บทที่ 536 ข่าวร้าย

เขาโบกมือให้ลูกน้องถอยออกไป จู่แต่ ๆ ภวินท์ก็พูดขึ้น “รอก่อน”

“มีอะไรเหรอ?”

ภวินท์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นดูเหมือนรู้อะไรบางอย่างจึงถามเรื่องที่เกิดขึ้น

ยังไม่ทันที่ลูกน้องของเขาจะเอ่ยปาก หลุยส์ก็เดินเข้ามาพูด “ไม่มีอะไร ไม่ต้องกังวลหรอก”

พูดเสร็จ เขาก็โบกมือเป็นสัญญาณให้ออกไป

ใครจะคาดคิดว่าภวินท์กลับพูดขึ้นอีกครั้ง “เมื่อกี้ฉันเห็นนะ เขาพูดถึงญาธิดา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ภวินท์รับรู้ได้จากการอ่านปากเมื่อสักครู่ เห็นว่าลูกน้องของหลุยส์มารายงานถึงเรื่องอะไรบางอย่าง

หลุยส์ไม่ทันได้คาดคิด ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่จำเป็นต้องโกหกอีกต่อไป เขาเดินเข้าไปและพูดว่า “ก่อนที่ภูผาจะไปที่นั่น ญาธิดากับคนจำนวนหนึ่งก็ได้ไปที่สถานปฏิบัติธรรมเช่นกัน”

ภวินท์ได้ยินดังนี้ เขาเผลอขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว พลันนึกอะไรบางอย่างออก วันนี้ขณะที่อยู่บนลานกว้างเขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของญาธิดา ในตอนนั้นเองเขาก็ลองถามพายุด้วย หรือญาธิดาอาจจะมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วก็ได้?

แต่เธอไปที่นั่นทำไมกัน? แล้วเธอหาที่นั่นเจอได้ยังไง? เธอเป็นคนพาภูผาไปที่นั่นเหรอ?

ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาค่อย ๆ กำหมัดแน่น ไม่ยอมพูดอะไร

หลุยส์เห็นว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ฉันให้ลูกน้องของฉันอยู่ค้นหาที่สถานปฏิบัติธรรมต่อแล้วล่ะ ฉันคิดว่าท่านเจ้าอาวาสอาจจะกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ ยังไงซะพวกเขากับภูผาก็ไม่เคยมีเรื่องราวบาดหมางกัน คงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องกำจัดพวกเขาทั้งหมดหรอก”

เช้าวันรุ่งขึ้นอันสดใส ภวินท์ก็ลุกตื่นขึ้น เขานั่งลงบนรถเข็นที่ริมระเบียงสายตามองออกไปไกล จิตใจของเขากระสับกระส่าย

ตั้งแต่เขากลับมาจากเขารามจนมาถึงเมืองJ เรื่องต่าง ๆ มากมายก็ประดากันเข้ามาให้หัวของเขา

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดี

ในตอนนี้ สำหรับคนอื่น ๆ เขาไม่ต่างจากตายไปแล้ว ถ้าเกิดจู่ ๆ เขาปรากฏตัวขึ้นมันจะช่วยอะไร ไหนจะยังมี STN Group อีก

มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวจนเขาคิดอะไรไม่ออก

ในขณะนั้นเอง ก็มีคนเปิดประตูออก เป็นหลุยส์ที่เดินเข้ามา เขามองหาอยู่หนึ่งรอบ สุดท้ายก็เห็นเขานั่งอยู่ที่ระเบียง สายตาของเขาฉายแววแห่งความลังเล

เมื่อภวินท์ได้ยินเสียงของเขา จึงหันมาถาม “เรื่องมันเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

หลุยส์เงียบไปครุ่หนึ่ง เดินตรงมาหาเขา สายตามองทอดยาวไปไกล ตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “อืม”

ใจของภวินท์สั่น ไม่ได้พูดอะไร เฝ้าคอยคำตอบจากหลุยส์

เงียบไปไม่นาน หลุยส์จึงพูดขึ้น “ตอนนี้พบศพของท่านเจ้าอาวาสแล้ว ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรจากสถานปฏิบัติธรรม ถูกมีดแทง ส่วนนักบวชเฒ่ากับเณรน้อยคนอื่น ๆ ยังไม่พบ”

คำพูดพวกนี้ราวกับมีดที่มาทิ่มแทงเขา จิตใจของภวินท์ดำดิ่ง มือที่จับที่วางแขนกำแน่น เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นมา ดูเหมือนเขาจะพยายามสงบสติเอาไว้ แต่ร่างกายของเขากลับสั่นระริก

ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจ้าอาวาสมอบที่พักและคอยดูแลเข้าล่ะก็ เขาคงจะมีชีวิตมาจนถึงวันนี้ไม่ได้ หรือจะพูดอีกอย่างนัยก็คือ คนที่สถานปฏิบัติธรรมทั้งหมดเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้

จนกระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณคนเหล่านั้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นตัวเขาเองที่นำหายนะมาสู่ผู้อื่น เจ้าอาวาสเสียชีวิตไปแล้ว คนอื่น ๆ ก็หายตัวไป เขาไม่รู้จะให้อภัยตัวเองยังไงดี !

ความรู้สึกหงุดหงิดและละอายใจอยู่ในส่วนลึกของจิตใจของเขา เป็นเพราะว่าตอนนี้ขาของเขายังใช้การไม่ได้ แม้จะไปหาภูผาเพื่อชำระแค้นก็ยังทำไม่ได้!

หลุยส์ได้เห็นดังนั้น เขายืดมือไปตบไหล่ของเขา พลางพูดปลอบประโลมว่า “เรื่องเป็นอย่างนี้ไปแล้ว ฉันเสียใจด้วยนะ”