บทที่ 547 ทำไมถึงเป็นเธอ?

ญาธิดาไม่ได้สนใจ เธอหาที่นั่งเองตามใจชอบและพูดอย่างเป็นกันเองว่า “ไวน์อะไรก็ได้ ขอฉันแก้วหนึ่ง”

เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้าของภวินท์ก็ยิ่งอึมครึมมากขึ้นกว่าเดิมทันที

ผู้หญิงคนนี้ฟังไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจกันแน่?

เมื่อญาธิดาเห็นว่าทั้งเขาและหลุยส์ต่างก็ไม่มีใครตอบสนองเธอสักคน เธอจึงเอื้อมมือออกไปหยิบแก้วด้วยความหงุดหงิด แล้วรินไวน์ให้ตัวเอง

จู่ ๆ มือใหญ่คู่หนึ่งก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้จนญาธิดาหันขวับไปมองด้วยความตกใจ และบังเอิญสบสายตากับดวงตาดำสนิทของภวินท์เข้าพอดี

เขาขยับริมฝีปากพูดทีละว่า “เธอเป็นผู้หญิงจะดื่มไวน์ไปทำไม?”

ประโยคที่เขาพูดเมื่อกี้ความหมายชัดเจนมาก คิดไม่ถึงว่าเธอจะเข้าใจผิดเป็นว่าอยากดื่มไวน์แบบไหน

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตอนอยู่ในห้องนอนเมื่อกี้เวลาเธอมองคุณย่าเธอเอาแต่รู้สึกหดหู่ใจ แล้วก็นึกถึงพ่อแม่และลูก ๆ ของตัวเองขึ้นมา จนรู้สึกทรมานใจอย่างบอกไม่ถูก

ครอบครัวที่แท้จริงก็คงจะเป็นแบบนี้กันหมด ทำดีกับคนที่เรารักอย่างจริงใจ ไม่ว่าเขาจะสุขหรือทุกข์เราก็จะรู้สึกตามไปด้วย และคอยห่วงใยเขา เมื่อครู่นี้ยิ่งได้เห็นคุณย่ากำลังฝังเข็มรักษาอาการอยู่ในห้องนอน เธอก็ยิ่งควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก พอเดินลงมาเห็นพวกเขากำลังดื่ม เธอก็เลยอยากดื่มสักแก้วด้วยเหมือนกัน

ญาธิดาหรี่ตาเหลือบมองแก้วไวน์ของพวกเขาแล้วพูดว่า “พวกคุณยังดื่มได้ แล้วทำไมฉันจะดื่มไม่ได้”

ภวินท์พูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเราก็ส่วนพวกเรา เธอก็ส่วนเธอ”

น้ำเสียงของเขาเผด็จการมาก หลุยส์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามได้แต่นั่งกลั้นเสียงหัวเราะ จนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวและพูดออกมาว่า “พอได้แล้ววิน ทำอย่างกับกำลังห้ามเมีย มายืนจีบกันต่อหน้าฉันอยู่ได้ ฉันมองจนปวดลูกตาไปหมดแล้ว”

ขณะที่พูดเขาก็เหลือบไปมองภวินท์ที่ยังคงจับมือญาธิดาไว้ไม่ปล่อย

พอญาธิดากับภวินท์นึกขึ้นได้ ทั้งสองรีบหันมองหน้ากันและดึงมือของตัวเองกลับไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของภวินท์ดูเก้อเขินเล็กน้อย เขาเอื้อมมือขึ้นไปหยิบน้ำผลไม้ที่อยู่ข้าง ๆ เอามาวางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หันมองไปทางหลุยส์อีกครั้งและพูดด้วยท่าทางจริงจังว่า “ที่นายเคยบอกฉันเรื่องที่นายได้ยินมาเกี่ยวกับเรื่องร้านค้ากับอสังหาริมทรัพย์พวกนั้น ภูผามีคำสั่งใหม่อะไร...”

เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีลูกน้องคนหนึ่งวิ่งมาจากทางประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขามองไปที่ภวินท์แล้วพูดขึ้นว่า “คุณภวินท์เกิดเรื่องแล้วครับ ผู้หญิงคนนั้น...”

เขากำลังจะพูด แต่ทันได้สังเกตสีหน้าของหลุยส์ที่อยู่ข้าง ๆ เสียก่อนจึงชะงักนิ่งไป ก่อนจะเหลือบมองญาธิดาอย่างระแวดระวังและแผ่วเสียงเบาลงเรื่อย ๆ

ภวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร พูดต่อเถอะ”

“ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นอยากจะฆ่าตัวตาย เธอเลยกัดลิ้นตัวเอง แต่โชคดีที่มีคนของเราไปเจอก่อนเลยไม่เป็นไรมาก แต่ว่าเธอแรง...”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสีหน้าของภวินท์ยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิม

ญาธิดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำรายงานของลูกน้องก็เผลอขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ผู้หญิง? ผู้หญิงคนไหน?

ทำไมเธอไม่เคยได้ยินว่าเรื่องนี้มีผู้หญิงที่ไหนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?

เอไม่ทันได้เอ่ยปากถาม หลุยส์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ยันตัวลุกขึ้นก่อนแล้ว “วิน ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันไปดูให้”

พูดจบเขาก็เดินออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขาทันที

ญาธิดารู้สึกไม่ค่อยสบายใจหลังจากเงียบไปสักพัก เธอก็เงยหน้าขึ้นไปมองภวินท์แล้วถามว่า “ผู้หญิงที่พวกเขาพูดถึงคนนั้น...เป็นใคร?”

ภวินท์ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไปสักพักแล้วพูดเสียงเรียบว่า “น่าจะเป็นผู้หญิงของภูผา ครั้งนี้เธออยู่กับคุณย่าพอดี ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้อะไรบ้างก็เลยจับเธอมาด้วย”

ขณะที่พูดเขาก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาเลือกรูปถ่ายรูปหนึ่งยื่นให้ญาธิดา “เธอคนนี้แหละ”

มองแค่แวบเดียวญาธิดาก็ถึงกับอึ้งไปทันที ในสมองของเธอว่างเปล่า ได้แต่ยื่นมือไปรับโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ

ทำไม...ทำไมถึงเป็นเธอ!