บทที่ 773 ร่วมมือกับการรักษา

นิธิศมองไปที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา และใบหน้าคมเข้มก็เผยรอยยิ้มออกมา “คุณดูไม่เหมือนแม่ของเด็กคนอื่นๆ...”

“หือ?” ญาธิดาไม่เข้าใจความหมายคำพูดของเขาในชั่วขณะหนึ่ง

นิธิศส่ายหัวอย่างยิ้มๆ และทันใดนั้นก็เอื้อมมือออกไปหาเธอ

“คุณ...”

ญาธิดาหลบโดยไม่รู้ตัว แต่การเคลื่นไหวก็ถูกหยุดโดยการกระทำที่อ่อนโยนของผู้ชาย เขาไม่ได้สัมผัสเธอ มือข้างหนึ่งจับไปที่หลังศีรษะของเธอ ทิ้งระยะห่างไว้

ในวินาทีต่อมา เธอก็เห็นใบไม้เหลืองใบหนึ่งก็ติดอยู่ระหว่างนิ้วของเขา

“เมื่อกี๊คุณพูดว่าอะไรนะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงดูสุภาพและอบอุ่น ปราศจากสิ่งเจือปนใดๆ แต่กลับทำให้ญาธิดาเขินอายเล็กน้อย เธอคิดว่าชายผู้นี้...

“คุณนิดควรใช้เวลากับต้นกล้ามากกว่านี้ ฉันเห็นน้องอยู่คนเดียวในกิจกรรมพ่อแม่ลูกครั้งก่อน และดูค่อนข้างเหงา” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

เมื่อได้ยินดังนั้น นิธิศดูลำบากใจเล็กน้อย “คุณธิดา ผมมีคำขออย่างหนึ่งที่เกี่ยวกับต้นกล้า ไม่รู้ว่าคุณจะตกลงได้ไหม”

ความงงงวยในดวงตาของญาธิดานั้นหายวับไป จากนั้นเธอก็พยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล

ความประหลาดใจแวบวาบในดวงตาของนิธิศ ราวกับว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะรับปากอย่างง่ายดาย “ผมไม่อยากปล่อยต้นกล้าเป็นแบบนี้ ในเมื่อคุณสามารถเปลี่ยนแปลงเขาได้ ผมอยากขอให้คุณมาร่วมมือกับผมเพื่อรักษาอาการของต้นกล้าด้วยกัน”

เมื่อเธอได้ยินที่ผู้ชายพูด ดวงตาที่ว่างเปล่าของต้นกล้าก็วับผ่านในใจของเธอทันที และความรู้สึกสงสารในใจก็เพิ่มมากขึ้น และเธอตอบเบาๆ ว่า “ถ้าต้นกล้าสามารถรักษาให้หายขาดได้จริง ๆ ฉันจะพยายามให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่”

นิธิศถอนหายใจด้วยความโล่งอกและมองดูเธออย่างอ่อนโยน “ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงจริงๆ ผมขอเลี้ยงข้าวคุณเป็นการตอบแทนนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เธอรีบโบกมือปฏิเสธ

“ต้นกล้ายังไม่เคยไปทานข้าวร้านอาหารข้างนอกเลย ผมกำลังคิดว่า…” นิธิศดูเหมือนเขาลังเลที่จะพูด สีหน้าผิดหวังชัดเจน “ขอโทษที่เสียมารยาทครับ...”

ญาธิดารู้สึกปฏิเสธไม่ลงเมื่อเห็นสีหน้าของเขา ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบด้วยเสียงหัวเราะ “วันหลังฉันกับสามีจะชวนต้นกล้ามาทานมื้อเย็นที่บ้าน เขาก็ชอบต้นกล้ามากด้วย”

ทันทีที่เธอพูดจบ ภายใต้แว่นตากรอบทองนั้นมีความเย็นชาวับผ่าน แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงอบอุ่น “ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนพวกคุณด้วยครับ”

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีสายตาพิฆาตกำลังจ้องมองไปทางคนทั้งสองอยู่ไม่ไกล

ศัพท์ได้ยกขึ้นและวางลง นพเก้ามองไปที่ภาพถ่ายบนหน้าจอ รอยยิ้มอันน่าสยดสยองปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอกดส่งรูปไปยังหมายเลขหนึ่งที่จำได้ขึ้นใจทันที

ในภาพ ญาธิดาและนิธิศมองหน้ากัน ทั้งสองคนรอยให้กัน พวกเขาดูเขกันมาก

ห้องทำงานที่กว้างเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าขนลุก และอุณหภูมิก็ลดลงทันที ดวงตาของภวินท์มืดมน เขาโยนโทรศัพท์ไปที่พายุและสั่งอย่างเย็นชาว่า "ไปตรวจสอบ"

สีหน้าพายุเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเขาได้เห็นรูปภาพ เขาพยักหน้าและออกไปพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ ไม่ช้าก็กลับมาที่สำนักงานอย่างรวดเร็วพร้อมกับข้อมูลที่เขาสืบได้

“คุณภวินท์ครับ ผมหาข้อมูลผู้ชายที่ในรูปนี้มาได้ไม่มากนัก แค่รู้ว่าลูกของเขาชื่อต้นกล้า ผู้ชายคนนี้เป็นพ่อของต้นกล้า วึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูทั้งสอง วันนี้เป็นวันที่โรงเรียนเด็กจัดประชุมผู้ปกครอง คุณนายกับชายผู้นี้น่าจะได้พบกันโดยบังเอิญ”

ต้นกล้า...

แววตาของเขาเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ปลายนิ้วจับปากกาแน่นขึ้นเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นและถามว่า "ที่มาของภาพล่ะ"