บทที่ 420 ต้องเป็นคุณเท่านั้น

ญาธิดาตัวแข็งทื่อมากกว่าเดิม เธอกัดฟันแน่น หัวสมองหมุนติ้วๆ

พอเธอแหงนหน้าขึ้น เพื่อมองหน้าภวินท์ พลันพูดเสียงเย็นชา “ทำไมต้องให้ฉันเป็นผู้กำกับเรื่องนี้ให้ได้”

ผู้กำกับที่ยอดเยี่ยมในเมือง J มีมากมาย เขาไม่จำเป็นต้องให้เธอถ่ายด้วยซ้ำ

ภวินท์หันหลังให้เล็กน้อย แววตาหม่นหมองลง และใช้สายตาสอดส่องร่างกายของหญิงสาว พลันพูดอย่างเฉยเมย “เพราะรู้สึกว่าคุณเหมาะสมที่สุดแล้วครับ”

เขาเคยเห็นผลงานของเธอ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาต้องการ อีกอย่าง นอกจากนี้แล้ว เขายังมีความคิดเห็นเรื่องส่วนตัวอีก

ซึ่งในเวลานี้งานถ่ายทำอีธาน เอลล่าใกล้จะอยู่ในช่วงท้าย ขอแค่อาการของเอลล่าไหว ภาพเซทสุดท้ายใกล้จะถ่ายทำเสร็จแล้วอยู่เร็ววัน ถึงเวลานั้น เขาจะใช้เรื่องการทำงานเป็นข้ออ้างเรื่องที่จะรั้งเธอซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

มีบางเรื่องก่อนที่เขายังไม่ชัดเจนพอ เขาไม่มีวันจะปล่อยเธอให้กลับไปแน่

ญาธิดากำหมัดแน่น พลันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ต้องเป็นฉันให้ได้ใช่มั้ย?”

ดวงตาอันลึกซึ้งของภวินท์ ซึ่งเอ่ยปากพูดอย่างไม่มีความลังเลสักนิด “ต้องเป็นคุณโดยเฉพาะครับ”

พอประโยคนี้หลุดออกมาจากปาก ญาธิดารู้ว่า ตนเองไม่มีหนทางหนีทีไล่อีกแล้ว

เธอหยิบสัญญาฉบับนั้นขึ้นมาเปิดพลิกดูอีกครั้ง พลันสูดลมหายใจลึกๆ “ขอแค่ฉันถ่ายจบ คุณก็จะเอาวิดีโอให้ฉันใช่มั้ย?”

ภวินท์พยักหน้าหงึกหงัก พลันพูดตกปากรับคำ “อืม ไม่เก็บไฟล์เอาไว้ครับ”

เมื่อได้ยินเขาพูดจาออกมาเช่นนี้ ญาธิดากัดฟันแน่น จนหนักใจ พลันอ้าปากพูด “งั้นได้ งานนี้ฉันรับ”

ไม่ว่าภวินท์มีเป้าหมายอะไรอยู่ โดยภาพรวมแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเอาวิดีโอคลิปนั้นมาและทำลายให้สิ้นซาก มิเช่นนั้นคลิปวิดีโอนั่นจะกลายเป็นระเบิดเวลาลูกหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะระเบิดขึ้นมาเวลาไหน

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากความหุนหันพลันแล่น เธอไม่อยากเพราะความผิดพลาดเรื่องนี้อาจจะส่งผลกระทบไปถึงชีวิตทุกวันนี้และความสุขของอนาคต

ดังนั้น เธอจึงจำเป็นที่ต้องรับผิดชอบความผิดพลาดของตนเอง

จากนั้นจึงอ่านสัญญาทั้งหมดวนสองรอบ หลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีข้อผิดพลาด ญาธิดาจึงหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อกำกับของตนเองตรงบริเวณช่องรับเงิน

ภวินท์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นลักษณะท่าทางอันแน่วแน่ของเธอแล้ว จึงเลิกคิ้วขึ้นทันที

เขายกมือขึ้น เพื่อเซ็นชื่อลงในสัญญาสองฉบับ จากนั้นถึงได้ด้วยเสียงเรียบเฉย “ถึงเวลานั้นคุณบิ๊กจะเป็นผู้ช่วยผู้กำกับของคุณ มีเรื่องอะไรคุณก็สามารถติดต่อเขาได้โดยตรง”

ญาธิดาช้อนตาขึ้น พลันใช้สายตามองค้อนเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงตอบกลับอย่างแข็งกร้าว “ค่ะ คุณภวินท์”

พูดจบ เธอก็เก็บสัญญา และเดินออกจากห้องทำงานโดยไม่หันหน้ากลับมามองอีกเลย

ภวินท์นั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางมองแผ่นหลังอันเย็นชาของหญิงสาวที่เดินออกไป จนเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นในใจ

เธออาจจะแค้นเคืองเขา แต่ครั้งนี้ เขาจำต้องค้นหาความจริงให้เจอ

ห้านาทีผ่านไป ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พายุผลักประตูเข้ามาและเดินเข้ามาด้านใน พร้อมทั้งกระซิบตักเตือน “คุณภวินท์ครับ ที่บ้านโทรศัพท์มาแล้วหลายครั้ง เหมือนจะมีเรื่องด่วนครับ”

เมื่อภวินท์ได้ จึงยกมือขึ้นนวดหัวคิ้ว ซึ่งพอจะคาดเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร เขาก้มหน้าลง พลันมองแขนที่มีผ้าก๊อซพันเอาไว้ พลันพูดเสียงเรีบเฉย “กลับกันเถอะ”

สิ่งที่ควรเผชิญหน้ายังไงก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี

เรื่องวันนั้นที่สนามม้ามันเกิดการแสดงขึ้นแบบนั้นออกมา จนทำให้คนหลายคนตกใจอยู่ไม่น้อย และก็มีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แม้จะพูดว่าเขาให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์สกัดกั้นการข่าวคราวเอาไว้ แต่คนที่ควรจะรู้ก็รู้กันเกือบหมดแล้ว

สิ่งที่น่าแปลกใจไปกว่านั้นคือ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกิน จนทำให้คนเกิดข้อสงสัยว่ามีคนเล่นตุกติก เขาได้ส่งคนไปตรวจสอบ จนค้นพบความผิดปกติบางอย่าง

เมื่อออกจากสตูดิโอของคุณบิ๊ก ใช้ระยะเวลาการเดินครึ่งชั่วโมงกว่า ภวินท์ก็มาถึงเรือนหอของเขากับนิวรา

ซึ่งตามที่คาดการณ์เอาไว้ เมื่อรถยนต์จอดสนิท พอเขาลงจากรถก็เห็นเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นจอดอยู่ที่สนาม

สาวใช้ที่เข้ามาต้อนรับเป็นคนรับเสื้อโค้ตของภวินท์เอาไว้ จากนั้นก็พูดเตือนทันที “คุณภวินท์คะ คุณท่านกับคุณนายมาค่ะ”

เมื่อภวินท์ได้ยิน จึงพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้เสวนาอะไร พลันก้าวขาเรียวยาวเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าเดินไปยังตัวบ้านทันที