บทที่ 863 อย่าถูกเธอหลอกเอา

ทั้งสองเดินเคียงไหล่กัน แค่มองจากด้านหลังก็ทำให้พวกเขารู้แล้วว่ามาถูกทางแล้ว

ในมุมมืดของถนน นพเก้าจ้องมองแผ่นหลังของญาธิดา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

นางญาธิดาแกสมควรตาย!

“ลงมือ”

นพเก้าหันไปทางถนนที่ไร้ผู้คน พลางส่งเสียงออกคำสั่งอย่างเย็นชา

วินาทีถัดมา ร่างของคนหลายคนเดินออกมาจากเงามือข้างหลังเธอ และพุ่งเข้าหาทั้งสองคนที่ไม่ได้ป้องกันระวังตัวอย่างรวดเร็ว

ภวินท์รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวจากทางด้านหลัง เขาจึงหันกลับและหลบการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้พร้อมกับคว้ามือของญาธิดาให้ไปยืนหลบอยู่ด้านหลังของเขา

ภวินท์ขมวดคิ้วมองกลุ่มคนชุดดำที่เข้าหาด้วยเจตนาร้ายพวกนั้น ก่อนจะพูดเสียงแข็งขึ้นว่า “พวกแกเป็น…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ จู่ๆ มือของเขาก็เหลือเพียงความว่างเปล่า และได้ยินเพียงเสียงอุทานของญาธิดา เขารีบหันกลับไปมองและพบว่ามีมีดเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งกำลังจี้อยู่ที่คอขาวผ่องของญาธิดา

“อย่าขยับ”

แต่กลับถูกชายชุดดำสีหน้าโหดเหี้ยมที่กำลังจับตัวญาธิดาไว้พูดข่มขู่ขึ้นมาเสียก่อน

ภวินท์นิ่งไปกะทันหัน ตามด้วยไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เขาเพิ่งจะก้าวออกไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียวเพราะพยายามจะเข้าใกล้ญาธิดา แต่กลับเห็นชายชุดดำออกแรง ตามด้วยเสียงสูดหายใจด้วยความเจ็บปวดของญาธิดาดังขึ้น ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะไหลออกมา

“ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกแค่ก้าวเดียว ชีวิตของผู้หญิงคนนี้จะจบลงที่นี่แน่” ชายชุดดำข่มขู่

ภวินท์ชะงักนิ่งไป เขาเหลือบมองชายชุดดำที่ยืนอยู่รอบ ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกแกคิดจะทำอะไร?”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก พวกเราแค่ต้องเอาตัวญาธิดาไป!”

ญาธิดาสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ลำคอของเธอ และเลือดสีแดงสดที่ไหลอาบไปทั่วคอเสื้อของเธอ