บทที่ 791 ตั้งใจเดินหาย

ได้ยินดังนั้นสีหน้าผู้ช่วยก็ดูแย่มาก และตอบกลับทันที “ฉันไม่ได้ไปด้านหลังเลย ฉันอยู่กับพี่ธิดาตลอดนะ”

“ไม่ใช่เธอ เป็นผู้คนหญิงคนใหม่อีกคน ที่บนคอห้อยป้ายพนักงานไว้” พนักงานพลางพูดพลางทำไม้ทำมือ เห็นได้ชัดเจนว่าพูดไม่ปะติดไม่ต่อสอดคล้องกัน

ดาราเด็กชื่อดังเดินหายไปในสตูดิโอของพวกเขาเอง หากเรื่องนี้แพร่กระจายไปยังโชเชียล น้ำลายปากต่อปากก็จะทำให้แบรนด์ธุรกิจเสียหาย

ยิ่งไปกว่านั้นเด็กน้อยสองคนนี้ยังเป็นลูกของภวินท์ หากว่าเรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นจริงๆ ทุกคนต้องแบกรับผลที่ตามมา

ญาธิดารู้สึกแต่เพียงว่าคู่ขาอ่อนแรง ถอยหลังไปสองก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ คว้าแขนเสื้อของพี่โอ๊ตแล้วกล่าว: “พี่รีบให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด ดูสิว่าจะเจอเบาะแสอะไรได้บ้าง”

เธอกล่าวจบก็กำชับกับพนักงานว่า “รบกวนคุณไปเช็กหน่อยว่าผู้ช่วยที่พาอีธานกับเอลล่าไปคนนั้นหน่อย ฉันต้องการข้อมูลของเธอ”

ในหัวของญาธิดาผุดคำพูดที่ภวินท์เคยพูดกับเธอ รอบตัวเธอมีอันตรายที่ซ่อนอยู่ตลอดเวลา เป็นคนที่มีความสามารถในการสอดแนมสูง คิดอย่างไรเธอก็นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะลงมือกับเด็กน้อยสองคนนี้

เธอรีบโทรศัพท์ไปหาภวินท์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “วิน อีธานกับเอลล่าหายตัวไปแล้ว……”

พี่โอ๊ตกับพนักงานกลับมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของทั้งคู่ดูแย่อย่างมาก

“ธิดา นี่ไม่ใช่เป็นการเดินหายธรรมดาหรือถูกลักพาตัวนะ ฝ่ายตรงข้ามรู้โครงสร้างของสตูดิโอเป็นอย่างดี ทุกย่างก้าวทั้งหมดล้วนเป็นมุมอับของกล้องวงจรปิด ภาพสุดท้ายของกล้องวงจรปิด อีธานกับเอลล่าคือเดินออกไปเอง”

“พี่ธิดา พวกเรานับพนักงานที่มาทำงานในวันนี้ ในนี้ไม่มีผู้ช่วยคนนี้ ตัวตนนั้นเป็นตัวปลอม อีธานกับเอลล่า……”

พนักงานยังไม่ทันได้กล่าวจบ ญาธิดาก็รีบวิ่งไปที่ด้านหลังเวที

ในห้องที่บานหน้าต่างใส อีธานกับเอลล่าอยู่ด้วยกันอย่างเชื่อฟัง สองหนูน้อยกำลังกระซิบกระซาบกัน

“พี่ ทำไมพวกเราต้องตามน้าคนนั้นมาที่นี่ด้วย หากคุณแม่รู้ว่าพวกเราแอบออกมา จะต้องเป็นห่วงมากอย่างแน่นอน”

อีธานกุมมือของน้องสาวไว้ ใบหน้ารูปไข่ที่นุ่มนิ่มเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมที่เกินอายุ “พี่รับปากกับคุณพ่อ จะต้องปกป้องคุณแม่ ปกป้องเธอให้ดี ไม่ต้องกลัวนะ”

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ช่วยแม่แก้ปัญหาเรื่องตัวอย่างในTIDA Studio ก็รู้สึกว่ารอบตัวของคุณแม่มีแต่อันตรายซุกซ่อนอยู่

เขาขอให้ลุงจรณ์แอบไปสืบมาตั้งนาน ก็ไม่มีผลลัพธ์ใดๆ วันนี้คนโง่บางคนจงใจเอาเบาะแสมาวางตรงหน้า เขาย่อมต้องทำตามเพื่อสืบให้กระจ่างอย่างแน่นอน

ลุงจรณ์เคยพูดหนึ่งประโยคว่า “ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้อย่างไร” คงน่าจะเป็นสิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้

บนใบหน้าของเอลล่าพกด้วยรอยยิ้มหวาน อิงแอบอยู่ที่ข้างกายเขา แล้วตอบกลับอย่างเชื่อฟัง “เอลล่าไม่กลัวหรอก หนูอยากปกป้องคุณแม่กับพี่”

ในระหว่างที่พวกเขาคุยกัน จู่ๆ ประตูก็ได้เปิดออก สีหน้าของแตงโมเคร่งขรึมมองดูเด็กน้อยที่เชื่อฟังอยู่บนเตียง จึงอดไม่ได้ที่จะกระแอมขึ้น “พวกหนูสองคนอยู่กันได้อย่างสบายใจเชียวนะ ไม่กลัวว่าฉันจะทำอะไรพวกหนูเหรอ”

“น้าไม่ใช่คนเลวสักหน่อย ทำไมพวกหนูจะต้องกลัวด้วยล่ะครับ”

อีธานเผยรอยยิ้มที่สดใสออกมา “น้าพาพวกหนูมาที่นี่ก็เพื่อจะขู่คุณแม่ของพวกหนูเท่านั้น แต่น้าไม่ได้ทำร้ายพวกหนู ก็แปลได้ว่าน้าไม่กล้า”

สีหน้าของแตงโมเปลี่ยนเล็กน้อย รีบก้มหน้าลงจ้องมองมาทางเขาและกล่าวถามทันที “หนูรู้ทั้งรู้ว่าน้าตั้งใจหลอกหนู ทำไมยังเต็มใจที่จะมากับน้าล่ะ”

“เพราะว่ามีเพียงผมตามน้ามา พ่อแม่ของพวกหนูถึงจะสามารถตามสืบเบาะแสของคนที่จ้างน้าได้”