บทที่ 377 แพ้สตรอว์เบอร์รี

ญาธิดาตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมองภวินท์ เบิกตากว้างโดยไม่ได้ตั้งใจ

ได้ยังไงกัน?

คุณครูต้องการรูปทั้งครอบครัวออกไปเที่ยว แต่ภวินท์……

ญาธิดากัดฟัน รู้สึกตัดสินใจไม่ได้

ตอนนี้ธีทัตไม่อยู่ แต่อีธานเอลล่าต้องรีบส่งรูปให้คุณครูแล้ว คงไม่ทันแล้วจริงๆ

อีธานมองดูเวลา “แม่ ไม่ทันแล้วจริงๆน่ะ!”

ญาธิดาหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้ามองไปทางภวินท์ แล้วถามขึ้น “งั้น……เรามาถ่ายกันหนึ่งใบเถอะ”

ภวินท์หน้าตายิ้มแย้ม เอ่ยปากถาม “รูปอะไร”

ญาธิดารีบตอบ “ไม่มีอะไร……”

เธอพูดยังไม่จบ อีธานข้างๆก็เอ่ยปากพูดอย่างรอไม่ไหว “คุณครูให้ถ่ายรูปครอบครัวออกไปเที่ยวด้วยกันหนึ่งใบครับ เป็นการบ้านฮะ”

ภวินท์ได้ยินดังนั้น ก็พูดไม่กี่คำในนั้นซ้ำ “ครอบครัว?”

เขากลับไม่รังเกียจชื่อนี้เลยสักนิด

ญาธิดาหน้าแดงในทันที “ไม่ใช่นะ”

ภวินท์เห็นแบบนี้ ก็ยิ้มโดยไม่พูดสักคำ แค่ลุกขึ้นไปนั่งข้างเธอ ให้อีธานกับเอลล่ายืนตรงหน้าพวกเขาสองคน จากนั้นก็เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์จากมือเธอ เปลี่ยนเป็นโหมดเซลฟี่ แล้วกดถ่ายภาพดัง “แชะ”

ในรูป เด็กน้อยสองคนยิ้มสดใส สีหน้าชายหนุ่มอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก มีแค่ญาธิดาเท่านั้นที่มองกล้องอย่างงุนงง ทึ่มๆ มันน่ารักมาก

ภวินท์เห็นรูปภาพ ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ส่งรูปเข้าเบอร์ตัวเอง จากนั้นก็เอาโทรศัพท์ให้อีธานกับเอลล่า

“เสร็จแล้ว”

“โอเค ส่งการบ้านได้แล้ว!”

เด็กน้อยสองคนมีความสุขมาก อีธานรีบเปิดซอฟต์แวร์ แล้วส่งให้คุณครู

“OK เสร็จสมบูรณ์!”

เมื่อโทรศัพท์ถึงมือญาธิดา เธอก็เห็นคุณครูตอบข้อความกลับมาแล้ว

คุณครูตอบกลับว่า “ช่างเป็นครอบครัวที่น่ารักจังเลยค่ะ!”

สีหน้าญาธิดาแข็งทื่อ ใบหน้ากระตุก พูดไม่ค่อยออก

มือของพวกเขา เร็วเกินไปไหม

เธอหันหน้าไป เห็นภวินท์กำลังโอบกอดเด็กสองคนมองวิวนอกหน้าต่าง ฉากมันงดงามราวกับภาพวาด

ญาธิดาหัวใจตึงเครียด อารมณ์แปลกประหลาดเอ่อล้นในหัวใจ

ถ้าตอนนั้นไม่ได้เกิดเรื่องมากมายขนาดนั้น ถ้าเธอคบกับภวินท์อยู่ตลอด มีลูกที่แสนน่ารักสองคน คงจะมีความสุขมาก!

ทันใดนั้น ชิงช้าสวรรค์ก็แกว่งเบาๆ ญาธิดาได้สติกลับมาทันที ตื่นตัวในพริบตาเดียว

เธอมีความคิดแบบนั้นได้ยังไง?

ญาธิดายกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเอง สงบขึ้นมากแล้ว ชิงช้าสวรรค์หมุนครบหนึ่งรอบพอดี เธอลุกขึ้นจูงเด็กน้อยสองคนลงมา

อากาศร้อนมาก ใกล้เที่ยงแล้ว แสงอาทิตย์ยิ่งแสบตา ภวินท์เห็นอีธานและเอลล่าเหงื่อไหลไม่หยุด ก็พูดกับญาธิดาว่า “หาที่พักแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวถึงเวลากินข้าวกลางวันแล้ว”

ญาธิดาเห็นเด็กน้อยสองคนดูเหนื่อยๆ ก็พยักหน้า “โอเคค่ะ/ครับ”

ด้านข้างไม่ไกลมีร้านอาหารคุณภาพเยี่ยมอยู่ร้านหนึ่ง พวกเขาเข้าไปหาที่นั่ง ก็มีพนักงานมาเสิร์ฟเมนูทันที

สั่งอาหารไปไม่กี่อย่าง แล้วสั่งเมนูอาหารสำหรับเด็กไปสอง ญาธิดาก็หยิบทิชชูเปียกออกจากกระเป๋า ช่วยพวกเขาเช็ดมืออย่างใส่ใจ

ไม่นาน ทิชชูเปียกก็กลายเป็นสีดำ ญาธิดาถือโอกาสสอนพวกเขา “ลูกๆดูนี่ มือสกปรกแค่ไหน ดังนั้นทุกครั้งก่อนกินข้าวต้องล้างมือเช็ดมือนะ รู้ไหม?”

เอลล่าพยักหน้า มองญาธิดาเช็ดมือให้ตัวเอง แล้วเก็บทิชชูเปียก เธอหันศีรษะไปมองภวินท์ แล้วมองญาธิดาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างลังเล “แม่ค่ะ มือคุณอาสุดหล่อยังไม่ได้เช็ดเลย”