บทที่ 645 ขอความช่วยเหลือจากเขา

ไม่รอให้ญาธิดาเอ่ยปากพูดอะไร เอลล่าก็ยื่นขนมหวานที่เพิ่งได้รับมาให้เธอ “คุณแม่ ดูสิคะ นี่เป็นของที่คุณอาสุดหล่อเอามาให้ค่ะ!”

ญาธิดาเหลือบมอง พอเห็นโลโก้ของโรงแรม เธออดที่จะรู้สึกตกใจไม่ได้ นี่เป็นของขวัญ สำหรับลูกค้าวีไอพีของโรงแรม และมีเฉพาะลูกค้าวีไอพีของโรงแรมระดับห้าดาวแห่งนี้เท่านั้นที่สามารถได้รับ พวกเธอทั้งสามคนไม่มีคุณสมบัตินั้น ถึงแม้ห้องพักนี้ถูกเปิดด้วยบัตรประชาชนของภวินท์ แต่ของขวัญชิ้นนี้ไม่ได้เป็นของพวกเธอ

ภวินท์เอาของสิ่งนี้มาให้พวกเธอ แสดงว่าเขาเองก็พักอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้เหมือนกัน ...

ถ้าอย่างนั้นการเจอกันที่แผนกต้อนรับก่อนหน้านี้ ก็สมเหตุสมผล เขาเอาของมาให้ แต่เธอกลับด่าว่าเขาไปแบบนั้น จะว่าไปแล้วเป็นเธอที่ทำผิดไป

อารมณ์ของญาธิดานั้นเคร่งขรึมลง หลังจากพาเด็กสองคนนอนหลับบนเตียงไปแล้ว แต่เธอกลับนอนพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ

จะว่าไปแล้ว ห้องพักที่พวกเธอพักในคืนนี้เป็นภวินท์ช่วยเปิดให้ เธอต้องขอบคุณเขาถึงจะถูก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตะกี้ มันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ

เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเปิดโทรศัพท์หน้าสนทนาของภวินท์ แล้วโอนค่าห้องคืนเขา ก่อนจะพิมพ์ข้อความขอโทษเขาไป “เมื่อตะกี้ต้องขอโทษด้วยค่ะ... รวมถึงเรื่องในวันนี้ ขอบคุณมาก”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หลังจากส่งข้อความไปแล้ว แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

เธอสูดหายใจเข้าลึก และไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย เธอก็รีบปิดโทรศัพท์ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วนอนลงบนเตียงทันที

ถ้ามีข้อความอะไร ไว้ค่อยดูพรุ่งนี้ก็แล้วกัน

เธอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากนอนลงก็หันไปมองเด็กน้อยทั้งสองคนที่กำลังนอนหลับสนิท ในใจจึงสงบลง

ไม่นาน ความง่วงก็เข้าจู่โจม จนเธอผล็อยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกปลุกตื่นด้วยบริการรูมเซอร์วิส พอเธอได้ยินเสียงพนักงานตรงหน้าประตู เธอจึงเปิดประตู แล้วเห็นพนักงานชายสองคนผลักรถเข็นที่วางอาหารยืนรออยู่ที่หน้าประตู

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึก แล้วถามว่า “คือว่า...ฉันคิดว่าฉันไม่ได้สั่งอาหารนะคะ?”

พนักงานชายหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอยู่ด้านหน้าตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “นี่คือสิ่งที่คุณภวินท์ที่อยู่ห้องข้างๆ สั่งให้ทางเรานำมาส่งครับ”

คุณภวินท์ที่อยู่ห้องข้างๆ?

ญาธิดาชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอมองไปทางประตูห้องข้างๆ ที่ปิดอยู่ด้วยความประหลาดใจ แล้วชี้ไปถามว่า “ห้องนั้น...คือห้องของคุณภวินท์เหรอคะ?”

พนักงานชายพยักหน้า “ใช่ครับ”

ลำคอญาธิดาลำคอตึง และพูดอะไรไม่ออกทันที

นี่เขาพักอยู่ห้องข้าง ๆ พวกเธออย่างนั้นเหรอ? มิน่าล่ะเมื่อคืนเขาถึงมาเคาะประตูกลางดึกแบบนั้น

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะหลบทาง ให้พวกเขาเอาอาหารเข้ามา

หลังจากที่พนักงานโรงแรมส่งอาหารแล้ว พวกเขาก็ออกไปอย่างรวดเร็ว ญาธิดาเดินไปที่หัวเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง

แล้วพบว่ามีข้อความตอบกลับของภวินท์ที่ตอบกลับเธอเมื่อคืนนี้ พอเธอเปิดออกมาดู ก็เห็นเพียงประโยคง่ายๆ ตอบกลับมา “พรุ่งนี้เช้ามาหาผมด้วย มีเรื่องจะคุยด้วย”

พอเห็นประโยคง่ายๆ นี้ ญาธิดาก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เธอเองก็สงสัย ภวินท์อยากจะเจอกับเธอ อยากจะคุยอะไรกับเธอกันแน่?

ญาธิดาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ หลังจากที่กลับมาในห้อง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นหอมของอาหารหรือเสียงเปิดประตูเมื่อตะกี้ เด็กน้อยสองคนจึงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากเตียง