บทที่ 328 ไม่อย่างนั้นต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตามมา

อย่างที่คาดการณ์ไว้ กลัวอะไรได้อย่างนั้น

ขณะที่ญาธิดายังลังเลอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ ร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตู

ภวินท์ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเย็นชา เหลือบมองเธอและพูดด้วยเสียงขุ่น “เข้ามา”

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึก สร้างความกล้าหาญให้ตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไป

ทันทีที่เดินเข้าประตู ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะและทิ้งไว้อีกประโยคว่า “ปิดประตู”

ญาธิดาใจเต้นกระหน่ำ แม้ไม่อยากทำแต่ก็ยังจำต้องปิดประตูห้องทำงาน

หลังจากปิดประตู บรรยากาศที่เดิมทีแปลกประหลาดอยู่แล้วยิ่งกดดันหนักขึ้น ญาธิดารวบรวมความกล้าเอ่ยถามว่า “คุณภวินท์มีอะไรจะสั่งเหรอคะ”

ภวินท์เดินไปหน้าโต๊ะทำงานแล้วหันกลับมามองเธอ “ได้ยินว่าคุณขอลาหยุดสองวันเหรอ”

ญาธิดานิ่งไปก่อนจะตอบตามความจริง “ค่ะ พ่อของฉันเข้าผ่าตัด ดังนั้น…”

ไม่รอให้เธอพูดจบ ภวินท์ก็ส่งเสียงเยาะออกมา

ถ้าแค่เธอไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อมันก็ไม่เป็นไร แต่ชัดเจนว่าเห็นเธออยู่กับธีทัต ซึ่งเป็นส่วนที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด!

ภวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรง ถามกลับว่า “ดังนั้นคุณก็เลยมีเหตุผลในการชะลองานที่บริษัทมอบหมายให้คุณงั้นเหรอ”

เมื่อพูดถึงงาน ญาธิดาก็รู้โดยธรรมชาติว่าในมือเธอมีเพียงงานเดียว ตอนนี้งานใกล้จะเสร็จแล้ว นั่นคือเรื่องให้คิรินเป็นพรีเซนเตอร์ของ redeurแต่เนื่องจากการถูกคิรินหลอกครั้งก่อน เธอจึงยังไม่ได้ไปหาเขาจนถึงตอนนี้ และโดยธรรมชาติแล้ว เรื่องพรีเซนเตอร์ของ redeurจึงไม่มีความคืบหน้าใดๆ

ญาธิดาค่อนข้างรู้สึกผิดในใจ เธอสูดหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “ฉันจะทำงานที่บริษัทมอบหมายให้เสร็จโดยเร็วที่สุดค่ะ”

ภวินท์ขมวดคิ้ว เหลือบมองใบหน้าของหญิงสาว ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ญาธิดารออยู่นานเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาจึงพูดว่า “คุณภวินท์ ยังมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะไปทำงานต่อค่ะ”

ภวินท์ขมวดคิ้วแน่น ถ้อยคำที่ยั้งไว้ก่อนหน้านี้พลันอดไม่ได้ที่จะถามต่อ “คุณกับธีทัตคบกันแล้วเหรอ”

ทันทีที่พูดออกมา ภวินท์ก็เพิ่งตระหนักได้ว่ามันไม่ค่อยถูกต้อง แต่คำพูดที่พูดไปแล้วก็เหมือนน้ำที่เทออก ยากจะเก็บกลับคืน

เมื่อญาธิดาได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองภวินท์ด้วยสายตาตาขุ่นมัว และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณภวินท์ นี่เป็นเรื่องส่วนตัว ฉันไม่สามารถตอบได้”

ภวินท์ขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกหดหู่

เขาแค่ถามไปเรื่อยเปื่อย แต่เธอบอกว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว พวกเขาสองคนอย่างไรก็ค่อนข้างสนิทกัน คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เธอปฏิบัติกับเขาเหมือนคนแปลกหน้า และเย็นชามาก

เวลานี้ใจของชายหนุ่มมีความอยากเอาชนะ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าหาญาธิดา จ้องตาเธอและพูดอย่างจริงจัง “ผมก็แค่อยากรู้”

ญาธิดารู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ ไม่นานก็หลงลืมสถานะที่แตกต่างของทั้งคู่ เธอสูดหายใจเข้าลึกแล้วกัดฟัน “ขอโทษที่ตอบไม่ได้”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วเธอก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป

ภวินท์คิดไม่ถึงว่าเธอจะหันหลังจากไปแบบนี้ จึงสีหน้าแย่ลงไปพอสมควร หัวใจก็ยิ่งหดหู่มากขึ้น มองด้านหลังของหญิงสาวพร้อมกับกำหมัดโดยไม่รู้ตัว

อีกด้านหนึ่ง ญาธิดาก้าวเดินรวดเร็ว ผ่านโถงทางเดินเข้าไปในลิฟต์ กัดฟันด้วยความโกรธจัดแผดเผาในอก

ภวินท์ยิ่งล้ำเส้นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหน้านี้เคยใช้ข้อตกลงมาควบคุมเธอ ตอนนี้ถึงขั้นตั้งคำถามส่วนตัวกับเธอในห้องทำงาน จะให้เธอยอมรับได้ยังไง

อีกอย่าง เขาโกรธมากโดยไม่มีเหตุผล หรือว่าเป็นเพราะเรื่องอื่น แล้วเอาความโกรธมาระบายใส่เธองั้นเหรอ