บทที่ 557 เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

ขณะที่กำลังพูด เขาก็เหลือบไปมองพายุที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาเย็นชามาก

พายุเข้าใจในทันที เขาก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของนิวราและควบคุมข้อมือของเธอจากด้านหลัง เขาจับมือของเธอก่อนจะลากมีดปอกผลไม้วาดผ่านแก้มของเธอ

นิวราไม่ทันรู้ตัว เธอรู้สึกปวดแสบที่แก้มของตัวเองขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก หน้าซีดขาวไปด้วยความกลัว และพยายามเบี่ยงใบหน้าออกไปด้านข้างอย่างสุดกำลัง

“อย่า...อ๊าย! อย่า!”

นิวราดิ้นอย่างแรงจนหลุดจากพายุ และรีบวิ่งออกไปด้านข้างด้วยความตื่นตระหนก แต่เท้ากลับลื่นและล้มลงไปกับพื้นเสียก่อน

หลังจากนั้นเธอก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดแก้มของตัวเองอย่างรวดเร็ว พลางส่ายหน้าไปมาด้วยความหวาดกลัว “อย่าแตะต้องหน้าฉันนะ! อย่า!”

เธอเอามือที่ปิดแก้มออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นเลือดบนฝ่ามือ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความตื่นตระหนกและใช้หน้าจอโทรศัพท์เป็นกระจกสะท้อนมองดูใบหน้าของตัวเอง เมื่อเห็นว่าบนแก้มขวาของเธอมีรอยข่วนเล็กน้อยจากคมมีดผลไม้ แผลเล็กมากและไม่ลึก มีเลือดออกเพียงเล็กน้อย

เธอสูดหายใจเข้า ก่อนที่ความโกรธจะปะทุออกมา เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางพายุอย่างโกรธเคือง พลางกัดฟันพูดว่า “แกบ้าไปแล้วหรือไง! กล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้!”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกกำลังแผ่ซ่านเข้ามาจากข้างกายของเธอ เธอหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพบกับใบหน้าเยือกเย็นของภวินท์

ความโกรธกำลังปะทุอยู่ในดวงตาเขา ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความรังเกียจและรำคาญใจ นิวราตกใจและรีบระงับอารมณ์ที่แสดงออกทางสีหน้าของตัวเองเอาไว้ทันที

ทันใดนั้นเสียงของภวินท์ก็ดังขึ้น “เธออยากตายไม่ใช่เหรอไง? อยากจะควักหัวใจออกมาพิสูจน์ไม่ใช่เหรอ? ทำไมกับอีแค่แผลเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ก็ทนไม่ได้ซะแล้วล่ะ?”

ภวินท์ไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด เขามองทะลุทะลวงใบหน้าจอมปลอมของเธอจนหมดแล้ว จู่ ๆ ใบหน้าของนิวราก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และมันดูน่าเกลียดน่ากลัวมาก

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่ว่าตอนนี้เธอจะพยายามแก้ตัวหรืออธิบายยังไง ภวินท์ก็คงไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว

เธอกัดฟันแน่นไม่พูดไม่จา และยันตัวลุกขึ้นยืน เพื่อรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายของตัวเธอเอง เธอจึงพูดออกมาว่า “พี่วิน ถ้าพี่ไม่เชื่อนิวก็ตามใจ นิวยังคงยืนยันในสิ่งที่นิวพูดไปเมื่อกี้ และค่ารักษาพยาบาลของญาธิดานิวจะจ่ายเอง”

หลังจากพูดจบเธอก็เดินตรงออกไปด้านนอกโดยไม่รอให้ภวินท์พูดอะไรอย่างอื่นอีก

ภวินท์กัดฟันแน่น ความโกรธปะทุอยู่ในใจของเขาและมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

เพียงไม่นานเสียงไซเรนของรถพยาบาลก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยพยาบาลสองสามคนลงมาจากรถและถามอาการและสถานการณ์เบื้องต้น หลังจากตรวจดูอาการบาดเจ็บของญาธิดาแล้ว พวกเขาก็พาญาธิดาไปขึ้นรถพยาบาลและตรงไปที่โรงพยาบาลส่วนกลางทันที

ภวินท์ให้พายุขับรถตามไปที่โรงพยาบาล แต่เมื่อไปถึงกลับถูกหมอห้ามให้รออยู่ด้านนอก คุณย่าก็ตามมาด้วยเหมือน เธอเดินไปเดินมาด้วยความกังวลและบ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลา

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ภวินท์มองคุณย่าที่ยังกระสับกระส่ายกระวนกระวายใจไม่หยุด เห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา “คุณย่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ เธอจะไม่เป็นอะไร”

พูดจบเขาก็ยื่นมือออกไปและจับมือของคุณย่าเอาไว้เบา ๆ

แต่คุณย่ากลับไม่ยอมรับ แถมยังสะบัดมือของเขาออกทันที แล้วพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “เรื่องในวันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะแกมันก็คงจะไม่เกิดขึ้นหรอก!ทำไมแกไม่ลองคิดดูบ้างว่าเสือสองตัวมันอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ห้องหนึ่งห้องยากจะให้เมียสองคนอยู่ แกปล่อยให้พวกเธอสองคนอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน ไม่มีเรื่องสิถึงแปลก!”

พอดิ้ยนแบบนั้น ภวินท์ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้นิวราเข้ามา แต่เพราะเธอเอาแต่ร้องไห้งอแง พอเขานึกถึงความสัมพันธ์เก่า ๆ ก็เลยทำให้เขาใจอ่อน แต่กลับกลายเป็นว่าการให้อภัยที่เขามีต่อนิวรากลับเป็นตัวให้ท้ายให้เอทำในสิ่งที่มันแย่ลง!

นิวราเหี้ยมโหมมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก จากเรื่องที่เธอเคยทำ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินข่าวลือมาก่อน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไร แต่ต่อมาเธอกลับทำในสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกใจครั้งแล้วครั้งเล่า และการกระทำที่ชั่วร้ายต่อหน้าเขาในวันนี้เขาจะไม่มีวันให้อภัยอย่างแน่นอน!