บทที่ 361 เอลล่าหลงทาง

ญาธิดากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ผ่านฝูงชนไป แต่ก็ยังไม่เห็นร่างเล็กที่สวมเดรสสีม่วง เธอรู้สึกเครียด ความเยือกเย็นบุกรุกร่างกายทันที

คงไม่ได้……

คดีที่เกี่ยวกับการค้ามนุษย์เด็กที่เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อนแวบเข้ามาในหัวสมองญาธิดาทันที เธอรู้สึกวิตกกังวลมาก

เธออุ้มอีธานขึ้นมาทันที หยิบโทรศัพท์ในมือเขามา แล้วพูดกับอัญมณีในปลายสายว่า “อันอัน แย่แล้ว! เอลล่าหายตัวไป!”

“ว่าไงนะ!”

อัญมณีในปลายสายโทรศัพท์ได้ยินข่าวนี้ ก็ตกใจทันที “หายไปได้ยังไง?”

ญาธิดาตึงเครียด เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความกังวล “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เอากระเป๋าเดินทางอยู่ ฉันหันไปก็ไม่เจอเธอแล้ว!”

อัญมณีปลอบซ้ำๆ “ไม่ต้องกังวล เธอหารอบๆ ไปก่อน ฉันจะรีบไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”

ทั้งคู่วางสายไป ญาธิดาก็วางอีธานลง จูงมือเล็กของเขา แล้วตามหารอบๆ ห้องโถงใหญ่

“เอลล่า! เอลล่าหนูอยู่ไหน!”

“เอลล่า！”

“……”

อีกด้านหนึ่งของห้องโถงใหญ่สนามบิน ชายสวมชุดสูทกลุ่มหนึ่งเดินด้วยกัน ดึงดูดสายตาไม่น้อย

พวกเขาสวมสูทสีดำ เดินไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง ออร่าโดดเด่น มีความน่าเกรงขาม

ภวินท์ที่เดินนำหน้าสุดคือคนที่สะดุดตาที่สุดอยู่แล้ว เผชิญหน้ากับสายตาผู้สัญจรไปมาซ้ายขวา สีหน้าเขาปกติ ยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือด้วยความนิ่ง เอียงศีรษะเล็กน้อยมองไปทางพายุที่พลาดไปครึ่งก้าว “แจ้งผู้บริหารระดับสูงในสำนักงานใหญ่บริษัทว่าพรุ่งนี้จัดประชุมวิสามัญ ทุกคนต้องเข้าร่วม”

พายุรีบพยักหน้าตอบรับ “ได้ครับ ผมจะส่งอีเมลไปแจ้งเดี๋ยวนี้”

ชะงักไปสักพัก เขาก็นึกอะไรขึ้นได้อีกครั้ง เอ่ยปากสั่งต่อ “จริงสิ งานในคืนนี้ อย่าลืมให้คนไปเอาสุราชั้นดีในห้องเก็บสุราไปส่งสักสองสามขวด ทางด้านคุณอู๋ต้องดูแลให้ดี”

“เข้าใจแล้วครับ”

“โครม!”

“โอ๊ย!”

ทันใดนั้น ภวินท์ยังไม่ทันหันศีรษะกลับไป ก็รู้สึกเจ็บที่ขา เหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทก จากนั้นก็ได้ยินเสียงอ้อแอ้ของเด็กดังมาจากด้านล่าง ก็หยุดฝีเท้าทันทีแล้วผลุบตามองลงไป

เด็กผู้หญิงตัวน้อยขาวเนียนน่ารักนั่งอยู่ที่พื้น ตากลมโตจ้องมองเขาด้วยใบหน้าคับข้องใจ

เห็นดวงตาคู่นั้น ภวินท์ก็อึ้ง ทันใดนั้นก็เกิดความรู้สึกเดจาวู เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โน้มตัวลงไปโดยไม่คาดคิด ยื่นมือไปอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น “ล้มเหรอ?”

เอลล่ามุ่ยปากเล็ก เอ่ยปากพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ “คุณอา คุณชนหนูล้มแท้ๆ ……”

ภวินท์ได้ยินดังนั้น ใบหน้าเคร่งขรึมก็ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว มุมปากยกขึ้น แล้วพูดเบาๆ “งั้นเหรอ? ฉันชนเธอล้มเหรอ?”

เมื่อครู่นี้เขาสนใจแต่สั่งพายุอยู่ เลยไม่ได้สังเกตด้านหน้า รวมถึงเด็กผู้หญิงคนนี้ยังตัวเล็กมาก เขามองไม่เห็นเลย

เอลล่าพยักหน้าด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ใช่ค่ะ! หรือคุณคิดว่าหนูตั้งใจแกล้งบาดเจ็บ?”

ได้ยินเด็กน้อยอายุสี่ห้าขวบพูดแบบนี้ ภวินท์ก็ยิ้มมุมปากกว้างขึ้น อุ้มเธอขึ้นมาอย่างใจเย็น “ได้ งั้นฉันจะขอโทษเธอ ขอโทษนะครับ แล้วทำไมเธออยู่คนเดียว? แม่เธอล่ะ?”

“แม่ของหนู……อยู่ทางนั้นค่ะ!”

เอลล่ากะพริบตา แล้วชี้สุ่มๆ ไปทางหนึ่ง มองภวินท์ จู่ๆ ก็คว้าเนกไทคอเสื้อเขา “คุณอาสุดหล่อ คุณพาหนูไปหาแม่ได้ไหม?”

ภวินท์เกร็งคอ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว มีภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัวสมองทันที