บทที่ 73 เครื่องยนต์มีปัญหา

เมื่อทุกได้ยินต่างรู้สึกแปลกใจ

ภวินท์อธิบายอย่างไม่รีบร้อน “เมื่อวานผมแพ้ แถมยังโดนสาดน้ำเย็นอีกสองถัง แน่นอนว่าต้องมีไม่พอใจบ้างอยู่แล้ว วันนี้เพื่อลบล้างความอับอาย เราแบ่งกลุ่มตามเมื่อวาน กลุ่มละ2คน และมาแข่งกันอีกครั้ง”

พอเขาพูดมาอย่างนี้ บางคนแสดงท่าทีเห็นด้วย เพื่อนร่วมงานสาวๆ บางคนสีหน้าบึ้งตึง ไม่เห็นด้วย

ถ้ายังแบ่งกลุ่มตามแบบเมื่อวาน งั้นภวินท์ก็ต้องคู่กับญาธิดาอีก? แน่นอนว่าพวกเธอต้องไม่พอใจอยู่แล้ว

แต่พวกผู้ชายหลายคนที่นำด้วยต้องครึกครื้นโดยไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลยสักนิด พากันตบมือตะโกนบอกว่าอยากจะแข่งกับภวินท์อีกครั้ง

สาวๆ ต่อให้ไม่โอเค จนถึงตอนนี้ก็ไม่กล้าขัดใจพูดอะไรต่อหน้าภวินท์ เหลือบมองญาธิดาหลายครั้งอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็แยกย้ายกันไป

ชมพู่ยืนอยู่ข้างญาธิดา สะกิดเธออย่างตื่นเต้น และกะพริบตาใส่เธอรัวๆ

แน่นอนว่าญาธิดาเข้าใจความหมายของเธอ และยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นภวินท์ยืนมองเธออยู่ที่ริมทะเลสาบ

ภวินท์มีแรงจูงใจอย่างอื่น ในใจเธอรู้ดี เขาทำอะไรมากมายขนาดนี้ทั้งหมดก็เพื่อเธอ

เธอเดินไปข้างหน้า แต่ในใจกลับตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู “ไปกันไหม?”

ญาธิดาพยักหน้า เดินตามเขาไปจนถึงริมฝั่งทางขึ้นเรือ

เมื่อทุกกลุ่มขึ้นเรือเรียบร้อย พนักงานมองเวลาและเตือนว่า “มีเวลาในการแข่งขัน 1 ชั่วโมง หลังจากนี้ 1 ชั่วโมงมารวมตัวกันที่นี่ กลุ่มที่ได้ธงแดงมากที่สุดเป็นผู้ชนะ”

หลังจากอธิบายกติกาเรียบร้อย หลังพนักงานเป่านกหวีดให้สัญญาณ เรือไฟฟ้าทุกลำเริ่มเคลื่อนตัว แยกออกไปในทะเลสาบที่กว้างใหญ่

ภวินท์นั่งขับเรืออยู่ที่หัวเรือ ญาธิดานั่งอยู่ด้านหลังเขาและได้กลิ่นน้ำหอมบางๆ บนตัวเขา

ไม่นาน เรือของพวกเขาก็เดินทางมาอยู่หน้าสุด ญาธิดามองวิวรอบๆ และค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ระหว่างทั้งสองคนไม่มีการพูดคุยกัน ผ่านไปสักพัก ในที่สุดภวินท์หันหน้ามาเล็กน้อย และเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อนว่า “คุณอยากลองไหม?”

มองชายหนุ่มกำลังจัดการกับพวงมาลัยของเรือไฟฟ้า อยู่ๆ ญาธิดาก็มีความสนใจขึ้นมาบ้าง “ฉันลองได้ไหม?”

“มาสิ”

ญาธิดาขยับไปด้านหน้าอย่างระมัดระวังไปถึงที่แถวที่นั่งของภวินท์ บริเวณหัวเรือค่อนข้างเล็ก เธอกับภวินท์ไปนั่งด้วยกัน ที่นั่งดูค่อนข้างจะเบียดเสียดเล็กน้อย

เห็นมือเล็กๆ ที่ดูลังเลของหญิงสาว ภวินท์จึงพูดขึ้นมา “เอามือมา”

ญาธิดายื่นมือไปอย่างเชื่อฟัง

จับไว้แน่น ชายหนุ่มจับมือเธอเบาๆ และจับพวงมาลัยภายใต้การแนะนำของเขา

ภวินท์แนะนำด้วยความอดทน “เท้าเหยียบตรงนี้ ด้านซ้ายคือถอยหลัง ด้านขวาคือคันเร่ง ตอนจอดก็แค่ปล่อย เข้าใจไหม?”

ญาธิดาทบทวนในใจอีกครั้ง พยักหน้า ลองเหยียบคันเร่งดู ความเร็วเร่งขึ้นกะทันหันและพุ่งไปด้านหน้าทันที

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู “ใช่ อย่างนี้สิ จับพวงมาลัยให้นิ่ง”

เนื่องจากทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ญาธิดาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่กระจายมาที่หูเธอ เธอหูแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ภวินท์หันหน้ามองหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง ริมฝีปากสั่นและเรียกชื่อเธอ “ญาธิดา”

เมื่อกี้ตอนที่อยู่บนฝั่งเหตุผลที่เขาจะแบ่งกลุ่มตามแบบเมื่อวาน เพราะเพื่อความปลอดภัยของเธอ และหาเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคนตามลำพัง เขามีอะไรอยากจะคุยกับเธอ

ญาธิดาจับพวงมาลัย มองไปด้านหน้าอย่างมั่นคง “อืม มีอะไร?”

“ถ้าวันหนึ่ง ผมต้องการให้คุณช่วย คุณจะช่วยผมไหม?”

ฟังน้ำเสียงจริงจังของชายหนุ่ม เธอตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็พยักหน้าทันที และพูดตัวน้ำเสียงหนักแน่นว่า “แน่นอนสิ!”

ได้ยินอย่างนั้น ภวินท์โล่งใจ เขาพูดเสียงเคร่งขรึมว่า “ความจริงแล้ว ตอนนี้ผมต้อง...”

ทันใดนั้น หัวเรือเอียง และพุ่งตรงชนเข้าไปในต้นกกที่อยู่ด้านข้าง ภวินท์ยังพูดไม่ทันจบ รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาตั้งสติได้ทันที รีบยื่นมือไปจับพวงมาลัยไว้

พวงมาลัยกลับมาอยู่ในทิศทางตรง ตัวเรือสั่นอย่างรุนแรงจากแรงเฉื่อย ตัวญาธิดากระแทกไปหาภวินท์

“ปึง!” เสียงดังขึ้น ญาธิดาตะลึง หลังจากนิ่งไปสองวินาที ถึงจะรู้สึกขึ้นได้ว่าตัวเองบังคับพวงมาเอียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เกือบเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

“ขอ...ขอโทษค่ะ”