บทที่ 742 ลงมือกับคุณผู้หญิง

นพเก้าดึงสติกลับมาทันที แสร้งทำเป็นท่าทางเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันไปมองตามที่มาของเสียง พูดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็แค่อิจฉาเท่านั้น”

“อ๋อออ……”

อลิสาจงใจลากเสียงยาวๆ มองเธอพร้อมกับพูดขึ้นอย่างมีเลศนัย “ฉันขอแนะนำว่าก่อนที่คุณจะมาทะเลาะกับฉัน ก็ลองไปถามกับคุณจรณ์ดูสักหน่อยสิ ว่าฉันทำงานอะไร”

นพเก้ามองสายตาที่ใสแจ๋วของเธอ ในใจก็เกิดความเยือกเย็นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผู้หญิงตรงหน้านี้ดูแล้วท่าทางบริสุทธิ์ไม่มีพิษมีภัยอะไร แล้วทำไมถึงให้ความรู้สึกน่าเกรงขามเห็นแล้วต้องยอมจำนนขนาดนี้กัน

อลิสาจ้องมองตาของเธอ ทั้งสองคนหันสบตากัน สายตาของเธอให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองคนที่พิการทางสมอง พูดจาแฝงไปด้วยความรังเกียจเล็กน้อย “ช่างเถอะ ให้คุณเดาตลอดทั้งชีวิต คุณก็เดาไม่ออกหรอก”

“คุณจะทำอะไรกันแน่” ความรู้สึกกดดันที่แสนรุนแรงทำให้ในใจของนพเก้าระแวงขึ้นมาทันที จ้องมองผู้หญิงตรงหน้านี้เหมือนกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ

“ไม่ได้จะทำอะไรหรอก ก็แค่อยากจะดูใบหน้าที่ดูไม่ดีของคุณก็เท่านั้นเอง” ระหว่างที่อลิสากำลังพูดก็เดินวนรอบเธอหนึ่งรอบ จากนั้นก็หยุดฝีเท้าลง พูดกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ “โลภอยากได้ของของคนอื่นไม่เป็นไรหรอก แต่อย่ากินอย่างโจ่งแจ้งจนน่าเกลียดเกินไป”

คำพูดนี้มาจี้จุดที่แสนเจ็บปวดของนพเก้า เธอพูดตะโกนออกมาอย่างอดไม่ได้ “กำลังพูดพล่ามไร้สาระอะไรอยู่！”

“ฉันเรียนจิตวิทยามา เลิกมาปลอมเปลือกสักที” อลิสาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันพูดพล่ามไร้สาระหรือไม่นั้น ตัวคุณเองนั้นรู้ดีกว่าใคร เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่Triangle Bar พวกเรานั้นรู้ดีอยู่แก่ใจ”

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่ ในคืนวันนั้นญาธิดาพลาดเอง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย” เธอพูดจบก็หันตัวเดินจากไป

“ฉันรับผิดชอบวิเคราะห์สถานการณ์ของศัตรูจากระยะไกลในozone แล้วก็เป็นคนที่พูดคุยกับคุณในหูฟังคนนั้นด้วย คุณแน่ใจเหรอว่างานของคุณจะไม่เกิดข้อผิดพลาด?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอลิสา ยังคงสดใสไร้เดียงสาอยู่ แต่น้ำเสียงที่พูดของเธอกลับต่างกันกับลักษณะท่าทีของเธอราวฟ้ากับเหว

นพเก้าฝีเท้าหยุดชะงักลงทันที กัดฟันกรอดๆ ก่อนจะพูดขึ้น “คุณขู่ฉัน?”

“เปล่านะ” เธอพูดตอบกลับอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส “แค่อยากจะพูดเตือนคุณสักหน่อย ว่าอย่ามาก้าวก่ายเพื่อนของฉัน……”

ญาธิดามาถึงยังบ้านพักในช่วงที่แสงอาทิตย์ยามบ่ายกำลังดี เพิ่งจะเดินเข้าไปในสวนก็เห็นอัญมณีกำลังนั่งอาบแดดอยู่บนเก้าอี้

มีพายุคอยอยู่ด้วยคอยแนะนำชี้แนะ อารมณ์ของเธอเสถียรคงที่กว่าก่อนหน้านี้เยอะมาก รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มค่อยๆ มีมากขึ้น แม้แต่รูปร่างก็ดูมีน้ำมีนวลมากขึ้น

พอญาธิดาเห็นภาพตรงหน้านี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เก็บเอาไว้ไม่อยู่ รีบเข้าไปเอาเธอมากอดเอาไว้แน่นทันที

“ธิดา ในที่สุดก็กลับมาสักที ฉันอยู่คนเดียวน่าเบื่อมากๆ เธอกับคุณหมอไม่มาหาฉันบ้างเลย”

“คุณหมออลิสาช่วงนี้ยุ่งมากๆ ต้องผ่านไปสักพักถึงจะกลับมาได้ เธออยู่ที่นี่กินดีอยู่ดี ยังจะคิดถึงคนอื่นอีกเหรอ” เธอจงใจทำปากจู๋ด้วยความไม่สบอารมณ์

อันอันพูดปลอบเธอด้วยถ้อยคำไพเราะหวานซึ้งอยู่สักพัก เธอถึงได้ยิ้มแย้มอย่างดีใจขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสองคนเหมือนกับย้อนกลับไปเมื่อสมัยก่อน

“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เธอได้มีไปหาพี่สะใภ้บ้างไหม ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? พี่ชายของฉันไม่ได้รังแกเธอใช่ไหม?” อัญมณีพูดถามขึ้นด้วยความเป็นกังวลใจ

พอได้ฟังเธอพูดแบบนี้ ญาธิดาก็ตอบสนองกลับมาทันที ช่วงนี้เธอฝึกฝนอยู่ที่ozoneมาโดยตลอด ลืมเรื่องที่ใหญ่ขนาดนี้ไปซะแล้ว

หลังจากที่ทำให้อัญมณีสงบลงได้แล้ว เธอก็รีบโทรศัพท์ไปที่เบอร์ของขวัญตาทันที คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีคนรับสายเลยสักครั้ง

เธอไม่มีเวลาพักแล้ว ให้บอดี้การ์ดพาเธอไปส่งที่คฤหาสน์ตระกูลกรเวชทันที

แม้จะบอกว่าพี่ส้มขับไล่เธออยู่ไม่น้อย แต่พอคิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของตระกูลกรเวชแล้ว ก็ลังเลยอมปล่อยให้เธอเข้าไปในคฤหาสน์อยู่ดี