บทที่ 426 ไม่ถึงคิวเธอต้องมาเป็นห่วง

เมื่อเดินออกมาจากประตูใหญ่ของStarlight Venue จนเดินถึงบนรถ ฝีเท้าภวินท์ไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย

พอขึ้นรถมา บานประตูปิดจนเสียงดัง “ปึง” ภวินท์ไม่พูดพูดจา พลันออกคำสั่งให้คนขับรถออกทันควัน

ญาธิดาตกใจจนเหงื่อเย็นเฉียบไปทั้งหมด จนมีเหงื่อผุดขึ้นบนแผ่นหลัง รอจนรถยนต์ค่อยๆ สตาร์ทรถออกช้าๆ เพื่อเคลื่อนตัวออกจากStarlight Venue เธอถึงได้แอบถอนหายใจโล่งอก

หลังจากนั้นสักพัก เธอหันหน้าไป สายตาเหลือบมองทางด้านข้างของชายหนุ่มอย่างระแวดระวัง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง ใบหน้าพลันมีความเย็นเฉียบปกคลุมขึ้นมาอีกชั้น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นขีด ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

เธอขยับริมฝีปาก พลันเอ่ยปากกระซิบถามอย่างอดใจไม่ไหว “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

สีหน้าของภวินท์เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย พลันหันมองมาทางเธอ พร้อมทั้งพูดเสียงเรียบเฉย “ไม่มีอะไร”

ญาธิดาตกตะลึงทันที พลันย่นคิ้ว พร้อมทั้งเกิดความสงสัยมากขึ้นกว่าเดิมอยู่ในใจ

ก็แค่หยกแค่ชิ้นเดียว และการ์ดหนึ่งใบ ซึ่งทำให้ภวินท์ที่เป็นคนใจเย็นมาตลอดตื่นตระหนกได้ สิ่งของเหล่านั้นที่ส่งมาให้เธอตกลงว่ามันสื่อความหมายว่าอะไรกัน?

ญาธิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางพูดถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่มั้ย?”

ภวินท์หลุบตาลง เพื่อปกปิดความเย็นชา พร้อมทั้งตอบอย่างเรียบเฉย “ไม่มีอะไร หยกชิ้นนี้มันทำให้ผมฉุกคิดถึงคนที่เคยรู้จักกันคนหนึ่ง ผมขอตรวจสอบดูก่อน”

เขาพูด พร้อมทั้งก้มหน้าเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ พร้อมทั้งพูดอย่างเรียบเฉย “ดึกแล้ว จะส่งคุณกลับบ้าน”

ญาธิดาขยับปาก กระทั่งยังเกิดความรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ พลันครุ่นคิด แต่คำพูดที่ติดริมฝีปากยังต้องกลืนลงคอไป

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถยนต์ก็มาถึงแกรนด์ บูเลอวาร์ด ญาธิดาลงจากรถ พลันปิดประตูทางด้านหน้าและหันหน้ากลับมามองผู้ชายที่นั่งอยู่บนรถแวบหนึ่ง

ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มเย็นชาเล็กน้อย โดยที่ไม่หันไปมองเธอ ความรู้สึกหม่นหมองและไม่ชัดเจนที่อยู่นัยน์ตา จนทำให้คาดเดาความนึกคิดของเขาไม่ออก

เมื่อมองเห็นรถยนต์เลี้ยวกลับ และขับเคลื่อนออกไปไกล ญาธิดายืนอยู่ที่เดิม จนเกิดความวิตกกังวลไม่สามารถอธิบายได้อยู่ในใจมาตั้งแต่แรกแล้ว

หลังจากนั้นหลายวินาที เธอมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับอย่างรุนแรง เธอกลับเป็นห่วงภวินท์ เธอสะบัดศีรษะไปมา พลันยกริมฝีปากหัวเราะเยาะอย่างไม่รู้ตัว

ภวินท์เป็นบุคคลประเภทไหน จำต้องให้เธอไปห่วงที่ไหนกันล่ะ? ตอนนี้สิ่งที่เธอควรเป็นห่วงที่สุดก็น่าจะเป็นเรื่องของตัวเธอเองแล้ว ว่าจะจัดการถ่ายคลิปสั้นการกุศลให้แล้วเสร็จอย่างเร็วที่สุดได้อย่างไรกัน จึงเอาคลิปวิดีโอนั้นมาและรีบเดินทางออกจากเมือง J ถือว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่เธอควรจะคำนึงถึงมากที่สุด

ส่วนเรื่องอื่นๆ นั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับภวินท์ คาดว่าคงมีคนมายืนเข้าแถวยาวเหยียดเพื่อช่วยแบกความวิตกกังวลของเขา คงไม่ถึงคิวเธอหรอก?

ญาธิดาหัวเราะอย่างเย็นชา หลังจากทิ้งความสงสัยไว้ด้านหลังแล้ว พลันหันหลังกลับและเดินเข้าประตูใหญ่ของแกรนด์ บูเลอวาร์ดทันที

ภายในห้องเงียบสนิท โคมไฟใหญ่ภายในห้องรับแขกปิดไฟแล้ว เหลือไว้แค่โคมไฟดวงเล็กไว้หนึ่งดวง ดูเหมือนว่าดร.ยติภัทรกับปภาวีพักผ่อนแล้ว อีธานกับเอลล่าก็น่าจะนอนหลับสนิทไปแล้ว

เขาเดินย่องเบาไปยังห้องเด็ก และค่อยๆ ผลักบานประตูเพื่อดูภายใน

มีเตียงเล็กสองเตียงวางเคียงข้างกัน ฝั่งหนึ่งคืออีธาน อีกฝั่งคือเอลล่า เมื่อมีเสียงประตูดัง อีธานที่อยู่ทางนั้นก็เริ่มขยับตัว ญาธิดาลังเลอยู่ชั่วครู่ พร้อมทั้งก้าวฝีเท้าเดินเข้าไป และมาอยู่ข้างเตียงเล็กของอีธาน

ซึ่งเป็นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้ เจ้าเด็กน้อยผมยุ่งเหยิงก็โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมาจากผ้าห่ม รอจนดวงตาเบิกโตอันสดใสมีชีวิตชีวาจ้องมองเธอ พลันเรียกเสียวแผ่วเบา “คุณแม่...”

ญาธิดาโน้มตัวทันควัน พลันกดเสียงต่ำเอ่ยถามทันที “ทำไมลูกยังไม่นอนคะ?”

“รอคุณแม่อยู่ครับ” อีธานยื่นมือเล็กๆ อันอวบอ้วนออกมาคว้ามือของญาธิดาเอาไว้ พลันกระซิบถาม “คุณแม่ พรุ่งนี้คุณแม่ไปว่ายน้ำเป็นเพื่อนพวกเราได้ไหมครับ? พรุ่งนี้ที่สระว่ายน้ำมีกิจกรรมครับ คุณพ่อคุณแม่ต่างไปร่วมงานเป็นเพื่อนลูกกันทั้งนั้นเลย”

ซึ่งไม่คาดคิดเลยว่าอีธานรอให้เธอกลับมาก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้กับเธอ เวลานั้น เกิดความรู้สึกละอายใจและความเจ็บปวดตีขึ้นมาในหัวใจขึ้นมาสักระยะ เธอโน้มตัวลง และจุมพิตหน้าผากของเจ้าเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา พร้อมทั้งกระซิบพูด “ไปค่ะ พรุ่งนี้แม่จะโทรศัพท์ไปหาพ่อแต่เช้าเลย แล้วค่อยพาพวกหนูไปค่ะ”

แววตาอีธานฉายอาการดีใจอย่างลิงโลดออกมา “จริงเหรอครับ?”

ญาธิดาอบอุ่นหัวใจ พลันพยักหน้าให้เธอ “วางใจได้เลย นอนซะนะ”