บทที่ 737 ส่งมาปฏิบัติภารกิจ

รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องจนส่งเสียงดังแสบแก้วหู หญิงสาวสูงเพรียวผมสั้นเดินเข้าไปในสนามฝึกใต้ดิน และกวาดสายตามองไปยังคนที่กำลังฝึกอยู่ข้างๆ “จรณ์อยู่ที่ไหน”

ไม่มีใครรู้จักผู้หญิงคนนั้น จึงไม่มีใครตอบ

หลุยส์เดินตามเธอมาติดๆ ยังคงมีรอยยิ้มเหยียดหยามประดับบนใบหน้า "คนสวยมาแล้วเหรอ ไม่ได้เจอกันนานดูดีขึ้นเยอะเลยนะเ"

ผู้หญิงคนนั้นได้ยินแบบนั้นก็หันมาหรี่ตามองเขา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ทำไมเป็นนาย? ทำไมจรณ์ไม่มา"

หลุยส์แตะปลายจมูกของเขา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "จรณ์มีงานต้องทำ และเธอก็น่าจะรู้ว่างานที่สำนักงานใหญ่จะรอช้าไม่ได้"

เมื่อหญิงสาวได้ยินคำว่า "สำนักงานใหญ่" เธอก็หยุดพูด สีหน้าดูแย่เล็กน้อย จากนั้นก็หันหลังเดินตรงไปที่ประตูห้องสอนยิงปืน

ก่อนที่เธอจะได้ผลักประตูเข้าไป หลุยส์ก็รีบหยุดการเคลื่อนไหวของเธอ ทั้งสองคนมองหน้ากัน หญิงสาวมีสีหน้าเย็นชา ส่วนชายหนุ่มแย้มยิ้มแต่กลับส่งไปไม่ถึงแววตา สถานการณ์ค่อนข้างตึงเครียด

“นายกล้าห้ามฉันเหรอ” เสียงแหลมคมของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และความไม่พอใจในการแสดงออกของเธอก็รุนแรงขึ้น

“ไม่กล้าหรอก คุณถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่เพื่อทำงานนี้ ผมมันก็แค่ไอ้หลุยส์จะไปทำอะไรคุณได้ คุณว่าไหมล่ะ”

ความหนาวเย็นในดวงตาของเขานั้นหายวับไป และจากนั้นเขาก็ยิ้มขึ้นมาและพูดช้าๆ ว่า “ผมคิดว่าคุณคงเหนื่อยจากการเดินทาง ก็เลยอยากให้คุณไปพักผ่อน คุณจะมาเข้าใจผิดในความหวังดีของผมไม่ได้นะ"

ผู้หญิงคนนั้นสูดลมหายใจอย่างเย็นชา สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูเหล็กที่ปิดอยู่ เอ่ยถามเสียงเย็น “วินกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างในเหรอ?”

“ผู้หญิง? ผู้หญิงอะไร” เขาถามอย่างรู้เท่าทัน

ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยิ่งทวีความโกรธมากกว่าเดิม เตรียมยกมือขึ้นตบหน้าของเขา

แขนเรียวเล็กยกขึ้นมากลางอากาศ หลุยส์รีบคว้ามือของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็วและมั่นคง แล้วสะบัดทิ้งไปข้าง ๆ แล้วแสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป “คุณหมายถึงเด็กฝึกหัดผู้หญิงคนใหม่ในozoneเหรอ? ใช่เธอข้างในนั้นแหละ”

ขณะพูด ร่างกายของเขาก็เบี่ยงไปขวางประตูเอาไว้ พูดกึ่งติดตลกว่า " ตำแหน่งอย่างวิน ได้สอนคนใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่นาว่าไหม"

“ไปให้พ้น!” ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เธอเอื้อมมือออกไปผลักเขาออก

เสียงดังก้องอยู่ในหูของทั้งสองคน เมื่อประตูห้องยิงปืนถูกเปิดโดยอัตโนมัติ จากนั้นญาธิดาซีและภวินท์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูพร้อมกัน

เมื่อเห็นภวินท์ ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดมือของเธอทันที สีหน้าของเธออ่อนลงกว่าเมื่อก่อนมาก เอ่ยทักทายอย่างเรียบนิ่ง “วิน คุณ…”

ภวินท์เหลือบมองที่เธอ การแสดงออกและท่าทีของเขายังคงมีแต่ความไม่แยแสเหมือนเมื่อก่อน "ทำไมคุณถึงมาที่นี่?"

ท่าทีที่ทั้งสองปฏิบัติต่อกันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ความผิดหวังปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว เธอตอบกลับด้วยเสียงต่ำ "ฉันถูกส่งมาปฏิบัติภารกิจชั่วคราว"

ภวินท์พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ เป็นคำตอบ จากนั้นก็จับมือของญาธิดา และพูดเบา ๆ ว่า "วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ"

หญิงสาวตกใจและมองมาที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เท่าที่เธอจำได้ ภวินท์นั้นเย็นชาและเข้มงวดมาตลอด เมื่อไหร่กันที่เขาหันมาแสดงด้านที่อ่อนโยนเช่นนี้ แถมยังทำอย่างนั้นกับผู้หญิงคนอื่นด้วย

ญาธิดาเหลือบมองเธออย่างลังเล ราวกับว่ามีอะไรจะพูด แต่ในท้ายที่สุดเธอก็ตัดสินใจพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและจับมือภวินท์ไว้แน่น

ฉากนี้บาดตาหญิงสาวอย่างแรง ความโกรธปรากฏบนใบหน้าของเธอ เมื่อเห็นภวินท์เตรียมจะก้าวเดินออกไป เธอจึงยื่นมือไปขวางทางของทั้งสองคนทันที "หคุณคนนี้ดูไม่คุ้นเลย ไม่คิดจะแนะนำเธอหน่อยเหรอ?”