บทที่ 905 คาดเดาไม่ได้

ดูเหมือนว่าเทอรี่จะไม่สงสัยขวัญตา มีสีหน้าขอโทษลางๆ “ผมเองที่ไม่ได้คิดให้รอบคอบ ควรให้คนใช้พาคุณไป คฤหาสน์มีเสื้อผ้าที่สะอาด ทุกท่านตามผมมา”

ทั้งกลุ่มกลับไปที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง

เทอรี่ยกมือขึ้นปรบมือ สาวใช้หลายคนเข็นราวแขวนเสื้อผ้าเข้ามา

บนราวเต็มไปด้วยของหรูหรา รวมถึงบางชุดที่เป็นลิมิเต็ดเอดิชั่นมูลค่าหลายล้าน ซึ่งถูกนำออกมาง่ายๆ

“วางใจ เสื้อผ้าพวกนี้ไม่มีใครเคยใส่ คุณโอลิเวีย เลือกชุดที่คุณชอบได้เลย ถือว่าเป็นของขวัญที่พบหน้าจากผม”

เทอรี่ยิ้มให้ขวัญตาอย่างใจกว้าง

เขาโบกมืออีกครั้ง สองสาวใช้เดินถือกล่อง 2 กล่องเข้ามา เทอรี่หยิบกล่องแล้ววางพวกมันลงตรงหน้าญาธิดาและภวินท์ตามลำดับ

“วิเวียน โจอี้ นี่ของพวกคุณ”

ญาธิดากับภวินท์แอบสบตากัน ต่างไม่ยื่นมือไปรับ

ภวินท์กำลังจะปฏิเสธ แต่เหมือนเทอรี่จะมองความคิดของเขาออก จึงดันกล่องใส่มือทั้งคู่อย่างไม่ให้ปฏิเสธ

“ผมชื่นชมพวกคุณสองคนมาก นี่เป็นรางวัลที่พวกคุณทุ่มเทเพื่อผม”

ทั้งคู่ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ได้แต่ยอมรับของขวัญชิ้นนี้

ขวัญตาเห็นว่าทั้งคู่รับของขวัญแล้ว จึงหยิบชุดจากไม้แขวนแล้วจึงเดินเข้าห้องไปเปลี่ยน

ขวัญตาเพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จออกมา ก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ตามมาด้วยเสียงออดอ้อนออเซาะ “ฮัมฟรีย์ ฉันก็ชอบคุณในจุดนี้...”

ญาธิดาขนลุกชันไปทั้งตัวทันที เธอจำเสียงนี้ได้ โดยธรรมชาติแล้วรู้ว่าเจ้าของมันคือใคร

ภวินท์คิ้วขมวด ดวงตาฉายแววรังเกียจ