บทที่ 380 เขาคือเจ้านายของเธอ

โดยไม่รู้ตัว ช่วงบ่ายก็ผ่านไป อีธานกับเอลล่าเล่นกันอย่างบ้าคลั่ง หยอกล้อลิง จับช้าง ถึงขนาดจับงูเหลือมด้วย

ตอนแรกเกิดความหวาดกลัวและความไม่คุ้นเคยกับสัตว์ เพราะได้สัมผัสใกล้ชิดกันในช่วงบ่าย ความสัมพันธ์ของเด็กๆและสัตว์ก็กลายเป็นกลมกลืนกันขึ้นมา

โลกของเด็กช่างไร้เดียงสา ความอดทนต่อสิ่งมีชีวิตก็มีมากด้วย ญาธิดาเห็นการเปลี่ยนแปลงของพวกเขา ก็มีความสุขจากก้นบึ้งหัวใจ

ดูเหมือน งานการถ่ายทำในครั้งนี้เธอไม่ได้เลือกผิด

อย่างน้อยด้วยวิธีนี้ ก็เป็นการสอนเด็กๆ ให้คงความเคารพและรักสัตว์ และปล่อยให้ธรรมชาติสอนบทเรียนอันล้ำค่าแก่พวกเขา

สุดท้าย ก่อนงานในหนึ่งวันเสร็จสิ้น ผู้กำกับก็เรียกอีธานกับเอลล่าไปหา ถามพวกเขารู้สึกยังไงกับวันนี้ และคุยเกี่ยวกับการถ่ายทำของพวกเขาในวันพรุ่งนี้

ญาธิดานั่งข้างๆ ไม่บ่อยนักที่จะมีเวลาผ่อนคลาย

และในขณะนี้ รถสีดำคันหนึ่งก็ขับมาอย่างช้าๆ จอดที่ด้านนอกเขตถ่ายทำ จากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งลงมาจากรถ

ญาธิดาไม่ได้สังเกต สายตาหยุดอยู่ที่อีธานกับเอลล่าตั้งแต่ต้นจนจบ จนกระทั่งผู้กำกับยืนขึ้นกะทันหัน เมื่อเดินไปด้านข้าง เธอถึงได้หันหน้ามองไป

วินาทีที่เห็นชายหนุ่มยืนที่หน้ารถ ญาธิดาก็นิ่งอึ้ง ก็ตกตะลึงในทันที

นี่เธอตาลายเหรอ? ภวินท์มาอยู่ที่นี่ได้ไง?

เธอหายใจเข้าลึกๆ รีบนั่งตัวตรง ยกมือขึ้นขยี้ตา แล้วมองไปทางนั้นอีกครั้ง

ใครจะไปรู้ว่ามันเหมือนมีโทรจิต ภวินท์หันหัวมองมาทางเธอพอดี ขณะที่ทั้งคู่สบตากัน มันเหมือนเกิดประกายไฟกะพริบ

ญาธิดาหายใจติดขัด รีบละสายตากลับมา มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หลังจากเธอกลับมาเมือง J ก็เจอกับภวินท์บ่อยมาก เมื่อวานเจอที่Happy Valleyก็ช่างเถอะ ไม่คิดว่าวันนี้ก็ยังเจอในที่ทำงานอีก!

ทันใดนั้น ผู้กำกับก็หันหน้ามองมาทางเธอ เอ่ยปากเรียก “ธิดา คุณมานี่หน่อย”

ญาธิดาหายใจเข้าลึกๆ ระงับความกังวลและความสงสัยในหัวใจเอาไว้ ลุกขึ้น แล้วแสร้งเดินไปอย่างสุขุม

ผู้กำกับกระแอมไอสองครั้ง แล้วแนะนำให้ภวินท์รู้จัก “คุณภวินท์ ท่านนี้คือคุณแม่ของโมเดลน้อยทั้งสองคน ชื่อญาธิดา เป็นผู้กำกับ……”

เขายังพูดไม่จบ ภวินท์ก็หันหน้าไปมองญาธิดา หรี่ตาเล็กน้อย ฝืนยิ้มพูดขึ้น “ฉันรู้”

ผู้กำกับตกตะลึง ถามอย่างลังเล “พวกคุณ……รู้จักกันเหรอ?”

ภวินท์หันหน้าไปเหลือบมองเขาเรียบๆ ริมฝีปากบางขยับ “ที่เหลือ ฉันจะคุยกับเธอเอง”

ผู้กำกับได้ยินแบบนี้ ใบหน้าก็เกิดความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ไม่นาน เขาก็ลูบจมูก “ครับ พวกคุณคุยกันได้เลย…”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

เมื่อผู้กำกับเดินไปไกลแล้ว ญาธิดาก็หายใจเข้าลึกๆ ก่อนช้อนสายตาขึ้นมองภวินท์ หัวใจก็ลุกเป็นไฟ

“ภวินท์ นี่คุณจะทำอะไรกันแน่?”

ถ้าหากคราวนี้เขาบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญอีกล่ะก็ เธอไม่เชื่อเด็ดขาด!

ดวงตาภวินท์สั่นไหวเล็กน้อย เชิดคางขึ้นแล้วพูดเบาๆ “ดูเหมือนเธอยังไม่รู้ว่า คำสั่งการถ่ายทำโฆษณา ฉันเป็นคนสั่งเอง พูดในอีกแง่หนึ่ง ฉันถือว่าเป็นเจ้านายเธอ”

ได้ยินแบบนี้ ญาธิดาก็หัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าฉันเชื่อไหม?”

จู่ๆเขาก็วิ่งมา บอกว่าเขาเป็นเจ้านายเธอ ใครจะไปเชื่อ!

“ไม่เชื่อเหรอ?” ภวินท์ไม่สะทกสะท้าน กวาดตามองไปทางผู้กำกับ แล้วพูดเรียบๆ “ไม่งั้นเธอคิดว่าเมื่อกี้ผู้กำกับมาทำไม?”

ญาธิดาได้ยินก็อึ้งเล็กน้อย จู่ๆก็พูดไม่ค่อยออก