บทที่ 764 ลูกศิษย์

ร่างที่ขดตัวอยู่บนโซฟาตัวแข็งกะทันหัน

เมื่อขวัญตาฟื้นคืนสติ ร่างของธีทัตก็หายไปในวิลล่า เธอนอนบนโซฟาด้วยรอยยิ้มขมขื่นแล้วส่ายหัว เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาจากใบหน้าของเธอเบาๆ

เมื่อกี้เขาหมายความว่ายังไง?

เขาโกรธที่เธอเล่นบทญาธิดาไม่ดีหรือว่าเธอไม่ต้องเล่นบทธิดาอีกแล้ว...

ธีทัตออกมาจากบ้านและตรงไปที่บาร์

เหล้าขมเลื่อนลงมาในลำคอ สติของเขาก็ค่อยๆ หายไป แต่ร่างในหัวก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และในขณะเดียวกันก็มีเสียงใสๆ ที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจว่า “วันหนึ่งฉันจะทำให้คุณเข้าใจว่าฉันไม่ใช่ญาธิดา ฉันคือขวัญตา”

ผู้หญิงที่มั่นใจในความทรงจำกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอไม่ควรเป็นแบบนี้!

ปล่อยให้คนอื่นรังแกทำไม ทำไมไม่รู้จักต่อต้าน!

ภาพของนาราที่หยิ่งทะนงและครอบงำขวัญตาปรากฏขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง เขาถือแก้วไวน์แน่น และความโกรธค่อยๆ เพิ่มขึ้นในดวงตาที่เบลอลงของเขา

เขาโทรไปที่โทรศัพท์ของหมอกทันที น้ำเสียงของเขาขุ่นมัวแต่เย็นชามาก “เริ่มแผนนั้นเร็วกว่ากำหนด และหาทางปิดกั้นห่วงโซ่ทุนของHali Groupทันที ยิ่งเร็วยิ่งดี”

“คุณธีทัต ดูเหมือนตอนนี้จะไม่ใช่เวลาลงมือ แล้วคุณ...”

“ทำตามที่ฉันบอก!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม “ฉันต้องการให้ตระกูลหาริชัยนหายไปตลอดกาลในเมือง J!”

ปัญหาระหว่างเขากับขวัญตาจะจัดการได้ไม่ช้าก็เร็ว แต่ไม่ใช่โดยมือของนารา!

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว การถ่ายทำของ "แฮปปี้เฟมิลี่4" ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว งานทั้งหมดของญาธิดาได้สิ้นสุดลงแล้ว และตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรทำนอกจากไปรับส่งอีธานและเอลล่า

เมื่อlee Tongโทรมา เธอกำลังทำ "การทดลองทางชีวเคมี" ในครัว หลังจากวางสาย เธอทิ้งงานครัวให้ป้าแม่บ้านและรีบไปยังจุดหมายนัดพบ

ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ในบ้านทรงโบราณ เมื่อเขาเห็นlee Tongและญาธิดาเดินเข้าไปในลานบ้านด้วยกัน ชายแก่ก้โบกมือให้

“ท่านอาจารย์” lee Tongโค้งคำนับผู้เฒ่าด้วยความเคารพ จากนั้นชี้ไปที่ญาธิดาและแนะนำ “นี่คือคุณญาธิดาที่ผมเคยพูดถึงครับ”

เมื่อได้ยินlee Tongเรียกผู้เฒ่าเป็นอาจารย์ เธอก็ทักทายอย่างเชื่อฟังทันที "ท่านสุวัฒน์สวัสด่ะ ดิฉันได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว"

ใบหน้าของผู้เฒ่าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ใจดี เมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีอึดอัดเล็กน้อย เขาโบกมือแล้วพูดว่า “คนกันเองทั้งนั้นไม่ต้องมากพิธีหรอก ตามสบาย”

เมื่อเขาทักทายทั้งสองคนให้นั่งลง เขาก็หันไปถามlee Tongด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันได้ยินมาว่านายอารมณ์เสียในกองถ่ายอีกแล้ว?"

lee Tongซึ่งเป็นที่รู้จักในเรื่องอารมณ์ไม่ดีมาโดยตลอด ในเวลานี้ดูเชื่อฟังและถ่อมตน เหมือนกับหนูที่เจอแมว

เขาได้ยินแล้วรีบพูดขึ้นว่า "ใครพูดเรื่องไร้สาระให้อาจารย์ฟังอีกแล้ว? ตอนนี้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาก ไม่เช่นนั้นนักแสดงที่เล่นไม่เป็นมืออาชีพจะถูกไล่ออกจากกองถ่ายของผมแล้ว"

“ต้องรู้วิธีปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อภาพยนตร์ก็พอ” ผู้เฒ่ากล่าวว่า “เด็กใหม่สมัยนี้ก็อย่างนี้แหละ อยากจะประสบความสำเร็จเร็วๆ นายก็ต้องค่อยๆ สอน "

“อาจารย์พูดถูก” lee Tong พยักหน้าเป็นคำตอบ จากนั้นเชิญญาธิดาให้นั่งบนม้านั่งหินกับเขา “อาจารย์ ธิดามีพรสวรรค์มาก ที่ผมพาเธอมาวันนี้คืออยากให้ท่านชี้แนะบ้าง”