บทที่ 771 พึ่งพาความสามารถของตัวเอง

อากาศมืดครึ้ม ญาธิดาวิ่งเข้าไปในอาคารสำนักงานท่ามกลางลมแรง นั่งพักในบริเวณเลานจ์ของPop Animationตลอดช่วงบ่าย พนักงานที่แผนกต้อนรับยื่นกาแฟอีกแก้วให้เธอและโน้มน้าวด้วยเสียงต่ำว่า “คุณญาธิดาคะ ผู้อำนวยการของเราไม่มีเวลามาเจอคุณหรอก คุณกลับไปรอข่าวก่อนเถอะค่ะ”

ญาธิดาผลักถ้วยกาแฟกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและตอบอย่างอ่อนโยนว่า “กรุณาส่งตัวอย่างให้คุณน้ำตาลด้วยค่ะ ฉันจะรอฟังข่าวอยู่ที่นี่”

พนักงานฝ่ายต้อนรับถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินจากไป ไฟในสำนักงานดับไปทีละดวง พนักงานเดินออกจากบริษัทอย่างรวดเร็ว ห้องโถงที่คึกคักค่อยๆ เงียบลงเมื่อเสียงระฆังบอกเลิกงานดังขึ้น

เสียง "แอ๊ด" ดังขึ้นข้างหูของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ มองดูประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการเปิดออกแล้วปิดลง ผู้หญิงในชุดสีดำเดินออกจากออฟฟิศ

จู่ๆก็นึกอะไรขึ้น แล้วเธอก็เดินไปข้างหน้าหยุดผู้หญิงคนนั้นทันที "สวัสดีค่ะ คุณน้ำตาล ฉันเป็นผู้จัดการของTIDA Studioค่ะ"

น้ำตาลรู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดและพูดเบา ๆ ว่า "คุณยังไม่ไปเหรอ?"

ญาธิดารีบพยักหน้าและถามว่า “ฉันได้ส่งตัวอย่างล่าสุดไปยังอีเมลของคุณแล้ว ไม่รู้ว่าคุณได้เช็คดูหรือยังคะ”

น้ำตาลเหลือบมองเธอ “ตัวอย่างล่าสุดคุณภาพดีมาก แต่เราไม่สามารถทำงานร่วมกับคุณได้ โปรดหาสตูดิโอเจ้าอื่นที่เหมาะสมกว่านี้นะ”

“คุณน้ำตาลคะ!” เธอรีบขวางที่ทางเข้าลิฟต์ มองดูสีหน้าของน้ำตาลที่เริ่มหมดความอดทนมากขึ้นเรื่อยๆ เธออดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ “ได้โปรดเชื่อใจในความสามารถของบริษัทเรานะคะ หวังว่าคุณน้ำตาลจะให้โอกาสเราอีกครั้ง”

“ฉันก็เชื่อในความสามารถของคุณเหมือนกัน แต่น่าเสียดาย...”

น้ำตาลหยุดไปชั่วคราว และเมื่อมองดูเธออีกครั้ง ดวงตาของเธอก็ดูรังเกียจเพิ่มมากขึ้น “พวกคุณมีเวลามากพอ แต่งานที่ออกมากลับด้อยคุณภาพมาก ฉันรับไม่ไหวหรอก อย่าเสียเวลาเลยค่ะ "

ขนาดพูดก็ทำท่าทางอยากจะเอื้อมมือผลักธิดาออกไป แต่มือที่ยกขึ้นก็ค่อยๆ วางมันลงมาช้าๆ และเตือนด้วยเสียงเย็นชาว่า “หลีกทางหน่อยค่ะ!”

“คุณน้ำตาล โปรดให้เวลาฉันอีกสักนาที หลังจากอธิบายให้ชัดเจนแล้วฉันจะไม่มารบกวนคุณอีกเลย”

ญาธิดาดูจริงจังและพูดทีละคำ"ฉันเลือกที่จะร่วมมือกับPop Animationเพราะฉันให้ความสำคัญกับทัศนคติในการทำงานของPop Animationมาก ดังนั้นฉันจะไม่ละเลยงานของฉันเด็ดขาด แต่เรื่องที่ส่งตัวอย่างที่บกพร่องมาให้เพราะมีสาเหตุบางอย่าง"

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ใบหน้าของน้ำตาลก็อ่อนลงอย่างมาก และดวงตาของเธอเป็นสัญญาณบอกให้เธอเล่าต่อไป

“แม้เวลาจะเร่งรีบ แต่ฉันก็ยังสามารถส่งตัวอย่างที่ดีกว่าได้ การส่งตัวอย่างทั้งสองแบบอยู่ห่างกันเพียงวันเดียว แต่คุณภาพต่างกันมากขนาดนี้ ไม่สงสัยบ้างหรอกคะจะมีความเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”

น้ำตาลมองตรงมาที่เธอ ถามอย่างเยาะเย้ย “คุณหมายถึงมีคนจงใจส่งตัวอย่างนั้นมาหรอ?”

“ใช่ค่ะ!” เธอตอบอย่างจริงจัง

“โอเค ถ้าคุณสามารถแสดงหลักฐานได้ ฉันจะพิจารณาให้ความร่วมมือกับคุณอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะหาหลักฐานมาได้ ฉันไม่อยากจะเจอหน้าคุณอีก และโปรดอย่ามารบกวนที่การทำงานของฉันด้วยค่ะ”

น้ำตาลพูดเสร็จ ก็ผลักญาธิดาออกไปแล้วขึ้นลิฟต์โดยตรงด้วยท่าทางหงุดหงิด

ลมพัดแรงภายนอกอาคารออฟฟิศ รถยนต์ขับผ่านไปอย่างรวดเร็วบนถนน หิมะผสมกับน้ำฝนที่เย็นจัดตกลงมา เสื้อผ้าของเธอก็เปียกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำเมื่อโดนลมหนาว

มายบัคที่คุ้นเคยหยุดตรงหน้าเธอ กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลงมา ภวินท์มองมาที่เธอด้วยใบหน้ามืดมน "ขึ้นรถ"

ญาธิดาสะดุ้ง แล้วรีบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว บนรถอุ่นมาก แต่เธอก็หยุดสั่นไม่ได้

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกผม” ภวินท์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณอยากจะปิดบังผมนานแค่ไหน?”

ญาธิดาเหลือบมองเขาด้วยความรู้สึกผิด และพึมพำด้วยเสียงต่ำ "นี่เป็นงานที่สำคัญที่สุดของสตูดิโอในปีนี้ ฉันอยากพยายามทำด้วยตัวเอง ไม่อยากขอความช่วยภายนอก"

ริมฝีปากบางของภวินท์ขยับเล็กน้อย มือใหญ่ของเขาก็จับที่ศีรษะของภรรยาเบา ๆ ถูผมของเธอไปมาและตอบอย่างเรียบๆ ว่า "นี่ไม่ใช่ความพยายาม คุณหน่ะอวดเก่ง"