่อ หลังจากถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เอื้อมมือตบบริเวณฝ่ามือของเธออย่างแผ่วเบา และเปลี่ยนหัวข้อทันที “รอให้ฉันได้เบอร์ติดต่อของผู้จัดการของคิรินมาก่อนนะ ฉันจะส่งให้แกทันที แกอย่ากังวลไปเลย พูดกันตามความจริงแล้ว ฉันก็รู้สึกว่ารูปลักษณ์ของเขาช่างเหมาะกับredeurมากเลยแหละ”

ญาธิดาพยักหน้า และเปลี่ยนหัวข้อตามเธอไป พร้อมทั้งไม่เอ่ยเรื่องเมื่อครู่นั้นอีก

หลังจากรับประทานหม้อไฟเสร็จสิ้นแล้ว อัญมณีก็ลากญาธิดาออกไปเดินช็อปปิ้ง หลังจากเดินวนดูรอบหนึ่งแล้ว เวลาก็ดึกพอประมาณ ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน

เช้าตรู่วันถัดมา ญาธิดาได้รับข้อความของอัญมณี แถมยังแนบเบอร์ติดต่อผู้จัดการของคิรินมาให้ด้วย

วินาทีนั้น ญาธิดาตื่นเต้นจนอยากจะกระโดดโลดโผนขึ้นมา จากนั้นก็ส่งสติกเกอร์อิโมจิหลายอันให้อัญมณี เพื่อแสดงคำขอบคุณ

ไม่นานนัก ทางอัญมณีก็ตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มีรูปใบหนึ่งแนบมาด้วย “นี่คือตารางงานการเดินทางตลอดหนึ่งสัปดาห์ของคิริน ซึ่งอาจมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย แต่ว่าโดยส่วนใหญ่แล้วก็ไม่น่าผิดนะ แกลองดู ไม่แน่อาจจะมีประโยชน์ก็ได้”

ญาธิดาตอบกลับข้อความอย่างรวดเร็ว และเริ่มที่จะมองดูตารางงานคิรินใบนั้น ที่ถูกส่งมา

ช่วงนี้คิรินมีละครที่ต้องถ่าย เวลาจะค่อนข้างจะอยู่ในกองถ่ายเยอะมาก ซึ่งจะจัดตารางอยู่ในกองถ่ายซะส่วนใหญ่

ญาธิดามองอย่างคร่าวๆ จากนั้นก็จัดการเก็บของ จึงมุ่งหน้าไปยังทำงานที่บริษัท หลังจากที่ทำงานกำลังยุ่งอยู่เสร็จเรียบร้อยแล้ว พร้อมทั้งฉวยจังหวะเวลาว่างช่วงพักเที่ยงของบริษัท เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาผู้จัดการของคิรินทันที

หลังจากที่ทางนั้นกดรับสายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ญาธิดาก็แสดงเจตจำนงทันที “ฉันเป็นเลขานุการของประธานSTN Groupค่ะ ซึ่งตอนนี้มีโครงการอยากจะเสนอสัญญาเพื่อพูดคุยกับทางคุณค่ะ...”

เธอเพิ่งแสดงตัวตนออกไป ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงผู้หญิงอันแสนเย็นชาดังขึ้นมา “ขอโทษค่ะ ตอนนี้น้องในสังกัดของฉันตารางงานแน่นมากค่ะ คงไม่สามารถรับงานได้ตอนนี้จริงๆ ค่ะ”

“คุณให้เวลาฉันสักสองนาทีได้มั้ยคะ? ทางเราอยากจะเชิญคุณคิรินมาเป็นพรีเซนเตอร์ของredeurภายใต้STN Groupค่ะ...”

ญาธิดายังพูดไม่ทันจบ ทางด้านนั้นก็ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรดังขึ้น จากนั้นก็มีเสียงผู้จัดการดังขึ้น “ขอโทษค่ะ ทางนี้พวกเรากำลังยุ่งอยู่ค่ะ หากมีโอกาสหวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะคะ”

เมื่อพูดจบโทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไปพร้อมกัน

ญาธิดาเหลือบมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายที่อยู่ในมือ และย่นคิ้วหากันตามสัญชาตญาณ

ซึ่งแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าผู้จัดการคนนี้ไม่อยากจะร่วมงานกับเธอ ซึ่งเวลานี้หุ้นของSTN Groupก็ไม่สวยนัก ข่าวซุบซิบนินทาก็ตีเข้ามาเป็นระลอกอย่างไม่ขาดสาย พวกเขาก็คล้ายกับเป็นเทพแห่งการหลบหลีกโดยที่ไม่กล้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับทางSTN Groupสักนิด

เรื่องเป็นแบบนี้ สำหรับเธอแล้ว การทำให้คิรินรับเป็นพรีเซนเตอร์ได้ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก

ญาธิดาเดินไปเดินมาอยู่ในห้องพักเบรค จู่ๆ ในใจก็รู้สึกอดกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อวานเธอได้ตอบตกลงอย่างน่าเชื่อถือต่อหน้าภวินท์ หากทำไม่สำเร็จ คงน่าขายหน้ามาก

เวลานั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นมาทางด้านหลัง “ญาธิดา?”

ญาธิดาหันหน้ากลับไปตามสัญชาตญาณ เพื่อดูต้นตอเสียงที่ดังขึ้น จึงมองเห็นพิชญ์สินีที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก

ตั้งแต่เธอถูกย้ายมาอยู่ที่สำนักงานCEO จึงไม่ได้เจอหน้าเจอตาพิชญ์สินีมาสักระยะด้วย วันนี้มาเจอกับเธอในชั้นสำหรับพักเบรคของสำนักงานCEO แต่ก็ถือว่าบังเอิญมาก

ญาธิดาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยตามมารยาท “คุณพิช”

พิชญ์สินีได้ยินเสียงเรียก พลางคลี่ยิ้มให้ ดวงตาฉายอาการเยาะเย้ยเย้ยออกมาเล็กน้อย และเดิมตรงปรี่เข้าหาพลันกล่าวออกมา “ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน คุณเปลี่ยนไปเยอะนะคะ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นคุณแต่งตัวเป็นผู้หญิ๊งผู้หญิงตอนอยู่ในบริษัทเลย แต่พอโดนย้ายไปสำนักงานCEO สไตล์การแต่งตัวก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้วเหรอ?”

เธอพูด พร้อมทั้งใช้สายตาประเมินร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอ