บทที่ 669 ขโมยความลับทางการค้า

ญาธิดาเพิ่งจะแตะโดยโทรศัพท์ในกระเป๋าและกำลังพยายามปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ แต่จู่ ๆ นิวราก็เร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาเธอราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร หล่อนเอื้อมมือออกมาคว้าแขนของเธอไว้อย่างรวดเร็ว

นิวรายิ้มเยาะเย้ยด้วยท่าทียั่วยวนกวนประสาท “ทำไม? กลัวเหรอ?”

ญาธิดาปัดมือของหล่อนออกด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอ่ยถามอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “กลัวอะไร? นิวรา เรามาเปิดอกคุยกันมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ”

ความเยือกเย็นสะท้อนจากแววตาของนิวรา หล่อนพูดออกมาด้วยสีหน้ามืดมนว่า “ญาธิดา แกเลิกแสร้งทำเป็นว่าหยิ่งยโสซะที ในเมื่อแกพูดแบบนี้ฉันก็จะพูดตามความจริง ฉันไม่อยากเห็นแกมีชีวิตที่ดี! แกติดค้างฉัน แกก็ควรจะชดใช้คืนให้ฉัน!”

ขณะที่พูดแววตาของเธอมืดมนทำเอาคนมองตกใจกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ญาธิดาตัวแข็งทื่อ เธอกำมือแน่น และถามอย่างเย็นชาว่า “เธอว่ามาสิ ฉันติดค้างอะไรเธอ!”

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าถึงตัวเองจะพูดแบบนี้ไปมันก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระไร้ประโยชน์ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกถึงความเยือกเย็น ถึงแม้ว่าเธอจะไม่กลัวเกล้าแก้ว แต่ตอนนี้เธอต้องระวังให้มาก และต้องค่อย ๆ ถ่วงเวลาเพื่อคิดหาหนทางไปจากที่นี่！

ในขณะเดียวกัน ทางด้านห้องทำงานของท่านประธานก็ถูกผลักประตูเปิดออกในที่สุด ชายในชุดสูทหลายคนเดินออกมาทีละคนพลางกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างไปด้วย จากนั้นภวินท์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็ถูกพายุเข็นรถออกมา

ทันใดนั้น ผู้ช่วยสาวก็เดินเข้าไปพร้อมกล่องอาหารกลางวันและบอกว่า “คุณภวินท์ นี่คืออาหารกลางวันจากคุณญาธิดาค่ะ”

ภวินท์เหลือบมองกล่องอาหารกลางวันแล้วถามว่า “แล้วเธอหายไปไหน?”

ผู้ช่วยสาวรายงานตามความจริงว่า “ดูเหมือนเธอจะขึ้นไปหาเพื่อนบนชั้นดาดฟ้าค่ะ ไปได้สักพักแล้วนะคะ”

พอได้ยินแบบนั้น ภวินท์ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และรีบหยิบมือถือออกมาโทรหาญาธิดาทันที

เขาแอบรู้สึกได้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันธรรมดา จากข้อสังเกตในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา รวมถึงข้อมูลภายในที่พวกเขาเพิ่งจะรับรู้เมื่อไม่นานมานี้ มันเป็นเหมือนสัญญาณบอกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

ในเวลานี้ ถ้าญาธิดายอมอยู่บ้านเฉย ๆ จะปลอดภัยที่สุด

เขาครุ่นคิด หลังจากที่โทรศัพท์กดโทรออกจนเสียงสัญญาณดังสองสามครั้งแต่ไม่มีคนรับสาย ทันใดนั้นก็ถูกตัดสายทิ้งไปอย่างกะทันหัน

ภวินท์ขมวดคิ้วหันไปมองผู้ช่วยสาว แล้วเอ่ยปากถามว่า “เธอรู้ไหมว่าใครเป็นคนให้มาตามหาเธอ?”

ผู้ช่วยสาวนึกย้อนกลับไปแล้วพูดขึ้นว่า “เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จากแผนกการตลาดบอกว่าคุณชมพู่ฝ่ายการตลาดกำลังตามหาคุณญาธิดา...”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของภวินท์ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “รีบโทรหาผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดถามว่าเธออยู่ที่ไหน?”

ผู้ช่วยสาวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าตกใจกลัวสีหน้าจริงจังของภวินท์ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อกดโทรออก สักพักเธอก็รีบวิ่งออกมาอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี “คุณภวินท์ ติดต่อไปถามคุณชมพู่แล้ว เธอบอกว่ากำลังทานข้าวอยู่ข้างนอก และไม่ได้นัดคุณญาธิดาขึ้นไปเจอที่ดาดฟ้าด้วยค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของภวินท์เคร่งขรึมขึ้นมาก

แสดงว่าคนที่นัดญาธิดาขึ้นไปเจอบนดาดฟ้าเป็นคนอื่น แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ทำไมต้องอ้างชื่อของคนอื่น?

ภวินท์ยิ่งคิดยิ่งผิดสังเกต เขากระชับมือกับที่จับรถเข็นเอาไว้แน่นและอยากจะลุกขึ้นยืน ทว่าพายุที่อยู่ข้าง ๆ เอื้อมมือไปแตะไหล่ของเขาเอาไว้พลางโน้มตัวลงไปพูดกับเขาว่า “คุณภวินท์ ใจเย็น ๆ ครับ”

เพียงประโยคเดียว แต่เป็นเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงบนตัวของภวินท์ทำให้เขาใจเย็นลง

เมื่อกี้เขาร้อนใจอยากจะรีบขึ้นไปตามหาญาธิดา แต่ถ้าความจริงเรื่องที่ขาของเขาหายดีแล้วถูกเปิดเผยออกมา ที่บริษัทคงจะลือกันหนาหูและมันจะต้องลามไปถึงหูของภูผาแน่นอน และถ้าภูผาระวังตัวจากเขามากขึ้นกว่านี้ เกรงว่าแผนที่เขาวางเอาไว้ทั้งหมดคงจะยุ่งเหยิงไปหมดแน่

แต่ถึงกระนั้นหัวใจของภวินท์ก็ยังบีบรัดแน่นด้วยความกังวลใจ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพันไปสั่งพายุว่า “รีบขึ้นไปบนดาดฟ้า!”

เมื่อพายุได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้ารับและเข็นรถเข็นของเขามุ่งตรงไปหน้าลิฟต์ทันที