บทที่ 643 คุณอาเองก็หนีออกจากบ้านมาเหมือนกันเหรอคะ？

เสียงเตือนจากโปรแกรมนำทางด้านหน้าบ่งบอกว่าถึงจุดหมายแล้ว จากนั้น มิเตอร์ก็รายงานค่าโดยสารออกมา ญาธิดาหายใจเข้าลึก ก่อนจะสแกนจ่ายเงินค่าโดยสารให้คนขับรถ แล้วมองดูเม็ดฝนที่ตกอยู่นอกหน้าต่างอย่างกังวลใจ

เหมือนรู้สึกถึงความกังวลใจของเธอ บวกกับเธอคนเดียวต้องดูแลลูกสองคน คนขับรถลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “มีร่มอยู่ตรงหลังรถ คุณเอาไปใช้เลยครับ”

ญาธิดาชะงักงัน พอหันกลับไปมองก็เห็นร่มสองคันอยู่ด้านหลังเบาะรถ พอมองฝนที่ตกอยู่ข้างนอก แล้วมองคนขับด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณค่ะลุง!”

คนขับรถพยักหน้าให้ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรแม่หนู รีบกลับบ้านเถอะ ฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ …”

ญาธิดารีบพยักหน้ารับ ก่อนจะเลือกร่มที่ดูเก่ากว่าขึ้นมา แล้วเปิดประตูรถ เห็นได้ชัดว่า อีธานกับเอลล่าไม่เคยเจอกับเหตุการณ์ฝนตกหนักแบบนี้มาก่อน แต่ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้พวกเขาจำเป็นต้องเดินลงจากรถไป

ญาธิดากัดฟัน ให้ทั้งสองคนเดินอยู่ด้านหน้า ส่วนตนเองคอยปกป้องอยู่ด้านหลัง ร่มกางอยู่บนศีรษะของพวกเขา พยายามป้องกันไม่ให้พวกเขาโดนฝนสาดมากที่สุด

แต่ฝนที่ตกหนักแบบนี้ ร่มที่ทั้งเล็กและเก่าแบบนี้แทบจะช่วยอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ปกป้องเด็กทั้งสองคนไม่ให้เปียก รอจนพวกเขาเข้าไปในตึก ก็เปียกโชกไปแล้วเกือบครึ่ง

พอเห็นเด็กน้อยสองคนเปียกโชกไปทั้งตัว ญาธิดาก็รู้สึกสงสารมาก เธอจูงมือพวกเขาขึ้นไปชั้นบน พร้อมกับพูดปลอบโยนพวกเขาในขณะที่เดินไปด้วย “ไม่ต้องกลัวจ้ะ พวกเราใกล้จะถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวเราอาบน้ำอุ่นกัน แล้วตรงเข้าไปในผ้าห่ม นอนหลับพักผ่อนกันเลย!”

เด็กทั้งสองคนในเวลานี้เชื่อฟังอย่างน่าประหลาด ไม่บ่นหรืออาละวาดเลย แค่พยักหน้าขึ้นลงอย่างเชื่อฟัง

ญาธิดามองพวกเขา ทั้งซาบซึ้งใจและสงสารจับใจ จึงจูงมือพวกเขาไปที่ประตู แล้วก้มลงพร้อมกับคลำหากุญแจเปิดประตู แต่ไม่ว่าจะคลำหายังไง มันก็ว่างเปล่า หัวใจของเธอก็ “กระตุก” ทันที

ทำไมถึงไม่มีล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าเธอมีนิสัยชอบซ่อนกุญแจไว้ใน “ฐานลับ” เธอมักจะลืมกุญแจบ่อยๆ ดังนั้นเธอจึงจงใจแอบใส่กุญแจดอกเล็กๆ ไว้ในร่องที่ด้านข้างของประตู และตลอดหลายปีมานี้ไม่เคยผิดพลาดก่อน แต่ทำไมครั้งนี้...

เธอย่อตัวลงไปอีกเล็กน้อย แล้วคลำหาอีกหลายครั้ง แต่ก็ยังหาไม่เจอ ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นมา

ไม่ว่าทำไมกุญแจถึงไม่อยู่ แต่สรุปก็คือตอนนี้พวกเธอกำลังเผชิญกับความจริงก็คือไม่มีกุญแจเข้าบ้าน ทำให้พวกเขาไม่มีบ้านให้กลับ ในช่วงค่ำคืนที่มีฝนตกหนักอยู่ด้านนอก พวกเขาจึงไปที่ไหนไม่ได้

ในเวลานี้ ญาธิดาเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายทันที เธอกัดฟัน ก้มลงสบตากับสายตาของเด็กน้อยสองคนที่มองเธอด้วยความคาดหวัง เธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ ดวงตาของเธอจึงแดงก่ำขึ้นมา

จะว่าไปแล้ว เธอช่างเป็นแม่ที่ล้มเหลวจริงๆ

“คุณแม่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

อีธานยื่นมือออกมา แล้วดึงชายเสื้อของเธอเบาๆ ดวงตาดำของเธอแวววาวราวองุ่นดำสองลูก

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะฝืนยกยิ้มออกมา แล้วมองพวกเขาพร้อมกับพูดว่า “ขอโทษจ้ะเด็กๆ แม่หากุญแจบ้านไม่เจอ แม่คงต้องพาพวกหนูไปพักที่โรงแรมแล้วล่ะ”

“ครับ ผมไม่เกี่ยง...”

“หนูด้วยค่ะ”

เด็กน้อยที่แสนเข้าอกเข้าใจแม่ไม่มีท่าทางเกี่ยงงอน ทั้งสองคนเป็นเด็กดีจนทำให้รู้สึกสงสาร ญาธิดาสูดหายใจกลั้นน้ำตา แล้วจูงมือลูกๆ เดินลงบันไดออกจากตึก กลับไปที่หน้าประตูทางเข้าอีกครั้ง

แต่โชคดีมาก เพราะคนขับรถที่พาพวกเขามาที่นี่เมื่อกี้ยังไม่ได้จากไป เขาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้แล้วเปิดหน้าต่างเพื่อสูบบุหรี่ พอเห็นพวกเธอสามคนเดินออกมา จึงทั้งรู้สึกแปลกใจและตลกมาก

แน่นอนว่าญาธิดาก็เห็นรถเหมือนกัน เธอยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วพาลูกๆ เดินเข้าไปหา

“ลุงคะ ครั้งนี้ช่วยพาพวกหนูไปโรงแรมแถวใกล้ๆ นี้ค่ะ ขอแบบสภาพดีและปลอดภัยนะคะ”

ในเวลานี้ เธอไม่อยากให้ลูกๆ ต้องลำบากแล้ว แล้วอีกอย่างเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวและมีลูกเล็กๆ อีกสองคน เพื่อความปลอดภัย จึงต้องเลือกพักในที่ที่ดีกว่า