บทที่ 363 เจอคุณตาคุณยาย

ญาธิดายิ่งคิดยิ่งกลัว รีบยื่นมือออกไปจับเอลล่า แล้วพูดเบาๆ “เอาล่ะเอลล่า เราควรไปกันได้แล้ว”

ขณะที่พูด เธอก็มองไปทางภวินท์ ด้วยท่าทีเย็นชาขึ้น “ครั้งนี้ขอบคุณคุณมากนะคะ”

พูดจบ เธอก็เอามือหนึ่งจูงเอลล่า อีกมือหนึ่งจูงอีธาน แล้วหันหลังเดินไปอีกทาง

ภวินท์ยกสายตาขึ้นมองหญิงสาวจูงเด็กน้อยสองคนเดินไป ยังไม่ถึงสองก้าว เอลล่าก็หันศีรษะมามองเขา ด้วยท่าทางน่ารักสุดๆ หัวใจภวินท์เกิดความอบอุ่นขึ้นมาทันใด

แต่เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่านั่นคือลูกของญาธิดากับธีทัต ความรู้สึกในใจแต่เดิมก็เย็นชาขึ้นมาทันที

ผ่านไปสักพัก สีหน้าเขาก็สงบเหมือนเดิม หันหลังกลับไปเหลือบมองพายุ แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ไปกันเถอะ”

พายุลังเลสักพัก แล้วพยักหน้า ก้าวเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

ญาธิดาจูงเอลล่าและอีธานกลับไปบริเวณรับกระเป๋าเดินทาง เพิ่งหยิบกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไป ใครจะไปรู้ว่ามีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ธิดา!” อัญมณีวิ่งมาทางพวกเธออย่างเร่งรีบ ไม่ลืมที่จะส่งจูบให้เธอหนึ่งครั้ง วินาทีต่อมา เธอก็กางแขนออก ดึงเด็กน้อยสองคนเข้ามาในอ้อมแขน แล้วจุ๊บอย่างรุนแรงไม่หยุด

“พอได้แล้วครับคุณน้า น้ำลายคุณ……”

อีธานโดนจุ๊บจนรู้สึกเอือมระอา รีบยื่นมือเล็กออกไปเช็ดหน้า

เอลล่าข้างๆ หัวเราะ “คิกคัก” ไม่หยุด “พอได้แล้วค่ะคุณน้า……”

ในชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศก็กลายเป็นมีชีวิตชีวาและผ่อนคลาย ญาธิดาที่เดิมทีแล้วจิตใจตึงเครียด ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

สถานการณ์ที่ได้เจอภวินท์เมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัวสมอง ตอนนั้นเธอเครียดมาก กลัวภวินท์เห็นเด็กๆ แล้วจะสงสัยอะไร

ไม่คิดว่า เธอเพิ่งมาถึงเมือง J จะมาเจอภวินท์อีกครั้งที่สนามบิน เธอควรปลงที่เมือง J เล็กเกินไป หรือควรซาบซึ้งที่พวกเขามีโชคชะตาต่อกัน?

ในใจกำลังคิดแบบนี้ ญาธิดาก็เหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว แม้แต่อัญมณีที่เดินมาถึงข้างเธอแล้วเธอยังไม่รู้ตัวเลย

“คิดอะไรอยู่น่ะ! เหม่อขนาดนี้!”

ญาธิดาได้สติทันที เห็นอัญมณีอยู่ข้างๆ ก็แอบถอนหายใจ ส่ายหน้าพูดขึ้น “ไม่มีอะไร แค่เมื่อกี้เอลล่าหลงทางแล้วไปเจอภวินท์มา”

“ว่าไงนะ?”

สีหน้าอัญมณีกลายเป็นโอเวอร์ เหลือบมองเอลล่าและอีธานที่กำลังเล่นกันอยู่ข้างๆ “เธอบอกว่าภวินท์เจอเด็กๆ แล้วเหรอ?”

ญาธิดาพยักหน้า ในใจไม่สบายใจอยู่รางๆ

ครั้งนี้ที่กลับมาเมือง J เพราะมีธุระบางอย่างในประเทศต้องจัดการจริงๆ ก่อนเธอกลับมา ก็นึกถึงความเป็นไปได้นี้เช่นกัน แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะเกิดฉับพลัน และรวดเร็วแบบนี้

อัญมณีอยู่ข้างๆ สีหน้าก็ค่อนข้างจัดเต็ม สุดท้ายเธอก็หายใจเข้าลึกๆ ตบบ่าญาธิดา ปลอบเธอว่า “ไม่ต้องกลัว ถึงฟ้าจะถล่มพี่ฉันก็คอยปกป้อง! ไม่เป็นไรหรอก!”

ขณะที่เห็นท่าทางมั่นใจของอัญมณี ความรู้สึกเครียดของญาธิดาก็บรรเทาลง มุมปากยกยิ้ม “โอเค สายแล้ว ไปกินข้าวกันได้แล้ว”

อัญมณีพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ต้อนรับพวกเธอก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!”

ขณะที่พูด เธอก็เดินไปข้างๆ จูงเด็กน้อยสองคนเดินออกไปข้างนอก

ญาธิดาลากกระเป๋าเดินทางสองใบโตเดินอยู่ด้านหลัง ยิ้มขณะส่ายหน้า

ทำไมเธอรู้สึกว่าอัญมณีเหมือนแม่ของเด็กสองคนนี้ แต่เธอเหมือนสาวรับใช้เลยล่ะ?

พวกเขาออกมาจากสนามบิน ตรงไปทานข้าวที่ร้านอาหารที่จองเรียบร้อยแล้ว

อาหารหนึ่งมื้อ ทานกันสองชั่วโมงกว่า ส่วนกระเป๋าเดินทางคนขับรถที่อัญมณีพามาด้วยก็เอาไปส่งที่โรงแรมแล้ว ญาธิดาพาเด็กน้อยที่ไม่มีภาระใดๆ ตรงไปที่แกรนด์ บูเลอวาร์ด

แกรนด์ บูเลอวาร์ดคือโครงการหมู่บ้านใหม่ของเมือง J เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียว สิ่งแวดล้อมเงียบสงบ เหมาะกับการอยู่อาศัยของผู้สูงอายุ

ตอนแรกธีทัตจะให้พ่อแม่มาของเธออยู่ที่บ้านที่เมืองYหรือไม่ก็ชานเมืองของเมือง J

แต่หลังจากนั้นสองปีต่อมา ธีทัตก็ให้พวกเขาไปอยู่ที่แกรนด์ บูเลอวาร์ด นี่ก็อยู่มาสามปีแล้ว

ญาธิดาพาเด็กน้อยสองคนลงมาจากรถ หาหมายเลขบ้านที่ตรงกัน เมื่อเห็นที่แขวนเสื้อผ้าในลานบ้าน ผ้าพันคอไหมสีแดงอมม่วง เสื้อคลุมสีน้ำตาล……ทุกตัวเป็นเสื้อผ้าที่เธอคุ้นเคยอย่างมาก

เหล่านี้ล้วนเป็นเสื้อผ้าของดร.ยติภัทรและคุณปภาวี สองท่านค่อนข้างประหยัด เสื้อผ้าก็ได้ซื้อบ่อยๆ เมื่อญาธิดาเห็นเสื้อผ้าคุ้นตาเหล่านั้น ในใจก็มั่นใจว่านั่นคือสถานที่อยู่อาศัยของพ่อแม่ตนเอง

จมูกเธอแสบ ฝีเท้าชะงักไป รู้สึกก้าวขาไม่ค่อยออกจริงๆ

เธอไปอยู่เมืองนองเป็นเวลาห้าปีเต็ม ห้าปีมานี้ไม่เคยกลับมาเยี่ยมทั้งสองท่านเลย ในใจรู้สึกผิดไม่มากก็น้อย

เอลล่าและอีธานที่อยู่ข้างกายรู้สึกถึงความผิดปกติ ล้อมรอบตัวเธอซ้ายขวา แล้วเอ่ยปากถาม “แม่ แม่เป็นอะไร?”