บทที่ 671 ต้องพ่ายแพ้แน่นอน

ภวินท์นิ่งสงบมาก เขาไม่มีท่าทีแปลกใจเลยสักนิด ราวกับว่าเขารู้เรื่องนี้ทั้งหมดแล้ว ทางด้านญาธิดาก็มองมาทางเขาด้วยสายตาเฉยเมยเช่นเดียวกัน

เมื่อรู้สึกได้ว่าการแสดงฉากนี้ไม่ได้น่าตื่นเต้นอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้ ภูผาลูบจมูกไปมา ก่อนจะกางมือออกและถามต่อไปว่า “หรือมัน...ไม่น่าตื่นเต้นเหรอ?”

จู่ ๆ ญาธิดาก็ถามขึ้นว่า “แล้วถ้าเรื่องราวทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่นายคาดไว้ล่ะ? หรืออาจจะเกิดผลลัพธ์ในทางตรงกันข้ามขึ้นมาล่ะ?”

“ตรงกันข้าม?” ภูผาแค่นหัวเราะแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่มีทางหรอก”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงของภวินท์ก็ดังขึ้นมา “คงต้องทำให้แกผิดหวังแล้วล่ะ เพราะทุกอย่างที่แกพูดมาเมื่อกี้มันเป็นแค่เรื่องสมมติ แต่ในความเป็นจริงจะไม่เป็นไปตามบทที่แกวางเอาไว้”

สีหน้าของภูผาเริ่มจริงจังและเคร่งขรึม และรีบปฏิเสธคำพูดของพวกเขาทันที “จะเป็นไปได้ยังไง! ภวินท์ แกอ่างหลงตัวเองเกินไปหน่อยเลย!”

“ในอดีตทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับแก! ทั้งในตระกูลสถิรานนท์ ในบริษัท แกเปล่งประกาย เป็นตัวของตัวเอง แต่เรื่องนี้! ผลลัพธ์สุดท้ายฉันจะต้องเป็นคนตัดสินมัน!”

เขาเดินเข้าไปหาภวินท์ ไล่บี้ไปจนเข้าใกล้รถเข็นของเขา แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและเกลียดชัง และพูดด้วยความโกรธว่า “ภวินท์ แกต้องพ่ายแพ้แน่นอน!”

ภวินท์ไม่มีท่าทีตื่นกลัว และเงยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ “จริงเหรอ?”

ภูผาขยับริมฝีปาก ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาทางด้านญาธิดาก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน “ภูผา ไม่ว่านายจะคิดแล้วคิดอีกยังไงก็คงจะคิดไม่ถึงใช่ไหมว่ามันจะผิดพลาดตรงส่วนของฉัน? วันนั้นสิ่งที่ฉันใส่เข้าไปในคอมพิวเตอร์ไม่ใช้สิ่งที่นายให้ฉันมาก”

เมื่อได้ยินดังนั้นภูผาตัวแข็งทื่อ เขายืนนิ่งอยู่กับที่นานกว่าพักใหญ่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “เป็นไปไม่ได้”

ญาธิดากระตุกมุมปากยิ้ม แล้วพูดทีละคำว่า “ฉันเปลี่ยนแฟลชไดร์ฟที่นายให้ฉันมา และสิ่งที่ฉันใส่เข้าไปในคอมพิวเตอร์ก็เป็นแค่ไฟล์การ์ตูนที่มีขนาดข้อมูลเท่ากันกับในแฟลชไดร์ฟก็เท่านั้น เกรงว่าทีมตรวจสอบครั้งนี้คงจะต้องกลับบ้านมือเปล่าแล้วล่ะ”

บรรยากาศเงียบสนิท ตอนนี้ภูผายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปหลายต่อหลายครั้ง เริ่มจากความสงสัยไปจนถึงความโกรธ สุดท้ายเขาก็กัดฟันแน่นพลางจ้องญาธิดาตาเขม็ง “แกกล้าดียังไง!”

สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย “พ่อแม่ของแกยังอยู่ในมือฉัน ทำไมแกถึงกล้า!”

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของครามก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมากดรับสายเพียงไม่นานสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และรีบรายงานให้ภูผารู้ทันที “คุณชาย แย่แล้วครับ คนของเราคลาดสายตากับคู่สองสามีภรรยาคู่นั้นแล้วครับ!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของภูผาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ความโกรธอันมหึมาปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา มาถึงตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่าตัวเองถูกพวกเขาวางแผนเล่นงานซะแล้ว!

เขามองไปทางญาธิดา ก่อนจะมองไปทางภวินท์ สีหน้าของพวกเขานิ่งสงบมาก ไม่มีท่าทีตกใจกระวนกระวายเลยสักนิด ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะสมรู้ร่วมคิดกันแต่แรกแล้ว!

ภวินท์ก็พูดขึ้นว่า “ภูผา เมื่อเดินบนเส้นทางที่มันผิดมากเกินไป ย่อมได้รับบทลงโทษเสมอ”

อันที่จริงนับตั้งแต่กลางดึกคืนนั้นที่เขากับญาธิดานอนไม่หลับและบังเอิญเจอกันที่ริมระเบียง ญาธิดาได้บอกเรื่องทั้งหมดกับภวินท์หมดแล้ว และวันนั้นที่ต้องแอบเสียบแฟลชไดร์ฟเข้าไปตอนอยู่ในห้องทำงานก็เป็นเพียงแค่ฉากละครที่พวกเขาจัดฉากหลอกภูผาเท่านั้น

เมื่อภูผาได้สติ ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาส่ายหัวไปมาพลางพึมพำกับตัวเอง “เป็นไปไม่ได้...”

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาหันไปหาครามด้วยสายตาคมกริบ ครามเข้าใจความหมายของเขาทันทีและรีบขยับตัวเข้าไปใกล้ญาธิดาอย่างรวดเร็ว

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะรู้สึกตัว ครามก็ขยับเข้าไปประชิดตัวของญาธิดา กระชากไหล่ของเธอเข้ามาใกล้แล้วใช้ท่อนแขนโอบรัดรอบคอเธอ

ภวินท์แววตาเคร่งขรึม ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “หยุดนะ!”

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ญาธิดาถูกครามรัดคอจากทางด้านหลัง ความรู้สึกถูกบีบรัดเกิดขึ้นในทันที

ตอนนี้เกมของภูผาพังแล้ว เขากลายเป็นหมาจนตรอกอย่างไม่ต้องอธิบายให้มาก