บทที่ 659 ทรมานกันและกัน

ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบๆ ตัวของภูผาก็เย็นยะเยือก สีหน้าของเขาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงดุดัน “ส่งคนไปตรวจสอบ เดี๋ยวนี้เลย”

ครามรีบตอบด้วยสีหน้าที่จริงจังทันที “ครับ”

แต่ในขณะที่เขาหันหลังเตรียมจะออกไป ภูผาก็เรียกเขาไว้อีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน!”

ครามหันกลับมามองเขา “คุณชายมีอะไรจะสั่งอีกเหรอครับ?”

“ตรวจสอบความเคลื่อนไหวของญาธิดาด้วย ตรวจสอบมาให้หมด”

“ได้ครับ”

พอครามเดินออกไป สีหน้าของภูผาก็ดุร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ มือของเขาที่วางอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว และสั่นเทาไปหมด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ขึ้นมากะทันหัน

สิงโตถูกจับ นี่คือเรื่องที่อยู่นอกเหนือจากความคาดหมาย เพราะเชื่อในความสามารถของเขา ดังนั้นจึงปล่อยให้เขาเป็นคนดูแลพ่อของตนเอง

แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้!

เขายังไม่ได้รับพินัยกรรมจากตาแก่นั่น กลับตกไปอยู่ในมือของไอ้ภวินท์ มันผิดพลาดไปจากความคาดหมายของเขาจริงๆ!

เขาจำได้ว่าทนายความเคยพูดไว้ว่า ปกรณ์จิ้งจอกเฒ่าคนนี้ ทิ้งพินัยกรรมที่ไม่ใช่เอกสารไว้ แต่เป็นวิดีโอ หรือก็คือ มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถปลอมแปลงได้

ดังนั้น จะต้องล้วงความลับออกจากปากจิ้งจอกเฒ่าคนนั้นให้ได้! แต่ตอนนี้ คนไม่ได้อยู่ในมือของเขาแล้ว สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือใช้แผนการอื่น

หลังจากเลิกงาน ภูผาก็รีบกลับไปที่บ้านพักทันที ทันทีที่เขาเดินเข้าประตู เขาก็ถอดเสื้อสูทด้านนอกออก แล้วเหลือบมองไปรอบๆ ไม่เห็นหญิงสาวคนนั้น แล้วมองเวลา ก่อนจะเรียกคนใช้มาถาม

เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ป้า ฉันสั่งไว้แล้วไม่ใช่หรือไง ตอนช่วงบ่ายปล่อยเธอให้เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระบนชั้นสองและชั้นล่างได้”

ป้าแม่บ้านสะดุ้งตกใจ “ดิฉันรู้ค่ะ แต่คุณเกล้าแก้วเธอไม่ยอมเดินไปไหนเลย ดิฉันเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่มีประโยชน์”

พอได้ยินแบบนี้ ภูผาก็ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไรอีก เขาเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง

พอมาถึงหน้าประตูห้องนอนของเกล้าแก้ว เขาลังเลเล็กน้อย มือที่ยกบิดลูกบิดประตูก็หยุดชั่วคราว จากนั้นก็ยกมือขึ้นมาเคาะประตู ก่อนจะพูดว่า “ผมจะเข้าไปแล้วนะ”

และก็เป็นไปตามที่คาดไว้ ไม่มีใครมาเปิดประตูหรือเสียงตอบกลับเลย

ภูผาหยุดนิ่งไปสักพัก จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไป ภายในห้องเงียบสนิท ผ้าม่านถูกปิดไว้ ไฟในห้องก็ไม่เปิด เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วขมวดคิ้วขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

วินาทีถัดมา มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างหลังเขา และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างรัดรอบคอของเขาจากด้านหลัง ความรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ทำให้เขายื่นมือออกออกไป แล้วดึงของบางสิ่งบางอย่างที่คอ แล้วดึงออกไปอย่างแรง

คนที่อยู่ข้างหลังเขาถูกดึงแรง ถูกยืนเซ แล้วล้มลงกับพื้น

ภูผาก้มหน้าลง มองไปที่เกล้าแก้ว ที่ผมยุ่งเหยิง กำลังหอบหายใจแรง ความโกรธแค้นก็พุ่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเธอทันที

เขาดึง “คนร้าย” ที่ในมือของเธอยังถือเชือกที่ทำมาจากผ้าที่ฉีกมารวมกันทีละตัว ผ้าที่ทำจากผ้าต่างๆ ถูกจับมามัดแน่นจนเป็นเชือก ซึ่งมีความเหนียวแน่นแข็งแรงมาก

แต่เชือกเส้นนี้ เขาไม่รู้ว่าเกล้าแก้วใส่พลังงานเข้าไปมากแค่ไหน และใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะทำขึ้นมาได้

ภูผากัดฟันด้วยความโกรธ ก่อนจะโน้มตัวลงไปแล้วบีบคางของเธอไว้ ก่อนจะออกแรงบีบเพิ่มขึ้น แล้วเห็นสีหน้าที่สิ้นหวัง “เธออยากจะฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ?”

รูม่านตาของเกล้าแก้วเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา ดูทั้งไร้ชีวิตชีวาและสิ้นหวังมาก

ในสมัยก่อนภูผาทำงานหนักมาก แต่เกล้าแก้วกลับเหมือนไม่รู้สึกเจ็บ และไม่แม้แต่จะกะพริบตา

พอเห็นสีหน้าที่หดหู่ใจของเธอ ภูผาก็โกรธจัด เขาตะโกนพูดอย่างดุเดือด “เกล้าแก้ว เธอทำมากเกินไปแล้วนะ!”

หลังจากที่เขาพาเธอกลับมา เธอก็เริ่มสร้างปัญหา แกล้งทำเป็นบ้าและอาละวาด อดข้าวอดน้ำเพื่อให้หิวตาย ไม่หยุดเลยสักวัน